Sokma güneşle arana,
İmkânsızın parıltısını!
Ve tanımadan, hiç tanımadan sev insanları!
Değişmenin ebedî olduğu yerde
Güzeldir hayat!
 Ahmet Hamdi Tanpınar
Irmak Ayşe Koparan….
Bir okul düşünün… Aynı koridorda yürüyen insanlar var, aynı öğretmenler odasında oturuyorlar ama bir genç öğretmen baskı altında ezilirken kimsenin sesi çıkmıyor. Gerçekten insanın aklı almıyor.
O okulda bir kişi bile mi “Bu kadarı fazla” demedi? Bir kişi bile mi yaşanan mobbinge karşı duramadı? Herkes mi koltuğundan, düzeninden, müdürün iki dudağı arasındaki sistemden korktu?
İşte en büyük çürüme tam da burada başlıyor. Çünkü bu ülkede artık haksızlık yapan kadar, susup izleyenler de güç aldırıyor bu düzene. Herkes susuyor, herkes görmezden geliyor, sonra bir genç öğretmenin ölüm haberini paylaşıp üzülüyormuş gibi yapılıyor.
Bir insanı bazen sadece zalim değil, etrafındaki korkak sessizlik de öldürür.
Bu fotoğrafı okul yolunda çektim, böyle görüntüleri görünce içim ümitle doluyor. Böylesine kardeşçesine, dostane arkadaşlık bağlarına şahit olmak doğrusu güzel duygu.
Şimdi dönemin son hatıra hasadlarını topluyorum, onlara kucak dolusu sarılıyorum, öyle bir bağ ki neredeyse bütün okulun kalbine dokunmuş, herkesin gözdeleri olmuşlar, gün içerisinde onları görmeye gelmeyen yok. Bir de tatlı bir dilleri var ki Allah’ım…🫠