Sevmek, birini hayatının merkezine koyup kendini unutmak değil. Onunla birlikteyken kendin olabilmek, düşüncelerine saygı duyulması ve duygularının küçümsenmemesi. Gerçek değer, birinin hayatında bulunmaktan çok, o hayatta kendine ait güvenli bir yerinin olduğunu hissetmek bence.
Bazen insan pahalı hediyeler, büyük sürprizler falan istemiyor. Sadece aklına gelmek, merak edilmek, anlatırken dinlenmek ve kötü hissettiğinde yanında birinin olduğunu bilmek istiyor. Çünkü değer görmek, çoğu zaman küçücük şeylerde saklı.
Bir insanı seviyorsan, onu hayatında tutmak için biraz çaba gösterirsin. Yoğun olsan da zaman ayırırsın, uzakta olsan da hissettirirsin, kırdıysan gönlünü alırsın.
insan sevildiğini duymak istiyor ama daha çok hissetmek istiyor. Bir mesajda, küçük bir ayrıntıyı hatırlamakta, kötü bir gününde yanında olunmasında... Çünkü sevgi sadece söylenen bir kelime değil, davranışlarla anlam kazanan bir şey. Değer vermek de tam olarak burada başlıyor.
Bence sevmenin en güzel hali, karşındaki insana kendini değersiz hissettirmemektir. Her zaman aynı fikirde olmayabilirsin, her zaman mutlu edemeyebilirsin ama sevdiğin insanın kalbini düşünürsün. Çünkü gerçekten değer verdiğin birini kırmak, öyle kolayca geçiştirilecek değildir.
Birini sevmek sadece onu özlemek, onunla konuşmak ya da yanında olmak istemek değil. Asıl mesele, hayatında ona gerçekten yer açmak. Çünkü insan sevildiğini en çok sözlerden değil, kendisine ayrılan zamandan, gösterilen özenden ve hissettirilen değerden anlıyor.