Tanrı’nın her zaman bir yol açtığını bildiğim halde endişelenmek bazen bana da garip geliyor. Çünkü dönüp baktığımda, çıkmaz sandığım birçok kapının bir şekilde aralandığını görüyorum. O an yaşadığım korkuların, uykusuz gecelerin ve zihnimde büyüttüğüm senaryoların çoğu gerçekleşmedi bile. İnsan bazen geleceği kontrol etmeye çalışırken, daha önce defalarca ayağa kalktığını unutuyor. Oysa hayat bana şunu öğretti: Her karanlık dönemin ardından bir çıkış yolu mutlaka beliriyor. Endişe insani bir duygu ama güvenmek de bir seçim. Bugün sahip olduğum şeylerin çoğu, korkularımın değil, sabrımın ve inancımın sonucuydu. Bu yüzden bazen kendime şunu hatırlatıyorum: Yol görünmese de, yolun açılmayacağı anlamına gelmez.
bugün çok değer verdiğim biri en ihtiyacım olduğu an bana dedi ki hayatın boyunca hiçbir hikayeyi kendini kaybedecek kadar benimseme ve ev sahipliği yapma. yaşaman gerekiyorsa yaşa bitirme vaktin geldiğinde izin ver. hiç unutmayacağım. teşekkür ederim.
cok anlam yukluyoruz. vallahi gerek yok. insan hicbi sey degil. bak hicbi sey degil. en basitinden cıkıp bi daga karsı otur zerre etmiyosun. varını yogunu ortaya koysa 1 sn oncesine gidemiyor. aciz. simdi dön bak kime maglup oldun. ya da olacaksın. kazancın kaybın cok mu onemli