@FSYuksek Mesleğiniz ne diye sorulduğunda biri, gayriihtiyari olarak bile doktorum, hekimim der, demekki tıp eğitimi ve yaptıysa hekimlik çok hızlı geçmiş, süre benimsemeye yetmemiş🙃.
@umut_emrreee@tahtaci_borsa Almanya’da yaşayan Türklerin, yeşil portla vizesiz Avrupa ülkelerine turistik amaçlı kolay gelebilmemize bayağı bozulduklarını gördüğümde çok şaşırmıştım.
Anlamadığınız şeyi kafanıza vura vura söyleyeyim. Parmağınız koptuğunda el cerrahı bulabiliyor musunuz? Beyin tümörünüzü ameliyat edecek cerrah bulabiliyor musunuz? Kanserine bakacak onkolog bulabiliyor musunuz? Çocuğunuzun astımına bakacak uzman bulabiliyor musunuz? Para vermeden!!!
Eskiden Adıyaman’da da vardı el cerrahı…
Peki ne yaptınız bu insanlara? Kafalarında kaldırım taşı kırdınız, arkadan gelip bıçaklayıp öldürdünüz, acil serviste burnunu kırdınız…
Bu insanlar ne yaptı? Yurtdışına kaçtı yeter dedi. Özele geçti yeter dedi. Şimdi arayın bulun bakalım.
Tekrar ediyorum tehlikenin farkında değilsiniz ama farkında olacaksınız sizi bulduğunda, ihtyacınız olduğunda.
Kimse buraya gelip ama doktorlar da… diyerek cümleye başlamasın. O ama doktorlar da.. daki doktorlara ihtiyacınız olmasını canı gönülden dilerim. Onları da bulamayacaksınız…
Hala aptal saptal yorun yapanlar var, yapın devam edin. Göreceğiz bakalım…
Doktor beyin çocuğu yoğun bakımdaydı.
Durumu ağırdı.
Hiç ayrılmıyordu hastaneden.
Bir haber gelecek, iyiye gidecek, bir mucize olacak umuduyla bekliyordu.
On günden fazla olmuştu.
Vizitimizi yaptık.
Dışarı çıktık.
Bizi bekliyordu.
Konuştuk.
Çocuğunun genel durumu hakkında bilgi verdik.
Başka da söyleyebileceğimiz bir şey yoktu.
Asistan arkadaşlarla günü planlıyorduk ki sorumlu hemşire hanım usulca doktor beyin yanına yaklaştı.
Elinde bir poşet vardı.
“Hocam, gömleğinizi değiştirelim mi artık? Ben size giyecek temiz bir şeyler getirdim.” dedi.
O an tam manasıyla fark ettim doktor beyi.
Günlerdir buradaydı.
Eve gitmiyordu.
Daha önce kendisiyle konuşmuş, eve gidip biraz dinlenmesini söylemiştim.
“Kalmak istiyorum.” demişti.
Üstelememiştim.
Ama dikkatle bakmamıştım demek ki.
Üzerinde açık mavi bir gömlek vardı.
Sağlık ocağında haberi alır almaz, üzerindeki o gömlekle çıkıp gelmiş olmalıydı.
Yaz sıcağında günlerdir koşturup duruyordu.
Ondan başka gelen giden de yoktu.
Ve ilk kez o zaman ağladığını gördüm.
“Teşekkür ederim.” diyordu.
.....
Ne zaman sosyal medyada bir hemşire-hekim tartışmasına denk gelsem, önce o hemşire hanım gelir aklıma.
Ve daha niceleri...
Biz bu yolları birlikte yürüdük dostlar.
Kâh güldük, kâh ağladık.
Kâh tahrik ettiler bizi.
Birbirimize kızdık, öfkelendik.
Ama bir bütün olmaktan hiç vazgeçmedik.
Çalışma hayatımız zaten yeterince zor.
Ya birbirimizin yükünü hafifleteceğiz,
ya da bunca yükün altında bir de birbirimizin yükü olacağız...
Yük taşıyacak yerimiz kaldı mı???
@ogretmensitemiz Sağlıkta bu yüzü gülen gülmeyen işi çok abartıldı artık, bırakın ya gülmesin işini yapsın
Yakında hiç nüfus Md, maliye, adliye, emniyet vs bir kurumu gittiniz mi?
Gülümseyeni geçtim herkes buz gibi, konuşmalar emir kipinde…
@cem_baykal Hafızam yanıltmıyorsa perinatoloji konuları anlatırdı, sistematik bir ders anlatımı değil ama kıssadan hisse gibi şeyler. Not tutanların fazla birşey yazamayıp afalladığını anımsadım, biriki sayfalık not olurdu o dersten, 1989- 90lar..😊🙋♂️