iki tane donemim var, biri duygusal olarak savunmasiz olup her seye ve herkese inanmak istedigim donem, digeri kalbimin yerinde tas varmis gibi her seye kendimi kapattigim donem, arasi yok
zaman geçtikçe kafamda büyüttüğüm herkesi olması gereken yere koymayı öğrendim. fazla anlam yüklediğim kişilerin, olayların bir zaman sonra ne kadar anlamsız geldiğini fark ettim
bence dünyanın en kötü hissi birisi için sandığın kadar önemli olmadığını anladığın ve onu bu kadar umursadığın i��in aptal gibi hissettiğin zamandır..