Hey @elonmusk, you are now responsible for this.
Dead mother holds her dead child hand in the rubbles of the city in Ukraine after Russian missile/drone attack on the civilian targets.
@dragoss_x@DominicFritzTM Ce legătură are Nicușor Dan cu recomandarea dumitale ca Fritz sa plece in Germania? Deranjează rigoarea și corectitudinea germana?
NEW: Trump’s talks with Russia over ending the war in Ukraine have expanded to include a multibillion-dollar Lukoil deal that would benefit Steve Witkoff and Jared Kushner, according to a NYT report.
The deal, which needs approval from both the U.S. government and Kremlin, would involve Lukoil’s oil fields, refineries and gas stations around the world.
The group seeking it includes Trump donor Todd Boehly, Middle Eastern groups that have done business with Kushner or Witkoff’s family, and even an arm of the U.S. government.
🇺🇸🇷🇴Czy USA przyłożyły rękę do upadku rumuńskiego rządu w maju tego roku?
Spekulacje na ten temat wzbudził opublikowany wczoraj na łamach „The Wall Street Journal” tekst poświęcony ambasadorce Waszyngtonu w Grecji - Kimberly Guilfoyle.
Dyplomatka uczestniczyła w kampanii mającej przekonać państwa Europy Południowo-Wschodniej do zawarcia kontraktów na zakup amerykańskiego LNG, który miałby docierać do nich z terminali w Grecji i dalej na północ tzw. Korytarzem Pionowym (Vertical Corridor). Artykuł skupia się głównie na budzących wątpliwości powiązaniach przedstawicielki USA z jedną z lokalnych firm energetycznych, ale nas interesuje coś innego.
Autorzy publikacji przytaczają w nim rozmowę, którą Guilfoyle odbyła w trakcie pewnej kolacji (w marcu br.) z greckim ministrem energii, Stavrosem Papastavrou. Jak wynika z tekstu, ambasadorka - próbując zapewne wywrzeć "negocjacyjną presję" na Ateny - miała dać mu do zrozumienia, że Waszyngton może doprowadzić do obalenia greckiego rządu. Jak? Sugerując, że to USA stoją za nabierającym obrotów i grożącym upadkiem gabinetu premiera Ilie Bolojana konfliktem między sprawującymi władzę w Bukareszcie koalicjantami. Nawiązując do sytuacji w Rumunii, miała ona powiedzieć ministrowi: „Możemy zrobić to każdemu krajowi, któremu chcemy. Możemy zrobić to także tutaj”.
Prawnik Guilfoyle twierdzi rzecz jasna, że rozmowa nie przebiegała w przedstawiony przez WSJ sposób. Papastavrou musiał jednak uznać słowa dyplomatki za groźbę, bo od razu odparł, że USA nie mogą sobie zmieniać wybranego demokratycznie greckiego rządu.
I teraz kilka słów kontekstu.
O co chodzi? Dlaczego Waszyngton miałby chcieć obalać rząd Ilie Bolojana, sprawujący wówczas władzę w Bukareszcie?🤔
Faktem jest, że - gdy odbywało się opisywane przez WSJ spotkanie - Rumunia od pewnego już czasu negocjowała nowy kontrakt na zakup amerykańskiego gazu skroplonego. Już 7 listopada 2025 r. grecka spółka Atlantic-SEE LNG Trade podpisała z rumuńskimi Nova Power & Gas oraz państwowym operatorem sieci Transgaz memorandum dotyczące zakupu tego surowca. Chodziło o całkiem spore wolumeny. Dokument przewidywał, że w ramach przyszłej długoterminowej umowy (mającej obowiązywać od 2030 r. przez 20 lat) dostawy sięgałyby ok. 1,4 mln ton LNG rocznie. Wolumen ten (blisko 2 mld m³ gazu) odpowiada 20–22% rumuńskiej konsumpcji.
Bolojan nie był jednak najwyraźniej przekonany, czy jego kraj naprawdę potrzebuje tak dużego, a co gorsza długoterminowego porozumienia. Nie tylko pokrywa on bowiem niemal całe zapotrzebowanie na gaz z własnych źródeł, ale też już za chwilę stanie się niekwestionowanym liderem jego produkcji w UE. W 2027 r. rozpocznie się bowiem eksploatacja czarnomorskiego złoża Neptun, która podwoi dotychczasowe ilości pozyskiwanego rocznie rumuńskiego surowca (wzrosną one z obecnych 8–9 mld m³ do ok. 16–17 mld m³).
Na premiera naciskał jednak koalicyjny partner (i największe ugrupowanie w obozie rządzącym), Partia Socjaldemokratyczna - PSD. Należący do niej minister energii Bogdan Ivan w styczniu br. zwracał się w tej sprawie do prezydenta Nicușora Dana i premiera Bolojana. Przypomniał im, że memorandum zobowiązywało stronę rumuńską do wypracowania warunków kontraktu w ciągu trzech miesięcy (termin upływał więc 7 lutego), a zarazem przekonywał do stworzenia politycznych ram dla zakupu amerykańskiego LNG. Jednocześnie ostrzegał też prezydenta i szefa rządu przed ryzykiem „blokady dyplomatycznej” w relacjach z „partnerem strategicznym”, tj. USA, jeśli odpowiednia decyzja nie zostanie szybko podjęta.
Nic to jednak nie dało. Wspomniany termin minął, a na stole nie było nawet szkicu kontraktu. Jednocześnie wewnątrzkoalicyjny kryzys - który oficjalnie dotyczył kształtu i tempa wdrażanych właśnie kompleksowych reform mających uzdrowić rumuńskie finanse i powstrzymać narastające lawinowo zadłużenie - eskalował. 25 lutego br. lider PSD Sorin Grindeanu zapowiedział organizację wewnątrzpartyjnego referendum w sprawie potencjalnego opuszczenia obozu rządzącego. Co ciekawe, dokładnie tego samego dnia w Waszyngtonie przedstawiciele Bukaresztu brali udział w poświęconym Korytarzowi Pionowemu spotkaniu zorganizowanym przez Departament Energii USA.
31 marca (więc już po rozmowie z greckim ministrem energetyki, od której historię tę zaczęliśmy) podczas służbowego pobytu w Bukareszcie Guilfoyle wzięła udział w prywatnej kolacji wraz z m. in. Grindeanu i Ivanem. Niecałe 3 tygodnie później, w trakcie wewnętrznego referendum PSD podjęło decyzję o wycofaniu poparcia dla premiera. 5 maja rząd upadł.
Nie trzeba przy tym chyba dodawać, że kontrakt na dostawy amerykańskiego LNG nie został w między czasie podpisany.
Komentarz?
Oczywiście nie sposób wykluczyć, że cała sprawa jest tylko zbiegiem okoliczności. Napięcia w koalicji istniały od jej powstania w czerwcu 2025 r. i nasiliły się w związku z forsowanymi przez Bolojana niepopularnymi reformami stanowiącymi część tzw. konsolidacji fiskalnej. Co więcej, PSD - o czym wielokrotnie pisałem - miało też swoje własne, czysto partyjne interesy, w które Bolojan, a szerzej współrządząca z socjaldemokratami centroprawica, uderzała, wdrażając program oszczędnościowy.
Guilfoyle (zakładając, że rozmowa wyglądała tak, jak opisuje to WSJ) mogła po prostu przechwalać się amerykańskimi wpływami i potencjałem do wywierania presji politycznej na partnerów. Pasowałoby to zresztą do szerszego portretu ambasadorki, który rysują dziennikarze nowojorskiego pisma. Wiedziała, że kryzys w Rumunii trwa, i - by zagrozić greckiemu ministrowi - postanowiła po prostu zasugerować, że to Waszyngton macza w nim palce.
Ale mogło być też inaczej...
Publikacja wywołała już falę reakcji w Rumunii. Grindeanu oczywiście zaprzecza insynuacjom na temat udziału PSD w całym zamieszaniu. George Simion (lider opozycyjnej, nacjonalistycznej i sympatyzującej z ruchem MAGA partii AUR) również dystansuje się od tezy o amerykańskiej ingerencji. Jego zdaniem wypowiedź Guilfoyle zacytowana przez dziennikarzy została zmyślona albo wyrwana z kontekstu. Zastrzegł jednak, że jako rumuński polityk nie zaakceptowałby zagranicznej ingerencji, w tym ze strony USA.