hayat beni öyle bi hale getirdi ki. evet zaten olgun bi çocuktum. her zaman yaşıtlarımdan öndeydim çoğu anlamda. ama artık insanlardan çok başka yerdeyim olgunluk konusunda. benden 10-15 yaş büyük insanların dert ettiği şeyler benim günlük rutinim haline geldi. insanların eş dostlarının hallettiği işleri ben tek başıma yapıyorum. ve bunları sorun ettiklerini gördüğümde şok oluyorum. nası bi prensesliktir hiç yaşayamadık.
çevremde çok insan güzellik aura vs meselesinden dolayı kıskanıp benimle uğraşıyo bunu çok yaşadım. en ufak hatamı arayıp üstlerime şikayet etmeler, insanları hakkımda yalan dolan doldurmalar. alıştım sorun yok ama yaşadıklarımı bilip bunlara rağmen böyle güleryüzlü, sıcak, ilgili, şefkat dolu olduğumu bilseler o kadar çok utanırlar ki. en insan olmayanı bile utanır.