یکسری آدمها هستن که حضورشون هم کافیه، به حضورشون نیاز دارم اما نه لزوما برای صحبت کردن یا برقرار کردن ارتباط کلامی یا فیزیکی، صرفا حضور داشتنشون توی روزمرگیهام رو میخوام. جزئی دائمی از روزمرگیم بودنشون رو، و چقدر این سری از آدمهام همیشه ازم دور بودن...
دیروز جز لحظه هایی بود که زندگی کردم،وسط کارهام انقدر غر زدم دوستم برام یه جعبه دونات گرفت روزمو ساخت بعدش تو خنکی شب با ملیکا همینجوری تو شهر میچرخیدیم.
این مدت فهمیدم که اینطوریه که اگه احساسات بیشتری داشته باشی از چیزای بیشتری لذت میبری و بیشتر حس میکنی
یا هرچی احساست کمتری داشته باشی چیزای کمتری داری که آسیب ببینن و اذیتت کنن.
ولی واقعا مرگ بر رابطه. پیدا کردن کسی که بتونی بدون اینهمه دغدغه، بدون اینهمه دلتنگی یا قلب همدیگه رو شکستن ازش آرامش بگیری و کنارش خوشحال باشی، قاعدتا نباید انقدر سخت میبود.
زندگی انقدر آشغال و بیثباته که فصل،ماه یا روز خوبی رو کنار آدمهات شروع میکنی و یهو میببینی به فاصله پلک زدنی همهچی روی سرت آوار شده و تو با موهای خیس توی تراس پاکت سیگار رو نگاه،به تلخترین حالت ممکن اشک میریزی و تمام سینهت درد میکنه از فشاری که به خودت میاری برای آروم شدن.
اگه بخوام چیزی رو فراموش کنم نباید ببینمش و ازش فرار میکنم،بعد برام جوریه که انگار اصلا وجود نداشته نمیدونم انگار ما ادمها از همون چیزهایی فرار میکنیم که در گذشته دنبالشون میدویدیم. این کاریه که زمان میکنه.
وقتی کسی رو واسه مدت زیادی نمیبینم، دلم بیشتر از همه واسه نوع تعریف کردنش تنگ میشه. آدما موقع تعریف کردن چیزی که براش هیجان دارن خیلی بامزه و دوستداشتنی میشن.