Ufacık bir şey bile bizi hemen 6 Şubat’a götürüyor zaten ama bu gece başka, her şey o gün gibi, sesler, hava, şehrin yarısında elektrik yok, bizimki ne zaman gidecek diye bekliyorum. Sami yok, kızlar yanımda yatıyor, ev rüzgarın etkisiyle sallanıyor e tabi ben de uyuyamıyorum…
“Bugün babam yok seninle yatabilir miyim?” diye heyecanla soran kızım daha sonra, “Ama ben çok şanssızım seninle yattığımda deprem olmuştu” dedi. Paramparça oldum uyuyamıyorum hala.