Bazı dokunulmazlıkların asla önemli olmadığı gerçeğini, temeli sağlam bi sevgiyle farkediyorsunuz. Onun gözündeki mutluluğu, hissettiği güveni görünce hiçbir zaman arkasındaki dağ olmaktan yorulmayacağınızı da
Bugün kermes vardı öğrencimin biri de yemeyi seven bi çocuk teneffüste yiyememiş baktım derste ufak ufak tırtıklamaya çalışıyor eğer yersen ve konuşursan aldıklarının hepsini sınıfa dağıtırım dedim ders boyunca sesi çıkmadı ve aldıklarını çantasına saklamış fdkckfkdkd
Çünkü ben öyle yapmışımdır hep, kimseden özürlerimle düzelmesini ya da yüzünün gülmesini istemem bunun yerine kendimi zorlarım seçili cümle kurmaya, zaten oldum olası özür dilenmesi beni daha da üzmüştür..
Ne kadar üzgün, sinirli, agresif hatta huysuz olursam olayım en çok da sevdiklerim başta gelmek üzere kimseyi kırıp da sözlerimle incitmemişimdir. Önemli olan karşımdakinin kalbi diyerek kırgınlığımı ya da kızgınlığımı özenli cümlelerle seçip kendimi ifade ettim hep.
Sessiz ve yumuşak cümlelere dönüşü. Önemli olanın sıralamanın tam tersi olduğunu görmek için kırıldığımı, üzüldüğümü ya da gözyaşı döktüğümü görmek olmamalı bence ölçüt benim duygularımın dönüştüğü şekil değil dönüşmemesi istenilen şekil olmalı diye düşünüyorum