akşam amerikadaki bir hocamla konuştuk. dedi ki dünyada bizim için yaratılmış insanlar var onları bulmalı ve bağ kurmalıyız. nasıl dediğimde. bazen yer değiştirmen gerekir dedi. konfor alanını asla terk etmeyen evden bile çıkmak istemeyen bana şehir-ülke değiştirmemi söyledi.
ben depresyon tanısını aldığımda hastaneye kalbim sıkışıyor, sürekli ölecek gibi hissediyorum diyerek gitmiştim. kardiyoloji beni psikiyatriye yönlendirmişti. öyle boktan, illet bir hastalık bu depresyon... bazı malların havalı gözükmek için kullanabileceği bir şey değil.
Anlamıyor musun? Aşırı empati ve tepkisizlik seni hasta eder. Yaşadıklarını taş yaşasa çoktan çatlamıştı. Sense hâlâ “onu mu kırarım, bunu mu üzerim?” diye düşünüp duruyorsun. Neyse, beni dinlemezsen bedenin birgün sana anlatır.
İçimizdeki Şeytan kitabında ‘unuttum diyemem fakat üzerimde bir tesiri kalmamış’ diye bir cümle geçiyor. Tam olarak bu. Bir zamanlar fırtınalar koparan her şeyin şimdi sadece uzak bir gürültüden ibaret olması. İnsan geçiyor, yara kabuk bağlıyor, izi bile hafifliyor.
Çok tarifsiz bir acı!
Gurur duyduğumuz,
gelecekten umutlanmamızı sağlayan çok değerli bir öğrencimizdi.Yurtdışı eğitim ve çalışmaları için referans olduğum nitelikli öğrencim,uluslararası çalışma ve etkinliklerde aktif ve başarılıydı.Hatırasını şiddete karşı daha etkin bir mücadele vererek yaşatmalıyız.
Yakınlarının,sevenlerinin, hepimizin başı sağolsun.
Allah rahmet eylesin