Antakya’ma bakın, sokakta kimse kimseyi tanımadan saran beraber karşılıklı dans eden insanlardık. Eğlencemiz önemliydi, keyfimize harcadığımız liraların önemi olmazdı. Şimdi bizlerden bir çadırı eksik ettiniz ya… biz düşmeseydik diğer şehirlerin imdadına nasıl yetişirdik..
Umarım artık deprem bölgeleri için de ortalığı ayağa kaldırırsınız. Çünkü gençler olarak derdimiz gaz pedal değil de ailemizi nasıl yaşatabiliriz oldu.. takdir edersiniz ki geçen ay ülkenizde 100 binden fazla insan yaşamını yitirdi.
Şehrimiz yok oldu, hepimizin içini hiçbirinizin anlamayacağı bir keder kapladı ama işin aslı bu ülke bambaşka bir medeniyeti, yaşayış tarzını, güzelliği, kardeşliği kaybetti. Kahrolmalısınız.