Hayatım Christopher Nolan filmi gibi… Ne olduğunu anlamaya çalışırken en çok kendimi kaybettim. Artık hiçbir şeyi çözmeye çalışmıyorum. Çünkü bazı hikâyeler anlaşılmak için değil, insanı yavaş yavaş tüketmek için yazılıyor.
Ne demiş Ömer Hayyam;
“Sırtından vurana kızma, ona güvenip arkanı dönen sensin.
Arkandan konuşana da darılma, onu insan yerine koyan yine sensin.”
Ne de güzel söylemiş..
Sen o kadar şeyi içine atmışsın ki, vücudun senin yerine tepki vermeye başlamış… Belki de nedeni buydu; herkes benden bir şeyler aldı ama kimse bana iyi gelmedi. Zamanımı verdim, sevgimi verdim, sabrımı verdim. Peki sen, bende bıraktığın eksiklikten başka benim için ne yaptın?
@cikcikkus9 Ben ne kadar sosyal medyadan uzak kaldım en son patreon hesabı için çekim yapardın etkinliklerde görürdük seni yurt dışına çıkıp dururdun Tiktok kullanmaya başladın ne ara çocuk sahibi oldun 😱😱
Dünyada milyonlarca insan olabilir ama benim için; tek bir yüz, tek bir ses, tek bir yürek var. Çünkü benim bütün seçimim bütün yolum ve bütün gerçeğim sensin gönlümün sultanı.
İnsan ait olduğu yeri bulunca
içindeki fırtına susuyor,
savaş yorgun düşüp bitiyor.
Ve tam o sessizlikte,
kalbin en derin yerinde
usul usul bir bahar başlıyor…
Ne acele var artık hayata,
ne de kaçacak bir yer.
Çünkü insan,
ait olduğu yerde
ilk kez gerçekten nefes alıyor.
Mutluluk sandığım şey gürültüymüş meğer.
Sonra bir şey oldu; adını koymadım.
Kalabalık sustu, içim sakinleşti.
İlk kez iyi hissettim…
sebebini kendime saklayarak.
Yeni yıldan bir beklentim yok.
İntikam da yok artık;
kimseyle hesaplaşmak, kimseyle savaşmak umurumda değil.
Zaten mutlu olmayacağımı biliyorum.
Siz mutlu olun, güçlü olun, hatta haklı kalın.
Ama benden uzak durun
Duyduğunuz her şeye inanın,
beni karıştırmayın beni rahat bırakın
Hep güçlü durduğumu sandılar.
Oysa ben sadece dağılmamayı öğrendim.
2026’ya büyük beklentilerle değil,
içimde sessiz bir mucizeye yer açarak giriyorum.
Bu kez yıl benim olsun diye değil,
ben kendim için kalabileyim diye.
Her yıl bir parça daha eksildim.
Gülüşlerimi idarelik kullandım,
umutlarımı sessize aldım.
“Geçecek” dedim… geçmedi.
Ben geçtim içinden.
Bu yıllar benim yılım olmadı.
Doğru kişi diye bir şey varsa bile
ona denk gelmek ihtimal değil neredeyse.
Kimse kendisi olmaya cesaret edemiyor.
Sevmek korkutuyor artık.
Çünkü her bağ,
biraz daha yalnız çıkıyor insanın içinden.
Belki de mesele aşk değil.
Mesele, gerçekten kalabilen birini bulmak.
Şiir yazmak değil derdim.
Sadece susamadığım yerden sevdim.
Karanlık biraz bundandı.
İnsan sevmekten değil,
yanlış zamanda doğru gibi gelen insanlardan yoruluyor.
Herkes biraz eksik, herkes biraz rol yapıyor.