قدرتِ پرتابش در لحظهی انفجار بیشتر میشه.
خطرناکترین آدم برای هر سیستمی، فقیری نیست که با فقر بزرگ شده؛ بلکه اون آدمِ طبقه متوسطیه که تازه به زیرِ خطِ فقر پرتاب شده. چرا؟ چون این آدم حافظهی رفاه داره. اون میدونه استیک چیه، سفر چیه، احترام چیه و از همه مهمتر، میدونه که چی
به یاد نوری که خاموش نشد
میگویند نیستی، اما حقیقتِ تو در لرزشِ صدای ما جاریست.
آن بغضی که در چشمهایت بود، حالا در گلوهای ما خانه کرده است. تو نه یک تصویر بودی و نه یک نام؛ تو آینهای بودی که ما در آن، آرزوهایِ به خاکافتاده و رویاهایِ به تعویق افتادهمان را دیدیم.