Hicrî hesabın kâtipleri derlerdi ki:
“Gök iki kere kararırsa, halk bir kere değil iki kere düşünmelidir.”
12 Ağustos gecesinde Güneş’in nuru eksildi.
Aslan burcunda gök karardı.
Ve müneccimler bunu yalnızca bir gölge saymadılar.
Dediler ki:
“Şems tutulduğunda hükümdarların kalbi sınanır, şehirlerin kaderi ağırlaşır ve insanların sakladığı korkular meydana çıkar.”
Çünkü Güneş saltanatın, kudretin ve görünür düzenin remzidir.
Onun ışığına gölge düştüğünde, eski kâtipler şöyle yazardı:
الشمس إذا كسفت اضطربت القلوب
“Güneş karardığında kalpler huzursuz olur.”
Ve ardından Ağustos’un sert kapıları açılır.
22 Ağustos
Güneş, Ejderha’nın kuyruğuna yaklaşır.
Kadim müneccimlerin diliyle Züeneb, yani Güney Düğümü, azaltan ve eksilten taraftır.
O günlerde büyüyen küçülebilir.
Güçlü görünen zayıflığını gösterebilir.
Taht sahibi korkuya d��şebilir.
Halkın öfkesi kolay tutuşabilir.
Bir müverrih şöyle yazardı:
“Sultan kibirden sakınsın.
Tacir borcunu büyütmesin.
Asker öfkeyle kılıç çekmesin.
Halk, söylentinin peşinden gitmesin.”
Çünkü gökteki işaret, insanın içindeki taşkınlığı da uyandırır.
24 Ağustos
Bu tarih özellikle ağır okunurdu.
Rüzgârın yön değiştirdiği,
havaların sertleştiği,
ateşin ve suyun birbirine meydan okuduğu günlerden biri kabul edilirdi.
الريح إذا اشتدت فاستتروا
“Rüzgâr şiddetlenirse siper alın.”
Şiddetli fırtınalar, yıkıcı rüzgârlar, ani yağışlar, seller ve deniz kabarmaları gibi olaylara karşı tedbirli olunması öğütlenirdi.
Toprak huzursuzsa, dağ dibinde yaşayan dikkat eder.
Deniz kabarıyorsa, kıyıda yaşayan geri çekilir.
Gök gürlüyorsa, yolcu acele etmez.
Çünkü eski dünyanın bilgeliğinde göksel işaretin karşılığı korku değil tedbirdir.
28 Ağustos
Ve sonra Ay’ın kapısı gelir.
28 Ağustos’ta Ay tutulur.
Güneş tutulması kralları, iktidarı ve görünen düzeni anlatırken;
Ay tutulması halkı, kalabalıkları, suları, korkuları ve gecenin sakladığı şeyleri anlatır.
Eski müneccimnâmelerde Ay’ın ışığının kesilmesi şöyle yorumlanırdı:
“Kamer karardığında halkın gönlü karışır;
su taşarsa şehir korkar;
gece uzarsa söylenti çoğalır.”
القمر إذا خسف فاحذروا اضطراب الناس والمياه
“Ay tutulduğunda halkın ve suların taşkınlığından sakının.”
O günlerde sel, fırtına, aşırı yağış, deniz olayları ve toplumsal huzursuzluk sembolizmi daha ağır okunurdu.
Ve eski bir kâtip belki şöyle yazardı:
“Gökte Azrail’in gölgesi dolaşıyor sanmayın;
fakat ölümün insana ne kadar yakın olduğunu unutmayın.”
Çünkü Azrail burada bir kehanet değil, fani oluşun remzidir.
12 Ağustos’ta Güneş karardı.
22 Ağustos’ta Güneş kuyruğa varıyor.
24 Ağustos’ta hava ve yeryüzü sembolizmi sertleşiyor.
28 Ağustos’ta bu kez Ay kararıyor.
Ağustos, ışığını iki kez kaybeden bir ay oluyor.
Eski müneccimlerin diliyle:
“İki nur bir ay içinde gölgelenirse,
akıllı kişi eğlencesini azaltır,
yolunu sağlamlaştırır,
evini korur,
duasını çoğaltır.”
Ve şehirlerde şu dua okunurdu:
اللهم احفظنا من الريح والماء والنار وفتنة الأرض
“Allah’ım bizi rüzgârın, suyun, ateşin ve yeryüzünün fitnesinden koru.”
Çünkü sert günler geldiğinde, insanın görevi göğe meydan okumak değildir.
İşareti görmek, tedbir almak ve haddini bilmektir.
Ve eski müneccim defterinin son satırı şöyle olurdu:
“Gökte iki ışık karardığında, ölümün adını anma; hayatın kıymetini hatırla.
Zira hüküm gökte değil, Allah’ın ilmindedir.”
وَاللّٰهُ أَعْلَمُ
Gökte bazı geceler vardır ki yıldızlar konuşmaz.
Şahitlik eder.
12 Ağustos’ta Güneş karardı.
28 Ağustos’ta Ay gölgeye girecek.
Ve iki karanlığın arasında göğün sessiz mahkemesi kurulacak.
Mahkemenin duvarı yoktur.
Kapısı yoktur.
Kâtibi yoktur.
Çünkü kâtip zamandır.
Şahit Güneş’tir.
Şahit Ay’dır.
Sanık ise insanın kendi nefsidir.
Ve denilir ki:
“Göğün mahkemesinde insan başkasından değil, kendisinden sorguya çekilir.”
Orada insanın söyledikleri değil, sakladıkları tartılır.
Kime haksızlık yaptığı.
Kime yalan söylediği.
Neyi kaybetmekten korktuğu.
Hangi makamı putlaştırdığı.
Hangi sevgiyi Allah’tan daha büyük hale getirdiği.
Hangi yarayı yıllarca başkasının suçu diyerek taşıdığı.
İşte tutulmaların karanlığı bazen dışarıdaki ışığı değil, içerideki bahaneyi söndürür.
Eski kâtip şöyle yazardı:
“Güneş kararınca hükümdar kendine baksın.
Ay kararınca halk kalbine baksın.
İkisi aynı ayda gölgelenirse herkes kendi hükmünü okusun.”
Çünkü insanın hayatında da mahkemeler vardır.
Bir gün para yargıç olur.
Bir gün aşk.
Bir gün hastalık.
Bir gün yalnızlık.
Bir gün kayıp.
Ve her biri sana aynı soruyu sorar:
“Sen gerçekten kimsin?”
Nefsin mahkemesi ağırdır.
Çünkü orada avukat yoktur.
İnsan kendi yalanıyla baş başa kalır.
Ve gök şöyle der:
لَا يَخْفَى شَيْءٌ فِي الظِّلِّ
“Gölgede hiçbir şey sonsuza kadar saklı kalmaz.”
Bu günlerde bazı ilişkiler gerçek yüzünü gösterebilir.
Bazı dostlukların içi boş çıkabilir.
Bazı makamların gücü azalabilir.
Bazı insanlar yıllardır kaçtıkları gerçekle karşılaşabilir.
Fakat mahkemenin amacı yalnız ceza değildir.
Ayırmaktır.
Hakikati yalandan.
İhtiyacı bağımlılıktan.
Sevgiyi sahiplenmekten.
Gücü kibirden.
İmanı korkudan.
İşte göğün sessiz mahkemesi budur.
Ve kadim bir risalenin son satırına şöyle yazılırdı:
“İnsan, gökte hüküm aramasın.
Ç��nkü en ağır hüküm, insanın bir sabah kendi gerçeğini görmesidir.”
12 Ağustos’ta ilk perde indi.
28 Ağustos’ta ikinci perde inecek.
Aradaki günlerde mahkeme sessizdir.
Ama dosyalar açıktır.
Senin dosyanda ne yazıyor?
وَاللّٰهُ أَعْلَمُ
@MeryemMetafizik Büyük bir keyifle ve içtenlikle okuyorum emeğiniz çok büyük teşekkür ederim çokça lütfen ilminizi ve bilginizi bizden esirgemeyin 🙏 sevgiler🍀