sadece sen öldükten sonraki gün değil, sen kırıldığında da hayat böyle. senin içinden hiçbir şey yapmak gelmezken de sabah oluyor, sen dağıldığını hissederken de insanlar normal hayatlarına devam ediyor. dünya, kimsenin acısına göre yavaşlamıyor. zaman, kimse hazır olana kadar beklemiyor. ve insan bunu fark ettiği an büyüyor.
yarın bayramın ilk günü uyanır uyanmaz elini öpeceğim ilk kişi babamdı şu an mezarını öpüyorum oysaki yarın o eli öpmek için canımı bile verirdim ailenizin kıymetini bilin..
Sadece sen öldükten sonraki gün değil, sen üzgünken, acı çekerken, ıstıraptan kıvranırken de hayat böyle. “Dünya sana yol vermeyecek” demişti ya Cüceloğlu. Tam böyle. Dünya senin gözyaşının hatırına dönmeyi, gülmeyi durdurmayacak. İnadına yaşa o yüzden.