başımı alıp dağlara çıkacağım
avazım çıktığı kadar haykıracağım
dağlar taşlar yıkanacak gözyaşlarımda
beni onlar anlayacak
derken,
ben
sen anla diyordum aslında
baktın
öylece anlayamadın.
biz öylesine insanları degiliz. kapılarımız ara ara calınacak kapılar degil. netiz. kırık bi pencere onunde bulanık yolları gozleyemeyiz. ugruna savasmaya degeriz ve hala cok sevilebilecek kadar iyiyiz
"ayağı kırık bir at gibi topallıyordum ortasında hayatımın
ve tüfeğin icadına asırlar vardı
sana son mektubumu
dört nala heceleyen
ayağı kırık bir at getirecek
beni unut artık
atı da vurman gerekecek"