Lacan “boşluk dehşeti” der. İnsan boşluğa tahammül edemez. Bir sessizlik olduğunda hemen konuşma, hayatında bir boşluk olduğunda hemen bir nesneyle doldurma arzusu bu dehşetten (L’Horreur du Vide) kaynaklanır.
Bilgelik, hayatın daima bir boşluk olduğunu kabul etmektir.
Nietzsche Ağladığında kitabının 315. sayfasında “Benim biz hâline gelebilmem için önce ben olmam gerek.” der. Çünkü insan, kendini tanımadan kurduğu yakınlıklarda sevgiyi bağımlılıkla karıştırabiliyor. Gerçek yakınlık, kendinden vazgeçmeden bir başkasına yer açabilmektir.
Tek kelime etmeden eve döndük.
Çocuklar, başlarına bir şey geldiğinde önceden kendilerini açıklamak zorunda kalmadan yardım isteyebileceklerini bilmeliler.
Bir insanın sağlığı yerindeyse, ailesi hayattaysa, geleceğe dair bir şeylerin hayalini kurabiliyorsa, dünyanın en zengin insanlarından biri olduğunu sık sık kendisine hatırlatması lazım.