Yine uzaklara gitti benliğim…
Ben şimdi kendimi arıyorum;
en çok da kalbimin sustuğu yerde.
Meğer kendime ne büyük haksızlık etmişim…
Şimdi içimden sessizce sana değil,
kendime sesleniyorum:
Gel…
Eskisi gibi ol.
Konuş benimle.
Ben seni değil,
sende kaybettiğim kendimi özledim.
Bazı yapraklar rüzgârla değil, sessizce düşer…
Adı kalır, izi susar.
Kalem susar, yaprak kurur;
bazı hikâyeler ise hiç bitmeden unutulur.
#günaydın#cumartesi
Köklerin toprağa tutunsun,
dalların göğe uzansın.
Baharın eksilmesin,
ama sonbaharın da olsun.
Tam
“çiçek açtım” derken,
bir rüzgâr değsin dallarına;
her mevsim sonunda
savrulup sönsün dalların.
#içimdendökülenler
Bazı şeyler gürültüsüz eksiliyor…
Bir yaprak dalından düşer mesela,
kimse duymaz.
Ben de öyle,
kimseye belli etmeden
biraz daha azalıyorum.
Ve
kendi sessizliğime
bir yaprak daha bırakıyorum.
#birazdahaazalıyorum#Eylül
Binlerce kalemin arasında, yalnız bir kalemden dökülür o muazzez sözler;
çünkü şair bilir ki bazı mısralar, herkese değil, yalnızca bir ismin sırrına yazılır…
#KaderinSırrı#edebiyat