Zorbalanmak benim için çok sıradan ve olağan bir şey haline geldi canım ailem sağ olsun. Sınır aşıldığında bozulduğumu da belli edebilmeyi de öğrendim, işte kişisel gelişim. Taktiğini söylerdim de insanlara taktik vermekten hoşlanmam kendiniz çözün
Bir liste dönüyor en iyi diziler diye. Breaking bad’in bir olma şansı yok better call soul varken, succession overrated (mizahını asla anlamıyorum, ciddi izlesen diyaloglar olaylar çok salakça, komedi diye izlesen asla komik değil.), fleabag özel bir yeri var ama ilk beş de değil
Yoğunluğunu hayal bile edemiyorum ya, tekstilde çalışan suriyeli işçiden pek bir farkın olmuyor. Piyasanın birazcık üzerinde maaş vermenin acısını öyle bir çıkartıyor ki ahlaksızlar…
Ya bir de ben hep mantığı ile hareket eden biri olduğumu düşünmüştüm küçüklüğümden beri. Duygusal, ağlak bir yığından ibaretmişim aslında. Düşünüyorum da şimdi, bunu maskelemek insanların bana yüklediği kostümü giymek ne kadar da yorucuydu. Ben mantıklının tam tersiyim cnm
Claude ile hasbihal ettik, adhd olma ihtimalimi yüksek görüyor. Eskiden adhdye inanmazdım, sanırım fikrim değişiyor ya bu konuda. Hayatım boyunca normal olmak istedim, insanlara da normal biri olduğumu söyledim. Sürekli manasızca acı çeken bir ezo olduğumu söylemek istemedim
Sevmek sevilmek aşık olmak ve güvende hissetmek istedim. Hayatımdaki güzel bir pencere olsun, her yönden birbirimizi tatmin edelim istedim. Yoğun hayatıma bir ışık olsun, iyi hissettirsin istedim. Tüm hayatım değil, hayatımın güzel bir parçası olsun istedim