Yok şizofreni hastasıymış, yok ruh hastasıymış, yok doktora gidiyormuş. Hayır kabul etmiyorum. Benzer durumda onlarca kadın var neden gidip kimseye saldırmıyorlar. Çünkü böyle bir hak -bahane yok! Şiddete bahane bulmayın. Şiddetin zorbalığın bahane olamaz!
Bahane bulmayı bırakalım. Bazı insanlar dümdüz kötüler. Yok eğitimsizlik, yok travmatik geçmiş, yok ideolojik beyin yıkama hikaye. Ne yaptıklarını gayet iyi biliyor ve size tam bir bilinçle zarar veriyorlar. Sorumluluktan kaçma oyunlarını kesin ve bedellerini korkusuzca ödetin.
Ortamın hep en anlayışlı tarafı siz olmak zorunda değilsiniz. Uğradığınız kabalığa karşı anlayış timsali olmak, sınırınız aşıldığında sineye çekmek zorunda değilsiniz. Kötü bilinmekten korkmayın. İyi oldunuz da iyi bildiler mi? Yoo. Biraz da hakkınızı almanızla kötü bilsinler.
Depresyon, bir açıdan bakıldığında bir “değer verememe” meselesidir: Kendimize değer verememe, başkalarına değer verememe, hayatın muhtelif alanlarına ve nihayetinde bütününe değer verememe.
Helallik vermiyoruz, helallik almıyoruz, sadece adalet istiyoruz. Ölülerimiz için, yaralılarımız için, yakınlarını yitirenler için evleri başına çökenler için, tüm depremzedeler için, bütün ülke için adalet istiyoruz. Ve adaleti bu dünyada istiyoruz...
İçim inanılmaz acıyor ya. Bu ateş hiç sönmeyecekmiş gibi. Kurtulana seviniyoruz ama başka sorunlar canımızı yakmaya devam ediyor. Sahi ne olacak bundan sonra? Bunca yara nasıl sarılacak? En önemlisi adalet sağlanabilecek mi? Aklımı yitirmek üzereyim.
Onbinlerce hayat ihmaller yüzünden bir gecede hiç uğruna yok oldu. Bu kadar acının,çaresizliğin,yalnızlığın hesabını kim verecek? İçim soğumuyor, gördükçe düşündükçe kahroluyorum.