Η πορδή στην ιστορία που επισφράγισε την τροχιά της Ελλάδας ως μια τριτοκοσμική χαβούζα.
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί η λεγόμενη εξέγερση του Νοεμβρίου του '73 δεν έγινε νωρίτερα; Γιατί δεν είχαμε εξέγερση τον Νοέμβριο του '67 ή τον Νοέμβριο του '68 ή τον Νοέμβριο του '69 ή του '70;
Η επιχείρηση του Πολυτεχνείου το '73 έγινε την περίοδο που ο Παπαδόπουλος είχε αποφασίσει την πολιτική μετάβαση και είχε φέρει τον Μαρκεζίνη.
Όταν τα πράγματα χαλάρωσαν, τότε και μόνο τότε, οι «επαναστάτες» του γλυκού νερού αποφάσισαν την «εξέγερση» του Πολυτεχνείου.
Ήξεραν πάρα πολύ καλά τι έκαναν. Όταν νόμιζαν ότι ήταν στα σίγουρα, έβαλαν τα κουστούμια της επανάστασης και έπαιξαν το έργο «Εξέγερση» του '73.
Από τότε, εσύ και η Ελλάδα είστε ιδιοκτησία τους. NΛ
Η βρετανική ταινία του 1958, "A Night to Remember" είναι ίσως η καλύτερη κινηματογραφική αποτύπωση του ναυαγίου του Τιτανικού, καθώς προσεγγίζει την τραγωδία με ιστορική σοβαρότητα και νηφαλιότητα, μακριά από τον εύκολο, λαϊκίστικο καταγγελτικό λόγο που χαρακτηρίζει τον "Τιτανικό" του Τζέιμς Κάμερον. Στην ταινία αυτή υπάρχει μια σκηνή που μου αρέσει πολύ, μια σκηνή με μεγάλη συγκινησιακή δύναμη και ιδιαίτερο ιστορικό βάρος.
Πρωταγωνιστής της ο Αμερικάνος μεγαλοεπιχειρηματίας Mπέντζαμιν Γκούγκενχαϊμ, ο οποίος υπήρξε επιβάτης του υπερωκεάνιου σε εκείνο το μοιραίο ταξίδι. Μετά την πρόσκρουση με το παγόβουνο, ο Γκούγκενχαϊμ αφού βοήθησε την ερωμένη του, Γαλλίδα τραγουδίστρια Léontine Aubart, αλλά και άλλους επιβάτες να επιβιβαστούν στις διασωστικές βάρκες. γύρισε στην καμπίνα του και μαζί με τον προσωπικό υπηρέτη του, Giglio, έβγαλαν τα σωσίβια τους και έβαλαν τα πιο επίσημα βραδινά τους ενδύματα. Στο σαλόνι των καπνιστών συνάντησαν τον ναυπηγό Tόμας Άντριους που είχε την ευθύνη του σχεδιασμού του Τιτανικού. Ο Αντριους βλέποντας τον Γκούγκενχαϊμ με αυτή την ενδυμασία, του λέει : "Κύριε Γκούγκενχάϊμ, το σωσίβιο..." και ο μεγαλοεπιχειρηματίας του απαντάει : "Ήταν άβολο. Φορέσαμε τα καλά μας και θα πεθάνουμε σαν κύριοι". "Έτσι είναι", συμφώνησε ο υπηρέτης του, με τον Γκούγκενχαϊμ να συμπληρώνει : "Αν πάθω κάτι, θέλω να μάθει η γυναίκα μου ότι συμπεριφέρθηκα με αξιοπρέπεια". Και αφού έκανε μια ελαφριά υπόκλιση, απομακρύνθηκε μαζί με τον Giglio. Σύμφωνα με μαρτυρίες που δεν έχουν επιβεβαιωθεί, οι δύο άνδρες εθεάθησαν για τελευταία φορά στο σαλόνι του πλοίου, καθισμένοι σε πολυθρόνες, πίνοντας μπράντι και καπνίζοντας πούρα, ενώ ο "Τιτανικός" βυθιζόταν.
Με αυτή τη στιχομυθία ο Γκούγκενχαϊμ γίνεται εκπρόσωπος ολόκληρου του αστικού πολιτισμού του 19ου αιώνα. Εκφράζει μια τάξη που έβγαλε μεν χρήματα από το εμπόριο και τις επιχειρήσεις αλλά παράλληλα είχε υιοθετήσει πολλά στοιχεία του αριστοκρατικού προτύπου συμπεριφοράς, ακολουθώντας πιστά αξίες όπως η αυτοκυριαρχία και η αξιοπρέπεια ακόμη και μπροστά στον θάνατο, η αντίληψη ότι η κοινωνική θέση συνεπάγεται ευθύνη και όχι μόνο προνόμια, η προστασία των ασθενέστερων και η ανάληψη προσωπικού κινδύνου, η τήρηση ενός προσωπικού κώδικα τιμής, ακόμη και όταν δεν υπάρχει κανείς για να επιβραβεύσει τη συμπεριφορά σου. Και όπως φαίνεται και από τη στάση του υπηρέτη του, αυτός ο κώδικας συμπεριφοράς δεν έμενε μόνο στα ανώτερα στρώματα αλλά διαχεόταν και προς τα κάτω. Δυστυχώς, ο παλιός αστικός κόσμος και οι αξίες του σαρώθηκαν από τους δυο παγκόσμιους πολέμους και η κόρη του Γκούγκενχαϊμ, Πέγκυ, έγινε διάσημη ως συλλέκτρια των αισθητικών τερατουργημάτων της μοντέρνας τέχνης. Ο εκφυλισμός της μεγαλοαστικής τάξης... TX
Χθες το βράδυ, ξαναείδα το "The Big Sleep" μετά από πολλά χρόνια. Δεν θυμάμαι τι γνώμη είχα σχηματίσει την πρώτη φορά, αλλά σήμερα πραγματικά απορώ γιατί αυτή η ταινία θεωρείται αριστούργημα και ένα από τα καλύτερα φιλμ νουάρ όλων των εποχών.
Ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και η Λορίν Μπακόλ έχουν παίξει μαζί σε 4 ταινίες. Από αυτές, το "Το Ηave and Have Not" και το "Key Largo" είναι πράγματι σπουδαίες (ειδικά η δεύτερη) ενώ το "Dark Passage" παρακολουθείται μεν ευχάριστα αλλά η ιστορία έχει τόσα πολλά αναληθοφανή στοιχεία που με ενόχλησε ακόμη και εμένα που συνήθως μου αρέσει να παραμυθιάζομαι στο σινεμά. Το "Τhe Big Sleep", με σκηνοθέτη τον εξαιρετικό -κατά τ' άλλα- Howard Hawks, θεωρείται από τους περισσότερους η κορυφαία στιγμή τους αλλά, για μένα, είναι μακράν η πιο αδύναμη συνεργασία τους. Και ο βασικός λόγος είναι το σενάριο που είναι ένα απίστευτο τουρλουμπούκι όπου χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Προσοχή, δεν πρόκειται για ένα περίπλοκο αστυνομικό σενάριο που απαιτεί συγκέντρωση από τον θεατή! Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα σενάριο στο οποίο ο θεατής αδυνατεί να καταλάβει τι συμβαίνει επειδή οι ίδιες οι αφηγηματικές συνδέσεις είναι ελλιπείς ή ασυνεπείς. Και σε ένα αστυνομικό μυστήριο, μια τέτοια αδυναμία γίνεται ακόμη πιο αισθητή. Μάλιστα, ακόμη και ο ίδιος ο συγγραφέας του βιβλίου στο οποία βασίστηκε η ταινία, ο Raymond Chandler, όταν τον ρώτησαν ποιος σκότωσε τον σοφέρ δεν μπορούσε να δώσει απάντηση. Ναι, μπορεί το "Τhe Big Sleep" να έχει ατμόσφαιρα, ευφυείς ατάκες και τη μοναδική χημεία του πρωταγωνιστικού ζεύγους, όταν όμως το σενάριο πάσχει, τότε όλα αυτά δεν αρκούν για να δώσουν μια σπουδαία ταινία.
Γιατί, παρ' όλα αυτά, το "The Big Sleep" θεωρείται σήμερα κλασικό και έχει αποκτήσει τόσο σπουδαία κινηματογραφική φήμη ; Κατά τη γνώμη μου, η "ευθύνη" ανήκει σε δυο ομάδες : πρώτον, στους πολλούς φανατικούς θαυμαστές των Μπόγκαρτ-Μπακόλ που αρκούνται να βλέπουν τα ινδάλματά τους στην οθόνη και λατρεύουν άκριτα όποια ταινία έχουν παίξει, ακόμη και αν αυτή είναι προβληματική. Και δεύτερον, στους θολοκουλτουριάρηδες κριτικούς κινηματογράφου που, ούτως ή άλλως, έχουν μάθει να βλέπουν ως θετικό ένα ανύπαρκτο ή ένα μπερδεμένο σενάριο και έτσι αυτή η ταινία ταίριαξε μια χαρά με τα αβάν-γκαρντ γούστα τους (έστω και αν το μπέρδεμα στο "The Big Sleep" δεν έγινε για artistic λόγους αλλά εξαιτίας λαθών των συντελεστών του ). TX
Έγραψα για τις εκλογικές ψευδαισθήσεις της τραμπικής Δεξιάς, σήμερα θα πάρουν σειρά οι αντίστοιχες ψευδαισθήσεις των φιλελέφτ και των αριστερών της Ευρώπης, οι οποίοι δεν έχουν κουραστεί να μας λένε τις τελευταίες μέρες ότι η ήττα των Ρεπουμπλικάνων στις ΗΠΑ σηματοδοτεί το τέλος και της ευρωπαϊκής Δεξιάς. Αφού γίνει αυτό, σύμφωνα με το αφήγημα των φιλελέφτ, θα τρέχουμε ξανά ευτυχισμένοι στα λιβάδια αγκαλιά με την Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν ενώ, σύμφωνα με το αφήγημα των αριστερών, θα ανοίξει επιτέλους ο δρόμος για τον σοσιαλισμό. Κατά τη γνώμη μου και οι δυο ομάδες δεν έχουν καμιά επαφή με την πραγματικότητα και απλά εκφράζουν τους δικούς τους ευσεβείς πόθους.
Το ότι ο Τραμπ έχασε στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ ή το ότι έχει καταστεί εξαιρετικά αντιδημοφιλής στην Ευρώπη, δεν σημαίνει ότι έχουν εξαφανιστεί οι κοινωνικές και πολιτικές αιτίες που ενισχύουν τα ευρωπαϊκά δεξιά κόμματα. Η ανεξέλεγκτη μετανάστευση, η εγκληματικότητα και η δημόσια ασφάλεια, η ακρίβεια, η υψηλή φορολογία, οι καταστροφικές συνέπειες του πολέμου στην Ουκρανία, η από τα πάνω οικοδόμηση ενός συγκεντρωτικού ευρωπαϊκού υπερκράτους, η αποδυνάμωση της εθνικής κυριαρχίας, η δυσαρέσκεια απέναντι στα παραδοσιακά κόμματα είναι υπαρκτά ζητήματα που απασχολούν ακόμη την πλειοψηφία των Ευρωπαίων και ενισχύουν τις εκλογικές προοπτικές των αντισυστημικών δεξιών κομμάτων, έχουν αυτοτελή πολιτική σημασία για την Ευρώπη και δεν εξαρτώνται από τις διακυμάνσεις της αμερικάνικης πολιτικής σκηνής. Επίσης, τα περισσότερα ευρωπαϊκά δεξιά κόμματα δεν είναι παραρτήματα των Ρεπουμπλικάνων, ούτε σχηματίστηκαν με την ευκαιρία της ανόδου του τραμπισμού στις ΗΠΑ. Πολλά από αυτά εμφανίστηκαν στις χώρες τους πολύ πριν τον Τραμπ (πχ ο "Εθνικός Συναγερμός" στη Γαλλία ίδρύθηκε το 1972 ως Front National, η Lega στην Ιταλία ιδρύθηκε το 1991, το Fidesz στην Ουγγαρία το 1988, το Vlaams Belang στο Βέλγιο το 1978, κοκ), εκφράζουν ιδεολογικά ρεύματα με βαθιές ιστορικές ρίζες, έχουν την δικιά τους εκλογική βάση και τη δικιά τους εκλογική δυναμική. Και αν εξαιρέσεις κάποια δεξιά κομματίδια στις αποικίες του Νότου που θέλουν απεγνωσμένα να δείξουν στην έδρα της Αυτοκρατορίας πόσο καλά και υπάκουα παιδιά είναι, τα περισσότερα από τα δεξιά κόμματα στις σοβαρές ευρωπαϊκές χώρες κράτησαν εγκαίρως αποστάσεις από τον τραμπισμό ενώ επέκριναν με δριμύτητα τον πόλεμο στο Ιράν, που ήταν και ο βασικός λόγος της συντριβής των Ρεπουμπλικάνων.
Η εκλογική τύχη του Τραμπ και η εκλογική τύχη της ευρωπαϊκής δεξιάς δεν είναι ταυτόσημα μεγέθη. Μπορούν να αλληλεπιδρούν, αλλά δεν εξαρτάται το ένα από το άλλο. Και κάτι μου λέει ότι αυτό θα το διαπιστώσει η Αριστερά, με τον πιο δυσάρεστο τρόπο, στις προσεχείς εκλογικές αναμετρήσεις στις χώρες της Ευρώπης. TX
TX: [ Ένα εξαιρετικό άρθρο του δημοσιογράφου, ιστορικού και συγγραφέα Paul Johnson στον βρετανικό "Spectator" της 8ης Ιουλίου του 1995, ] :
«Η έκθεση "Τοπία της Γαλλίας" στη Hayward είναι η σημαντικότερη έκθεση που έχει πραγματοποιηθεί στο Λονδίνο εδώ και αρκετό καιρό, αλλά και η πιο απολαυστική. Επιβεβαιώνει την άποψή μου ότι ολόκληρη η ιστοριογραφία της τέχνης κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα θα πρέπει να ξαναγραφτεί. Η Hayward πρέπει να είναι η ασχημότερη πινακοθήκη της Ευρώπης και είναι διαβόητη επειδή καταβροχθίζει ζωντανά τα έργα τέχνης. Ωστόσο, ακόμη και το αποκρουστικό εσωτερικό της από μπετόν υποχωρεί μπροστά στη δύναμη και τη μεγαλοπρέπεια —αλλά και τη φωτεινή λεπτότητα— των τεράστιων καμβάδων που εκτίθενται τώρα εκεί.
Για πρώτη φορά στο Λονδίνο μπορούμε να δούμε έργα σπουδαίων καλλιτεχνών όπως οι Français και Busson, ο Pelouse και ο Chintreuil, ο Guigou, ο Sain και ο Ségé. Είναι μια αποκάλυψη. Έχω ήδη επισκεφθεί την πινακοθήκη τρεις φορές και σκοπεύω να ξαναπηγαίνω όσο συχνότερα μπορώ, προτού η έκθεση κλείσει οριστικά στα τέλη Αυγούστου.
Θα μπορούσε κανείς να ρωτήσει: ποιοι είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι για τους οποίους δεν έχουμε ακούσει ποτέ; Πολύ εύλογο ερώτημα. Ακόμη και οι ίδιοι οι Γάλλοι αγνοούν σε μεγάλο βαθμό την ύπαρξή τους. Ενώ οι Αμερικανοί, παρά τις αλλεπάλληλες καταστροφές που έχει επιφέρει η καλλιτεχνική μόδα, εξακολουθούν να τιμούν τους εξαιρετικούς τοπιογράφους του 19ου αιώνα, όπως ο Church και ο Bierstadt (ο τελευταίος αποτέλεσε αντικείμενο μιας τεράστιας έκθεσης στο Μπρούκλιν το 1991), και οι Αυστραλοί δικαίως υπερηφανεύονται για τους δικούς τους μεγάλους ζωγράφους, τον Tom Roberts και τον Arthur Streeton, οι Γάλλοι έχουν θέσει στο περιθώριο τους καλύτερους ζωγράφους τους από την εποχή της Δεύτερης Αυτοκρατορίας και της Τρίτης Δημοκρατίας εδώ και σχεδόν έναν αιώνα. Τα έργα τους παραμένουν ξεχασμένα σε πόλεις όπως η Ανζέ, η Καέν, η Αβινιόν, η Μορλαί, η Σαρτρ και η Μπεζιέ, ενώ αυτά τα επαρχιακά μουσεία σπάνια τα εκθέτουν πλέον.
Ακόμη και όταν άνοιξε το υπέροχο Musée d'Orsay το 1986, μόνο ένας ή δύο από αυτούς τους ξεχασμένους καλλιτέχνες ανασύρθηκαν από τη λήθη για να γίνουν γνωστοί στο διεθνές κοινό. Έργα του Charles Busson έχουν να εκτεθούν στο Παρίσι εδώ και μισό αιώνα, παρόλο που το έργο του "Le Village de Lavardin" είναι ένα αριστούργημα που θυμίζει τον Constable στην καλύτερη στιγμή του. Πηγαίνετε να το δείτε και μόνοι σας.
Η αιτία αυτής της παραμέλησης, η οποία έχει στερήσει από ολόκληρες γενιές φιλότεχνων την ευκαιρία να σχηματίσουν τη δική τους γνώμη για τέτοιους ζωγράφους, πρέπει και πάλι να αναζητηθεί σε εκείνη την τεράστια απάτη που είναι γνωστή ως Μοντέρνα Τέχνη. Το επιχείρημα, το οποίο επί πολλές δεκαετίες θεωρούνταν αυτονόητο, έχει ως εξής: Κατά τη δεκαετία του 1860, η τέχνη σε ολόκληρη την Ευρώπη μαράζωνε μέσα στους βούρκους του μικροαστικού φιλισταϊσμού του Παρισινού Σαλόν και της Βασιλικής Ακαδημίας. Θαμμένοι κάτω από τα χρήματα της αστικής τάξης, οι ζωγράφοι του κατεστημένου είχαν ξεχάσει τι ήταν το χρώμα και πώς να παρατηρούν τη φύση, ενώ μεγάλοι καλλιτέχνες όπως ο Claude Monet δεν μπορούσαν να εκθέσουν τα έργα τους πουθενά, ούτε καν στο Salon des Refusés. Αυτές οι άγνωστες ιδιοφυΐες κατάφεραν τελικά να συσπειρωθούν και να διοργανώσουν την πρώτη έκθεση των Ιμπρεσιονιστών το 1874. Σταδιακά, η εκ νέου ανακάλυψη του φωτός και του χρώματος από μέρους τους εισχώρησε ακόμη και στη θολή αντίληψη της γαλλικής αστικής τάξης. Έτσι θριάμβευσε ο Ιμπρεσιονισμός και ακολούθησαν τα ακόμη μεγαλύτερα επιτεύγματα του Μεταϊμπρεσιονισμού, των Φωβιστών και των Κυβιστών και —και— και —όλα εκείνα τα τρομερά μεγαλεία της τέχνης του 20ού αιώνα, από τις απαράμιλλες μελέτες του Lucian Freud πάνω στο αιδοίο μέχρι εκείνο το λαμπρό πώμα μπανιέρας, που πουλήθηκε στο Λονδίνο την περασμένη εβδομάδα αντί 35.000 λιρών.
Το επιχείρημα αυτό είναι ψευδές, ως σύνολο αλλά και σε κάθε επιμέρους σημείο του. Η αναιδής του αυθάδεια δεν παύει ποτέ να με εκπλήσσει. Απλούστατα, δεν είναι αλήθεια ότι οι Ιμπρεσιονιστές ανακάλυψαν ξανά την τέχνη της ζωγραφικής του φωτός και έμαθαν να αντλούν τα χρώματά τους απευθείας από τη φύση. Αντιλήφθηκα την αναλήθεια αυτού του ισχυρισμού πριν από αρκετό καιρό, όταν είδα τη μεγάλη έκθεση στο Metropolitan Museum της Νέας Υόρκης, με τίτλο "Οι Ιμπρεσιονιστές πριν από τον Ιμπρεσιονισμό". Το συγκινητικό δίδαγμα αυτής της έκθεσης ήταν ότι ο Camille Pissarro και ο Monet ήταν πολύ καλύτεροι ζωγράφοι την εποχή που ακόμη προσπαθούσαν να εξασφαλίσουν μια θέση στο Σαλόν και κατέβαλλαν μεγάλη προσπάθεια γι' αυτό. Μόλις "απελευθερώθηκαν" χάρη στον Ιμπρεσιονισμό, έγιναν οκνηροί και απρόσεκτοι και σύντομα άρχισαν να επαναλαμβάνονται, δουλεύοντας μηχανικά. Ο Monet, ένας παρατηρητικός και λεπταίσθητος ζωγράφος τη δεκαετία του 1860, κατέληξε τελικά να στήσει ένα εργοστάσιο παραγωγής μουτζούρας και στιγμάτων, που έβγαζε τρεις πίνακες την ημέρα, οι οποίοι σήμερα καλύπτουν τις πινακοθήκες όλου του κόσμου σαν ταπετσαρία. Την τελευταία φορά που βρέθηκα στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης, διαμαρτυρήθηκα στη διεύθυνση ότι ο τεράστιος αριθμός σχεδόν πανομοιότυπων έργων του Monet που εκτίθεντο δεν άφηνε χώρο για να αναρτηθούν οι πίνακες που είχα πάει να δω.
Η έκθεση της Hayward δίνει τη δυνατότητα να εξετάσει κανείς τους καλύτερους τοπιογράφους του Σαλόν, από τη δεκαετία του 1860 έως τη δεκαετία του 1890, σε αίθουσες που γειτνιάζουν με εκείνες όπου παρουσιάζεται μια αντιπροσωπευτική επιλογή Ιμπρεσιονιστών. Αυτό που γίνεται αμέσως σαφές είναι ότι οι "παραδοσιακοί" ζωγράφοι, οι οποίοι αντιμετώπιζαν το έργο τους με επαγγελματική σοβαρότητα, βρίσκονταν πολύ πιο κοντά στη φύση, σε όλες τις εκφάνσεις της, απ' ό,τι οι Ιμπρεσιονιστές. Ο Busson, που μας παρουσιάζει το απαλό φως του ήλιου μετά τη βροχή· ο Sain που αναπαριστά το εκτυφλωτικό λευκό φως της Προβηγκίας· ο Chintreuil με την Πρώτη Αυγή· ο René Billotte με την ομίχλη του χειμώνα· ο Ségé που αναδεικνύει την απεραντοσύνη της Beauce· ή ο Pelouse, που μας οδηγεί μέσα στην πυκνή βλάστηση ενός δάσους στο σούρουπο, στην περιοχή Seine-et-Oise: εδώ, μέσα στις καφετιές αίθουσες από μπετόν της Hayward, η συναρπαστική πραγματικότητα της γαλλικής φύσης ζωντανεύει χάρη σε δεξιοτέχνες με εξαιρετική τεχνική κατάρτιση και αφοσιωμένη εργασία.
Συγκριτικά, ακόμη και ο Pissarro, ο λιγότερο κατεστραμμένος από τους Ιμπρεσιονιστές, μοιάζει νεανικός και άγουρος, ενώ ο Monet φαίνεται χοντροκομμένος, ανακριβής, αδέξιος και μονότονος. Τα χρώματα είναι κραυγαλέα, το φως απλώς ανάβει και σβήνει σαν να πρόκειται για ηλεκτρικό ρεύμα, και οι περισσότεροι ιμπρεσιονιστικοί πίνακες που εκτίθενται μυρίζουν περισσότερο φωτιστικό πετρέλαιο παρά καθαρό αέρα. Αφού βυθιστώ στους κόσμους του Pelouse και του Français, βρίσκω τα τοπία του φτωχού Renoir απλώς γελοία — αλλά, βέβαια, εκείνος δεν ισχυρίστηκε ποτέ ότι ήταν τοπιογράφος. Το πραγματικό θύμα αυτής της έκθεσης είναι ο υπερεκτιμημένος Paul Cézanne, τα ατέλειωτα μεταλλικά πράσινα του οποίου αποτελούν προσβολή για το μάτι, από τη στιγμή που έχει δει κανείς πώς οι αληθινοί καλλιτέχνες μπορούν να δημιουργήσουν την ίδια την πραγματικότητα.
Οι ζωγράφοι που εκτίθενται στη Hayward ήταν προϊόντα της εξαιρετικά ισχυρής γαλλικής παράδοσης καλλιτεχνικής εκπαίδευσης στα εργαστήρια, από την οποία επωφελήθηκαν επίσης οι ξένοι που έρχονταν τότε στο Παρίσι...
Οι Ιμπρεσιονιστές, με την πρακτική τους και την ενθάρρυνση του ερασιτεχνισμού, έθεσαν σε κίνηση την καταστροφή που αφάνισε την πειθαρχία της γαλλικής καλλιτεχνικής εκπαίδευσης στα εργαστήρια. Και έως ότου αυτή αποκατασταθεί, τόσο στη Γαλλία όσο και παντού αλλού, η κεντρική ρεαλιστική παράδοση της δυτικής τέχνης δεν θα μπορέσει να ξαναρχίσει τη μεγαλοπρεπή πορεία της, η οποία έχει ανακοπεί εδώ και τόσες χαμένες δεκαετίες. Υπάρχουν, όμως, ενδείξεις ότι η επιστροφή στη λογική αρχίζει επιτέλους. Και οι μεγαλειώδεις καμβάδες που εκτίθενται στη Hayward αποτελούν προάγγελο αυτής της εξέλιξης».
[ Στην φωτογραφία, ο πίνακας «En pays chartrain» (Στην περιοχή της Σαρτρ) του Γάλλου ζωγράφου Alexandre Sége (1818–1885) ]
Σκέτη απόλαυση οι αναρτήσεις των φανατικών υποστηρικτών του πολέμου στο Ιράν μετά την συντριβή του Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές :
Άλλος πουλάει τρελίτσα και ασχολείται με ο,τιδήποτε μπορείς βάλεις με το νου σου (από τη νέα βαρυσήμαντη παρέμβαση Τσαφούλια μέχρι την επιλογή της Κύπρου για το διαγωνισμό της Eurovision), αρκεί να μην πει κουβέντα για τα αποτελέσματα...
Άλλος σβήνει άρον άρον την ανάρτηση που έκανε μια μέρα πριν τις εκλογές και προέβλεπε νίκη του Τραμπ...
Άλλος μας λέει ότι για όλα φταίει η δημογραφική σύνθεση των ΗΠΑ (λες και αυτή η δημογραφική σύνθεση δεν υπήρχε το 2024 όταν ο Τραμπ θριάμβευσε)...
Άλλος μας λέει, με βαθυστόχαστο ύφος, ότι "οι λόγοι της ήττας είναι πολυπαραγοντικοί"...
Άλλος καταριέται από το πρωί μέχρι το βράδυ τον Αμπντούλ Ελ Σαγέντ που είπε δυο λέξεις στα αραβικά, αλλά για το λόγο που κέρδισαν οι Δημοκρατικοί τσιμουδιά...
Άλλος πάλι πάει να καβαλήσει όψιμα το αντιπολεμικό ρεύμα και μόνο που δεν μας είπε ότι τους τελευταίους 8 μήνες διαδηλώνει καθημερινά μαζί με το ΚΚΕ έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία εναντίον του πολέμου...
Το καλύτερο όμως ανήκει σε γνωστό γεωπολιτικό αναλυτή και νυν υποψήφιο με το κόμμα της "Νέας Δημοκρατίας" που τον περασμένο Μάρτιο μας έκανε εμβριθείς αναλύσεις για τους μουλάδες που "όπου να' ναι πέφτουν" και χτες δήλωσε πως "Δεν φταίει κανένας πόλεμος στο Ιράν για την ήττα των Ρεπουμπλικάνων στις εκλογές, όπως σας λένε. Φταίνε τα οικονομικά αποτελέσματα του πολέμου στο Ιράν..."
Μην ξεχάσετε να τον ψηφίσετε. TX
( Ένας να έχει το θάρρος να κάνει αυτοκριτική, να πει ότι έκανε λάθος που υποστήριξε αυτόν τον άθλιο πόλεμο δεν φάνηκε ακόμη. Και σε αυτό μοιάζουν με το ίνδαλμά τους οι τραμπικοί.)
--- Για την πανωλεθρία των Ρεπουμπλικάνων στις χθεσινές ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ δεν φταίνε ούτε οι... κομμουνιστές, ούτε οι... τζιχαντιστές, ούτε "τα αριστερόστροφα ΜΜΕ που τους πολεμάνε". Φταίει ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ, φταίει η καταστροφική του απόφαση να ξεκινήσει τον πόλεμο κατά του Ιράν που έφερε ένα πρωτοφανές κύμα ακρίβειας και έπληξε το βιοτικό επίπεδο των Αμερικάνων.
--- Κάποιοι ανόητοι λένε ότι δεν έγινε τίποτε και ότι ιστορικά το κόμμα του Προέδρου πάντα χάνει στις ενδιάμεσες εκλογές. Ναι, αλλά στις χθεσινές εκλογές είναι το μέγεθος της ήττας που κάνει τη διαφορά. Όταν χάνεις το Τέξας μετά από 38 χρόνια και το Κάνσας μετά από 94 χρόνια, κάτι έχεις κάνει πολύ, μα πολύ στραβά.
--- Το Όσκαρ πολιτικής διορατικότητας πάει στους δικούς μας δεξιοτραμπικούς influencers, πρώην και wannabe πολιτικούς που, τυφλωμένοι από τον πολιτικό τους φανατισμό, στάθηκαν ανίκανοι να αντλήσουν τα απαραίτητα μαθήματα από την ιστορία των αμερικανικών επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή, στήριξαν με πάθος τον πόλεμο στο Ιράν, μας έλεγαν ότι πρέπει και η Ελλάδα να συμμετάσχει σε αυτόν και κατηγορούσαν ως... "οπαδούς των μουλάδων" και... "κρυφοαριστερούς" όσους προειδοποιούσαμε από την πρώτη στιγμή για τις συνέπειες αυτής της περιπέτειας. Με τέτοιους ανθρώπους δεν είναι περίεργο που η ελληνική Δεξιά παραμένει στο περιθώριο. TX
Michel Houellebecq:
«Στη Γαλλία, η βία δεν πηγάζει από τη δυσαρέσκεια, αλλά από το γεγονός ότι δεν υπάρχει πλέον φόβος απέναντι στην Αστυνομία ή στη Δικαιοσύνη.»
Αν ακόμη δεν έχεις απαλλαγεί από την ψευδαίσθηση ότι η διαφορά μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΣΥΡΙΖΑ/ΕΛΑΣ είναι, στην καλύτερη περίπτωση, εικονική, το μήνυμα της υπουργού Παιδείας της ΝΔ για την 28η Οκτωβρίου 1940 είναι μια ακόμα απόδειξη.
Έχουν τα ίδια πιστεύω, εφαρμόζουν τις ίδιες πολιτικές.
Μπορεί ο Μητσοτάκης /Τσίπρας να πλακώνονται δημοσίως, αλλά αυτό γίνεται για να έχεις εσύ την ψευδαίσθηση ότι επιλέγεις. Woke μονοκομματισμός. ΝΛ
The issue with journalists is that they will never scrutinize the left the same way. There is no 60 Minutes interview of a Biden official who for 43 min has to defend the human toll their policies inflicted on Americans. Check any "mainstream" interview from that period, it never happened. It never happens. At best (rare), a question and a follow-up and then they move on.
Τι πήγα και θυμήθηκα τώρα με αφορμή τη σύλληψη της Βάσως Τσαρούχα για την υπόθεση των στημένων παιχνιδιών στο ελληνικό μπάσκετ! Πριν λίγα χρόνια, η Πράβντα του εγχώριου δικαιωματισμού, η λατρεμένη "Lifo", είχε αναλάβει την εργολαβική υπεράσπιση της Τσαρούχα. Μάλιστα οι αρθρογράφοι της woke φυλλάδας έβαζαν το χέρι τους στην φωτιά ότι τα υβριστικά συνθήματα των οπαδών εις βάρος της δεν οφείλονταν στα τραγικά της σφυρίγματα αλλά στο ότι ήταν γυναίκα. Η θέση αυτή έμπαζε από την πρώτη στιγμή αφού οι άνδρες διαιτητές έχουν ακόμη χειρότερη αντιμετώπιση από τους οπαδούς σε σχέση με την Τσαρούχα (μέχρι και ξύλο έχουν φάει κάποιοι από αυτούς), αλλά οι πρόσφατες καταγγελίες, αν επιβεβαιωθούν, μοιάζουν επιπρόσθετα να δικαιώνουν όσους από την αρχή φώναζαν για τη μεροληπτική απόδοσή της στο παρκέ. Βέβαια όλα αυτά είναι λεπτομέρειες για τους ορθοπολιτικούς μουτζαχεντίν της "Lifo" που βλέπουν τον κόσμο μέσα από το νηπιακού επιπέδου δίπολο "κακοί άνδρες-καλές γυναίκες" και μόνο σκοπό έχουν την προώθηση των επικίνδυνων ιδεοληψιών τους. TX
Δεν μας φτάνουν οι Δεξιοί που το μόνο που είδαν από τις γαλλικές διαδηλώσεις ήταν οι... "Αφροασιάτες", έχουμε και τους Αριστερούς που μας λένε ότι για την κατάσταση στη Γαλλία (δηλαδή στην χώρα που έχει τις υψηλότερες κρατικές δαπάνες και τους πιο δυσβάστακτους φόρους σε όλη την Ευρώπη και έχει νόμους ακόμη και για το κατούρημα) ευθύνεται ο... "νεοφιλελευθερισμός". Παρ' τον έναν και χτύπα τον άλλον. ΤΧ
ΥΓ Διευκρίνιση : η μαζική μετανάστευση από τις μουσουλμανικές χώρες είναι ένα τεράστιο θέμα που ήδη έχει δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα στην Ευρώπη (προσωπικά γράφω γι' αυτό από το 2006-2007, όταν πολλοί από τους σημερινούς ανησυχούντες ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ και με τα δυο χέρια). Με το να δείχνεις, όμως, τους (λαθρο)μετανάστες σαν υπεύθυνους για κάθε δεινό και κάθε κακοδαιμονία των ευρωπαϊκών χώρων, όχι μόνο γίνεσαι γραφικός, αλλά ουσιαστικά απαλλάσσεις τους κυβερνώντες και τις πολιτικές τους από τις ευθύνες τους.
Σπαράζει η καρδιά μου με το δράμα που περνάνε αυτές τις μέρες οι στυλοβάτες του πεφωτισμένου φιλελεφτερισμού. ("Τον είχε αγαπήσει" λέει...
"Η προσωπική του ζωή είχε αποτελέσει έμπνευση" λέει...) TX
Mην παίρνετε και πολύ τοις μετρητοίς τον ρηχό ευρωσκεπτικισμό της πλάκας που επιδεικνύουν τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες δεξιούληδες. Αν ξαναγίνουν διαδηλώσεις "Μένουμε Ευρώπη", στην πρώτη σειρά θα βρίσκονται -όπως και το 2015- κρατώντας πανό "Ούρσουλα σ' αγαπάμε!". TX
Είναι πολύ βολικό να επικεντρώνεσαι στους (όντως καταδικαστέους) βανδαλισμούς που έλαβαν χώρα χθες στην Γαλλία αλλά να μην λες κουβέντα για τον ελέφαντα στο δωμάτιο, για το βασικό λόγο που τροφοδοτεί τη τεράστια δυσαρέσκεια του κόσμου σε όλη την Ευρώπη : την πρωτοφανή ακρίβεια που προκάλεσαν οι δυο αποτυχημένοι πόλεμοι της Δύσης στην Ουκρανία και στο Ιράν. Πόσο μάλλον όταν έχεις υποστηρίξεις με φανατισμό το έναν ή και τους δυο πολέμους και δεν σε συμφέρει καθόλου να σου υπενθυμίζουν τις καταστροφικές συνέπειές τους. TX
Πάλι καλά που βρέθηκαν οι αμερικάνικες και οι αγγλικές εφημερίδες και έτσι μάθαμε κι εμείς τι συνέβαινε εδώ και ένα χρόνο στην ίδια μας την χώρα με την Κίμπερλι. Βλέπετε, τα ελληνικά ΜΜΕ- τα πιο υποταγμένα στην εκάστοτε εξουσία ΜΜΕ σε όλο τον πλανήτη!- ήταν απασχολημένα με τη Βίσση και τον Καρβέλα και δεν είχαν χρόνο να ψάξουν τέτοια ασήμαντα θέματα. ΤΧ
--- Πολύ καλά έκανε ο Ντόναλντ Τραμπ και προχώρησε σε deal με τη Ρωσία για την προμήθεια ντίζελ. Οι κυβερνήσεις των κρατών-μελών της ΕΕ, πάλι, προτιμούν να ξεπαγιάσουν οι Ευρωπαίοι αυτόν τον χειμώνα παρά να εγκαταλείψουν το επικίνδυνο αφήγημα της (ανύπαρκτης) ρωσικής απειλής.
--- Από την άλλη, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ εξακολουθεί να χρηματοδοτεί και να δίνει όπλα στο καθεστώς Ζελένσκι κάνοντας εφικτή τη συνέχιση αυτού του αιματηρού πολέμου ενώ στάθηκε ανίκανος να κλείσει μια ειρηνευτική συμφωνία , υποχωρώντας στις πιέσεις του αμερικάνικου βαθέος κράτους και των neocons που κυριαρχούν στην κυβέρνησή του.
--- Η ακρίβεια, που ανάγκασε τον Τραμπ να κλείσει το deal με τον Πούτιν εν όψει των εκλογών του Νοεμβρίου, είναι, σε μεγάλο βαθμό, δημιούργημα δικό του και του αδιέξοδου πολέμου που έχει ξεκινήσει κατά του Ιράν.
--- Ως συνήθως, για πολλά γέλια οι εν Ελλάδι τραμπικοί. Σήμερα ανακάλυψαν ξανά την αξία του ρεαλισμού στις διεθνείς σχέσεις, πανηγυρίζοντας για τη συμφωνία Τραμπ-Πούτιν. Αύριο θα φορέσουν πάλι το neocon κουστούμι τους και θα μας λένε για το πόσο καλή δουλειά κάνουν οι κυρώσεις κατά του Ιράν και ότι πρέπει οι ΗΠΑ να βομβαρδίζουν μέχρι να πέσει το καθεστώς των μουλάδων. TX
@StefanosTyros Το γεγονός ότι δεν καταλαβαίνεις τις αρχές πάνω στις οποίες βασίζεται η αντίθεσή του δείχνει το χάσμα που σε χωρίζει από αυτό που πραγματικά πρεσβεύει η Δύση.
Δυτικός πολιτισμός είναι να γίνει μια δίκαιη δίκη και να εφαρμοστεί το αποτέλεσμα της δίκης. Δυτικός πολιτισμός δεν είναι να βάζεις τρίτοκοσμικούς στη χώρα σου και να τη μετατρέπεις σε τρίτοκοσμική χαβούζα. Δεν είναι να τους αφήνεις όλους αυτούς να βιάζουν, να σκοτώνουν και να κλέβουν ανενόχλητοι, επειδή είσαι τόσο… πολιτισμένος.