Mukabele dinlerken Rabbim'i tefekkür edip, sahip olduğumu sandığım bütün hayatımın O'nun ellerinde olduğunu fark edip tüm endişelerimi bir kenara atmak. Sonra da "Mülkünde vazifem varsa, ben yalnızca vazifemi beklerim. Tasa etmek ne haddime." Diyebilmek.
Artık bitmiş her şey.
İnsanlar, yaşama sevgisi, duygu, fikir, his, aşk, sanat, müzik, ruh.. hiçbir şey kalmamış toprağına yandığımın ülkesinde.
Bizi yaşatması gereken fikir olgularımız ellerimizle ruhumuzu da bir başkasını da öldürür olmuş.
Ne hatalı var ne de hatasız..
Ben senin sessizliğini yazarken sen gözlerinle beni yeniden yazdın.
Sana baktım.
Gözlerinde yaşadığımı fark ettim o an.
Hala öyle, değil mi?
Hala gözlerindeyim senin, sen ise kalemimin mürekkebindesin.
Şimdi yine aynı denizin aynı karşısındayız.
Sen ve ben varız yine.