Hayatım durmuştu. Nefes alabiliyor, yiyebiliyor, uyuyabiliyordum; nefes almamak, yememek, içmemek, uyumamak elimden gelmiyordu. Ama hayat değildi bu, çünkü beni aklen tatmin edecek bir arzum yoktu.
Şimdi anlıyorum ki, her şey tam olarak tımarhanede olduğu gibiydi. Fakat o zamanlar bunu belirsiz bir şekilde seziyordum ve bütün delilerin yaptığı gibi ben de benden başka herkesi deli sanıyordum.
"Küçük şeyleri unutamayanlar, en geri hatıraları da unutamayanlardır. Hafızalarının bu bahtsız kuvveti karşısında hiçbir memleket, hiçbir vatan tutamadan her yeri, her şeyi
severek öleceklerdir."
Sait Faik ABASIYANIK