kendimi özledim
insanlara bakarken “acaba
bunu da yapar mı” diye
düşünmek zorunda olmadığım,
sevgi karşılığında kendimi
korumaya bu kadar ihtiyaç
duymadığım halimi
zor bir dönemden geçerken ve konuşacak birine ihtiyaç duyarken kimseyi rahatsız etmemek icin yalnız başına oturup kendi düsüncelerinle boğuşmak acının çok farklı bir türü
kendine ait bir dünya kurmak; mutluluğunu ve huzurunu başkasının eline bırakmamak, sınırlarını belirlemek, hayatına alacağın insanları seçmek. herkese yetişmeye çalışmadan sana iyi gelenlere yer açmak, seni yoranı geride bırakmak ve kendi dünyanı sessizce güzelleştirmek.
kimse içimde neler yaşadığımı kalbimin kırgınlığını ruhumun yorgunlugunu neleri aşmaya calistigimi nelerle savaştığımı bilmeyecek anlamayacak uzaktan gören herkes hayatımın ne kadar güzel olduğunu söyleyecek ben hayatımın sonuna kadar bu boşlukta savrulacağım
hayatımda kurtulamadığım tek his istenmediğim hissi. rahatsız etme korkusu. sanki kimsenin hayatında nazım geçmeyecek gibi hissediyorum. iki elim kanda olsa gideceğim herkes parmağı ufacık kesilse beni ikinci plana atacak gibi hissediyorum.