Olivia
Online
Bora GÖKÇE
@boragokce10
Türkiye
Joined July 2011
217 Following
277 Followers
11.1K Posts
‘’Milli takım uçağında takım kaptanı, bir gazetecinin gırtlağını sıktı. Bugün o ismin, milli takım teknik direktörlüğü için adı geçiyor.’’
Kaya Çilingiroğlu, TRT ekranlarında Türk futbolunun son 30 yılını özetliyor. ⤵️
şu videoya kaç litre su gittiyse her damlasını hakediyor
🗣Serdar Ali Çelikler:
Merih'i niye Galatasaray medyası dövüyor? Şimdi biz bunları yer miyiz? Ama Uğurcan'a hiç tek kelime etmeyelim.
Merih'i, Montella'yı, Kerem'i dövelim ama Abdülkerim'le Uğurcan'a hiçbir şey demeyelim. Ben bunları yer miyim ?
Bütün bak Galatasaray medyasının yorumcularına, tek kelime Uğurcan yok, Apo yok.
Ama Merih'i, Arda'yı. Montella'yı dövebiliriz.
Cucurella, İspanya Milli Takımı kampında, İspanyol takımı Real Madrid’e turnuvadaki ilk maçlarının olduğu gün transfer oldu. Daha yeni Can Uzun–GS haberlerini de gördük.
Emre Bello, Euro 2008’den hemen önce bizimle anlaşmıştı turnuva bittikten sonra da imzayı attı. Bu durum futbol dünyasında gayet sık yaşanan bir olay. Kendileri de bunu çok iyi biliyorlar.
Konu bir anda kendi efsaneleri FT’ye gelince milli takımı bir kenara bırakıp Fenerbahçe üzerinden hemen kaptana nasıl da yükleniyorlar.
Şu adamı hala objektif diye izleyen Fenerliler varsa, nasıl bir holigan olduğunu görsün. Ben bundan daha objektifimdir.
Bi yerde İbrahim Seten'in adı geçiyorsa orada yalan vardır. Eğer 2026 yılına kadar yalan üretilmemiş olsaydı İbrahim Seten üretirdi. Dikkat ettiyseniz hedefte 173 cm boyuyla 190 cm boyundaki adamlardan hava topu alamayan Kerem, Fenerbahçe ile transfer görüşmesi yapan Merih Ve Hakan var.
Misal yıllardır resmi milli maçlarda golü olmayan BAY'ı kimse eleştirmiyor, milli maçlarda kaleye gelen her topu içeri alan Uğurcan eleştirilmiyor, milli maçlarda rezil bir performans gösteren Apokerim hedef gösterilmiyor. İbrahim Seten ve onun gibi hizipçilerin lafıyla insanları linçlemeyin.
İspanya Yeşil Burun Adaları diye saçma sapan bi takıma gol atamadı, muhtemelen ülkelerinde bizim milli takım kadar eleştirilmedi.
Yayınlarınızda köy bakkalı gibi masayı ürünle dolduruyosunuz bir de utanmadan sıkılmadan burada reklam eleştiriyor
+abi türkiye maçını sabırsızlıkla bekliyorum inşallah tur atlayacağız sende türkiyeyi destekliyorsun değilmi?
-aynen kardeşim
kız: ben taylor swift falan dinlerim sen ne dinlersin
biz:
Daktilo1984'te bu konuda müthiş bir yazı yazılmıştı ve ben de paylaşmıştım, bir daha paylaşayım. Mutlaka okuyun:
https://t.co/oupBq0RPap
Dedem benim çok büyük adamsın
Edin Dzeko, Bosna Hersek'teki çocuklara muhteşem bir mektup yazdı.
"Bosna Hersek'teki sevgili çocuklar, sizin için bir mesajım var.
Hiçbir şey imkansız değil.
Hiçbir şey.
Bosna Hersekli olduğumuz için şanslıyız. Bunu hayalini yaşayan bir adam olduğum için söylemiyorum, ayrıca savaştan kurtulmuş bir çocuk olarak da söylüyorum. Bambaşka bir kaderim olabilirdi.
Saraybosna'daki o günler hakkında konuşmayı sevmiyorum ama o günleri anlamanız çok önemli. Başladığında 6 yaşındaydım. Sirenlerin çaldığı ilk anı hatırlıyorum. Annem beni aldı ve ayakkabılığın arkasına saklandık. Bu birinci gündü. Dört yıl boyunca sürdü. Ne olduğunu tam olarak anlamamıştık ama her günümüz korkunç geçiyordu. Evimiz kalmak için tamamıyla güvensiz hale gelince, dedemlerin yanına taşındık. 40 metre kare bir evde 15 kişiydik. Hepimiz yerde uyuyorduk.
Birlikte Monopoly oynardık. Dışarı çıkmak tehlikeliydi çünkü her yerde keskin nişancılar bekliyordu. Kuzenlerimle birlikte yere oturur, saatlerce oynardık. Sirenleri ve bomba seslerini duyardık. Bazen yer sallanırdı.
Oynarken birkaç dakikalığına savaşı unuturduk. Sadece bir anlığına çocuk olmamıza izin vardı.
Dışarıda futbol oynamak istiyorduk ama her gün dışarıda masum insanların ambulanslarla hastaneye götürüldüğünü görüyorduk. Peki ya bir çocuğu dört yıl boyunca bir evde nasıl tutabilirsiniz? Tabii ki tutamazsınız ve büyüklerimiz de bunu biliyordu. Nadiren de olsa etraf sakin göründüğünde, annem dışarı çıkmamıza izin verirdi. Çıkardık ve mahalledeki diğer çocuklarla futbol oynardık.
Annemin o anlara bakışlarını asla unutmayacağım. Yüzünde bir gülümseme vardı çünkü futbol oynarken beni görünce mutlu oluyordu. Ama gözlerine baktığımda da ne kadar korktuğunu görüyordum çünkü eve geri dönemeyebilirdim.
Zaman zaman suyumuz biterdi. Kovalarımızı alır ve sıraya girerdik. Elektrik yoktu, dolayısıyla asansör de. O kovaları taşırdık. Üçüncü kat, dördüncü kat... 6 kat daha kaldı... Saraybosna'daki en zayıf çocuk bendim. Yemek de bizim için problemdi. Ailelerimiz bunun için hayatlarını riske etti. Bazen yemek dolu kutular gökyüzünden bırakılırdı, sanki sihirmiş gibi... Nereden geldiğini bilmezdik, umurumuzda da değildi. Tatları inanılmazdı. Her gün aynı şeyi yediğinde, fıstık ezmesi gökten gelen bir hediyeymiş gibi oluyor.
Günün sonunda, bir şekilde hayatta kaldık. Geri dönüp baktığımda ne kadar güçlü olduğumuza dair şoka giriyorum. Küçücük çocuklardık. Onlarca masum insan öldü. Ne için?
Para için. Güç için. Ego için.
Yani hiçbir şey için.
Bugün haberlerde savaş gördüğümde berbat hissediyorum.
Bunun hiçbir yerde yaşanmasını istemiyorum.
Ama nedense yetişkinler bunu asla öğrenemiyor.
Savaş bittiğinde 10 yaşındaydım. Futbolcu olmak gibi bir planım yoktu. İmkansız geliyordu, bu konuda hayalim bile yoktu.
Her şey paramparça edilmişti. Futbolu sadece sevdiğim için oynuyordum. Babam eskiden ekmek taşırdı. Ben ilk kulübüme katılınca, işine aralar verir ve beni götürüp getirirdi. Yoldayken bana hep 'kibar ol, herkese aynı şekilde davran, nereden oldukları ve ne yaptıklarının önemi yok' derdi. Bunu asla unutmadım. O da alt liglerde futbol oynamıştı, benim kahramanımdı. Arabadan indiğimde bana muz verirdi ve 'iyi şanslar oğlum' derdi.
Hafta sonları televizyonda birlikte maç izlerdik. O dönemde Serie A en iyi ligdi. Shevchenko'yu duydunuz mu? Ona bayılırdım. İtalya'yı çok severdim. Dünyanın öbür ucundaki bir peri masalı gibi gelirdi. Orada futbol oynamayı hayal bile edemezdim. Zeljeznicar'ın A takımında futbol oynamak tek hedefimdi. Hocalarımdan biri bana Sheva diye seslenmeye başladı çünkü sarışındım ve çok gol atıyordum. Hoşuma gitmişti.
19 yaşındayken bir başka hoca geldi ve beni Çekya'ya götürmek istediğini söyledi. Bosna'dan ayrılmak istemedim ama oraya gidersem hayalimi gerçekleştirme ihtimalimin daha yüksek olduğunu söyledi. Dürüst olmak gerekirse hayalimin ne olduğunu bile bilmiyordum. Sadece daha iyi olmak istiyordum. Bedenimin en güçlü tarafı zihnim. Teplice'ye gittiğimde kendime şöyle dedim: "Edin, bu adamlardan daha çok çalışmalısın yoksa seni gönderirler."
Beni 25.000 Euro'ya almışlardı.
2 yıl sonra Wolfsburg'a imza attım. Milan'la karşılaştık, Sheva ile forma değiştim.
Sonra Manchester City beni 37 milyon Euro'ya satın aldı.
Sonra Roma'ya gittim.
Savaşta büyümüştüm. Gerçekten bir peri masalı yaşıyordum.
Hiçbir şey imkansız değil. Bosna'yı Dünya Kupası'na götürmek bile.
2014'ü hatırlıyor musunuz, çoğunuz doğmamıştınız bile. İlk kez Dünya Kupası'na o yıl gitmiştik. Hayatlarımızın en iyi günüydü.
Litvanya'daki eski bir stadyumda eleme maçı oynamıştık. Hakem son düdüğü çaldı, Bosnalılar sahaya girdi. 2 metrelik duvarı aşmışlardı. İçimden 'delirmişler' demiştim.
Sonra diğerlerinden daha yavaş şekilde koşan bir adam gördüm. Gözünde yaşlarla bana doğru geliyordu.
Babamdı.
'Baba, ne oldu?' dedim.
'Duvardan atlarken ayağımı incittim ama problem yok, acı hissetmiyorum' dedi.
Sarıldık ve ağladık.
Ne yazık ki Brezilya'da şans bizimle değildi. Bunu hatırlamıyorsunuz ama Nijerya'ya karşı bir gol atmıştım, sayılmalıydı. O gün VAR yoktu ve gruplardan bu yüzden elendik. Ama bizim küçük ülkemiz Maracana'da sahaya çıkmıştı. Dünyaya kim olduğumuzu göstermiştik.
Şimdi ise geri dönüyoruz.
Komik olan ne biliyor musunuz? Martta 40 yaşına girdim ve kutlamadım. Müslümanım, o dönem Ramazan ayıydı ve bizim de Galler ve İtalya karşısında bir işimiz vardı. Ben de şöyle düşündüm, madem öyle o zaman ben bu maçları partiye çevireceğim.
Galler karşısında 85. dakikaydı ve skorborda baktım, 1-0 gerideydik.
Tek hissettiğim şey panikti. Zamanımız bitiyordu.
Sonrasında bir korner oldu. Beni sıska bir adam marke ediyordu. 'Harika' dedim. Topu ağlara gönderdim, sevindim ve aklıma şu geldi: "Daha önce 4 kez seri penaltı atışlarına çıktım, hepsini kaybettim."
Şükürler olsun ki gençler nasıl penaltı atılacağını biliyordu. Biz veteranlar gibi çok düşünmüyorlar.
Sonra İtalya'yla oynadık. Donnarumma'dan korkuyordum. Çok büyük. Ona penaltılarda gol atıp atamayacağımı bilmiyordum. Sağ omzumu da incitmiştim ve kenara gelmiştim. İlk penaltımızı izleyemedim çünkü kolumu sargıya alıyorlardı. İzleyemedim ve golü attık.
O an dedim ki, belki de izlememeliyim. Sadece tribünün sesini takip edeyim. Halkımı dinleyeyim.
İtalya kaçırdı, taraftar golü attığımız andan bile daha çok ses çıkardı.
Sonra bir kez daha kaçırdılar. Sadece dua ediyordum. Gördüğüm tek şey hocalarımızın sırtlarıydı.
Esmir topu aldığında, hocamız da arkasını döndü ve 'Ben de izleyemiyorum' dedi.
Geldi, bana sarıldı. Kafalarımızı birbirimize yasladık, gözlerimizi kapattık ve sadece dinledik.
Sonra da duyup duyabileceğimiz en büyük gürültüyü duyduk.
Buraya gelmek hiç kolay olmadı. 40 yaşına geldiğinizde, sırtınız acı içinde bağırabiliyor. Siz de ağrı kesicilere koşuyorsunuz. Ama bedenim ne zaman bu işi bırakmak isterse istesin, her zaman kaçırdığım kutlamaları, ailemden uzak geçirdiğim o günleri, kaçırdığım yaz tatillerini düşünüyorum. Mental olarak bu çok zor. Eleştiriler hala can yakıyor ama sahaya çıktığımda hala çocuk gibi hissediyorum. Sizler gibi. Karnımda kelebekler uçuşuyor.
Eve her geldiğimde de şunu düşünüyorum: Değdi.
Her şey değdi.
Kötü anlar olmadan, iyi anlar gelmez.
20 yıldır Bosna'dan uzağım. Bosna'dan uzak kaldıkça, sevgim artıyor. Bu 20'nin 9'u İtalya'daydı. Çocuklarım Roma'da doğdu. Orası hala benim ikinci evim ama ne zaman Saraybosna'yı ziyaret etsem, annem yemek pişiriyor. Herkes orada. Ben de çok mutluyum. Bosna formasını giymek, kalbimi farklı attırıyor.
Halkım için oynuyorum. Saraybosna'nın sokaklarındaki çocuklar için oynuyorum. Sahip olduğumuz farklı kültürlerden ve farklı dinlerdeki insanlar için oynuyorum. Bizim ülkemizi güzel yapan şey bu. Hala bazı insanlar bizi ayırmaya çalışsa da...
Asla başarılı olamadılar.
Benim sayemde değil. Yetişkinler sayesinde de değil. Biz asla öğrenemiyoruz. Sizin sayenizde çocuklar.
Bana son bir iyilik yapın tamam mı?
Saraybosna, Roma ya da St. Louis, nerede yaşarsanız yaşayın; ister Müslüman, ister Musevi, ister Katolik, ister Ortadoks olun. Nereden geldiğinizi asla unutmayın.
Bosnalısınız. Dünya ayaklarınızın altında.
Hepinizi çok seviyorum.
Sevgilerimle,
Edin."
Edin Dzeko, Bosna Hersek'teki çocuklara muhteşem bir mektup yazdı.
"Bosna Hersek'teki sevgili çocuklar, sizin için bir mesajım var.
Hiçbir şey imkansız değil.
Hiçbir şey.
Bosna Hersekli olduğumuz için şanslıyız. Bunu hayalini yaşayan bir adam olduğum için söylemiyorum, ayrıca savaştan kurtulmuş bir çocuk olarak da söylüyorum. Bambaşka bir kaderim olabilirdi.
Saraybosna'daki o günler hakkında konuşmayı sevmiyorum ama o günleri anlamanız çok önemli. Başladığında 6 yaşındaydım. Sirenlerin çaldığı ilk anı hatırlıyorum. Annem beni aldı ve ayakkabılığın arkasına saklandık. Bu birinci gündü. Dört yıl boyunca sürdü. Ne olduğunu tam olarak anlamamıştık ama her günümüz korkunç geçiyordu. Evimiz kalmak için tamamıyla güvensiz hale gelince, dedemlerin yanına taşındık. 40 metre kare bir evde 15 kişiydik. Hepimiz yerde uyuyorduk.
Birlikte Monopoly oynardık. Dışarı çıkmak tehlikeliydi çünkü her yerde keskin nişancılar bekliyordu. Kuzenlerimle birlikte yere oturur, saatlerce oynardık. Sirenleri ve bomba seslerini duyardık. Bazen yer sallanırdı.
Oynarken birkaç dakikalığına savaşı unuturduk. Sadece bir anlığına çocuk olmamıza izin vardı.
Dışarıda futbol oynamak istiyorduk ama her gün dışarıda masum insanların ambulanslarla hastaneye götürüldüğünü görüyorduk. Peki ya bir çocuğu dört yıl boyunca bir evde nasıl tutabilirsiniz? Tabii ki tutamazsınız ve büyüklerimiz de bunu biliyordu. Nadiren de olsa etraf sakin göründüğünde, annem dışarı çıkmamıza izin verirdi. Çıkardık ve mahalledeki diğer çocuklarla futbol oynardık.
Annemin o anlara bakışlarını asla unutmayacağım. Yüzünde bir gülümseme vardı çünkü futbol oynarken beni görünce mutlu oluyordu. Ama gözlerine baktığımda da ne kadar korktuğunu görüyordum çünkü eve geri dönemeyebilirdim.
Zaman zaman suyumuz biterdi. Kovalarımızı alır ve sıraya girerdik. Elektrik yoktu, dolayısıyla asansör de. O kovaları taşırdık. Üçüncü kat, dördüncü kat... 6 kat daha kaldı... Saraybosna'daki en zayıf çocuk bendim. Yemek de bizim için problemdi. Ailelerimiz bunun için hayatlarını riske etti. Bazen yemek dolu kutular gökyüzünden bırakılırdı, sanki sihirmiş gibi... Nereden geldiğini bilmezdik, umurumuzda da değildi. Tatları inanılmazdı. Her gün aynı şeyi yediğinde, fıstık ezmesi gökten gelen bir hediyeymiş gibi oluyor.
Günün sonunda, bir şekilde hayatta kaldık. Geri dönüp baktığımda ne kadar güçlü olduğumuza dair şoka giriyorum. Küçücük çocuklardık. Onlarca masum insan öldü. Ne için?
Para için. Güç için. Ego için.
Yani hiçbir şey için.
Bugün haberlerde savaş gördüğümde berbat hissediyorum.
Bunun hiçbir yerde yaşanmasını istemiyorum.
Ama nedense yetişkinler bunu asla öğrenemiyor.
Savaş bittiğinde 10 yaşındaydım. Futbolcu olmak gibi bir planım yoktu. İmkansız geliyordu, bu konuda hayalim bile yoktu.
Her şey paramparça edilmişti. Futbolu sadece sevdiğim için oynuyordum. Babam eskiden ekmek taşırdı. Ben ilk kulübüme katılınca, işine aralar verir ve beni götürüp getirirdi. Yoldayken bana hep 'kibar ol, herkese aynı şekilde davran, nereden oldukları ve ne yaptıklarının önemi yok' derdi. Bunu asla unutmadım. O da alt liglerde futbol oynamıştı, benim kahramanımdı. Arabadan indiğimde bana muz verirdi ve 'iyi şanslar oğlum' derdi.
Hafta sonları televizyonda birlikte maç izlerdik. O dönemde Serie A en iyi ligdi. Shevchenko'yu duydunuz mu? Ona bayılırdım. İtalya'yı çok severdim. Dünyanın öbür ucundaki bir peri masalı gibi gelirdi. Orada futbol oynamayı hayal bile edemezdim. Zeljeznicar'ın A takımında futbol oynamak tek hedefimdi. Hocalarımdan biri bana Sheva diye seslenmeye başladı çünkü sarışındım ve çok gol atıyordum. Hoşuma gitmişti.
19 yaşındayken bir başka hoca geldi ve beni Çekya'ya götürmek istediğini söyledi. Bosna'dan ayrılmak istemedim ama oraya gidersem hayalimi gerçekleştirme ihtimalimin daha yüksek olduğunu söyledi. Dürüst olmak gerekirse hayalimin ne olduğunu bile bilmiyordum. Sadece daha iyi olmak istiyordum. Bedenimin en güçlü tarafı zihnim. Teplice'ye gittiğimde kendime şöyle dedim: "Edin, bu adamlardan daha çok çalışmalısın yoksa seni gönderirler."
Beni 25.000 Euro'ya almışlardı.
2 yıl sonra Wolfsburg'a imza attım. Milan'la karşılaştık, Sheva ile forma değiştim.
Sonra Manchester City beni 37 milyon Euro'ya satın aldı.
Sonra Roma'ya gittim.
Savaşta büyümüştüm. Gerçekten bir peri masalı yaşıyordum.
Hiçbir şey imkansız değil. Bosna'yı Dünya Kupası'na götürmek bile.
2014'ü hatırlıyor musunuz, çoğunuz doğmamıştınız bile. İlk kez Dünya Kupası'na o yıl gitmiştik. Hayatlarımızın en iyi günüydü.
Litvanya'daki eski bir stadyumda eleme maçı oynamıştık. Hakem son düdüğü çaldı, Bosnalılar sahaya girdi. 2 metrelik duvarı aşmışlardı. İçimden 'delirmişler' demiştim.
Sonra diğerlerinden daha yavaş şekilde koşan bir adam gördüm. Gözünde yaşlarla bana doğru geliyordu.
Babamdı.
'Baba, ne oldu?' dedim.
'Duvardan atlarken ayağımı incittim ama problem yok, acı hissetmiyorum' dedi.
Sarıldık ve ağladık.
Ne yazık ki Brezilya'da şans bizimle değildi. Bunu hatırlamıyorsunuz ama Nijerya'ya karşı bir gol atmıştım, sayılmalıydı. O gün VAR yoktu ve gruplardan bu yüzden elendik. Ama bizim küçük ülkemiz Maracana'da sahaya çıkmıştı. Dünyaya kim olduğumuzu göstermiştik.
Şimdi ise geri dönüyoruz.
Komik olan ne biliyor musunuz? Martta 40 yaşına girdim ve kutlamadım. Müslümanım, o dönem Ramazan ayıydı ve bizim de Galler ve İtalya karşısında bir işimiz vardı. Ben de şöyle düşündüm, madem öyle o zaman ben bu maçları partiye çevireceğim.
Galler karşısında 85. dakikaydı ve skorborda baktım, 1-0 gerideydik.
Tek hissettiğim şey panikti. Zamanımız bitiyordu.
Sonrasında bir korner oldu. Beni sıska bir adam marke ediyordu. 'Harika' dedim. Topu ağlara gönderdim, sevindim ve aklıma şu geldi: "Daha önce 4 kez seri penaltı atışlarına çıktım, hepsini kaybettim."
Şükürler olsun ki gençler nasıl penaltı atılacağını biliyordu. Biz veteranlar gibi çok düşünmüyorlar.
Sonra İtalya'yla oynadık. Donnarumma'dan korkuyordum. Çok büyük. Ona penaltılarda gol atıp atamayacağımı bilmiyordum. Sağ omzumu da incitmiştim ve kenara gelmiştim. İlk penaltımızı izleyemedim çünkü kolumu sargıya alıyorlardı. İzleyemedim ve golü attık.
O an dedim ki, belki de izlememeliyim. Sadece tribünün sesini takip edeyim. Halkımı dinleyeyim.
İtalya kaçırdı, taraftar golü attığımız andan bile daha çok ses çıkardı.
Sonra bir kez daha kaçırdılar. Sadece dua ediyordum. Gördüğüm tek şey hocalarımızın sırtlarıydı.
Esmir topu aldığında, hocamız da arkasını döndü ve 'Ben de izleyemiyorum' dedi.
Geldi, bana sarıldı. Kafalarımızı birbirimize yasladık, gözlerimizi kapattık ve sadece dinledik.
Sonra da duyup duyabileceğimiz en büyük gürültüyü duyduk.
Buraya gelmek hiç kolay olmadı. 40 yaşına geldiğinizde, sırtınız acı içinde bağırabiliyor. Siz de ağrı kesicilere koşuyorsunuz. Ama bedenim ne zaman bu işi bırakmak isterse istesin, her zaman kaçırdığım kutlamaları, ailemden uzak geçirdiğim o günleri, kaçırdığım yaz tatillerini düşünüyorum. Mental olarak bu çok zor. Eleştiriler hala can yakıyor ama sahaya çıktığımda hala çocuk gibi hissediyorum. Sizler gibi. Karnımda kelebekler uçuşuyor.
Eve her geldiğimde de şunu düşünüyorum: Değdi.
Her şey değdi.
Kötü anlar olmadan, iyi anlar gelmez.
20 yıldır Bosna'dan uzağım. Bosna'dan uzak kaldıkça, sevgim artıyor. Bu 20'nin 9'u İtalya'daydı. Çocuklarım Roma'da doğdu. Orası hala benim ikinci evim ama ne zaman Saraybosna'yı ziyaret etsem, annem yemek pişiriyor. Herkes orada. Ben de çok mutluyum. Bosna formasını giymek, kalbimi farklı attırıyor.
Halkım için oynuyorum. Saraybosna'nın sokaklarındaki çocuklar için oynuyorum. Sahip olduğumuz farklı kültürlerden ve farklı dinlerdeki insanlar için oynuyorum. Bizim ülkemizi güzel yapan şey bu. Hala bazı insanlar bizi ayırmaya çalışsa da...
Asla başarılı olamadılar.
Benim sayemde değil. Yetişkinler sayesinde de değil. Biz asla öğrenemiyoruz. Sizin sayenizde çocuklar.
Bana son bir iyilik yapın tamam mı?
Saraybosna, Roma ya da St. Louis, nerede yaşarsanız yaşayın; ister Müslüman, ister Musevi, ister Katolik, ister Ortadoks olun. Nereden geldiğinizi asla unutmayın.
Bosnalısınız. Dünya ayaklarınızın altında.
Hepinizi çok seviyorum.
Sevgilerimle,
Edin."
Aykut Kocaman yeni teknik direktör. 6 yıldır antrenman sahasına çıkmamış hocanın 12 yıldır şampiyon olamayan takımı şampiyon yapacağına dair bir beklentisi var yönetimin ve 17 bin üyenin. İnsanlık tarihinde eşi benzeri olmayan bu beklenti umarım kendini gerçekleştirir.
Gerçekten akıl almaz yerlerden, en dar açılardan övüyorlar. bir teknik direktörün güncel kalma referansını kadro saymaya indirgemiş adam, bunu da makul bulup anlatıyor üstelik. bahis oynayan herhangi birinin yapabileceği bir şeyden Fenerbahçe hocası yüceltiyor. vay arkadaş.
TRT’nin Dünya Kupası maçlarını 4K yayınlamayacak olması eleştiriliyor.
3 gün önce Greenwood ve Hakan Çalhanoğlu diyorduk, şimdi ise Shomurodov ve El Bilal Toure diyorlar.
Henüz Aykut Kocamanı izlememiş, Aykut Kocaman isteyen üyelerin Aykut Kocamanla tanışma vakti, buyurun...
Yaşı 35’in altında olanlar Fenerbahçe tarihinin en rezil olayını hatırlamaz ama biz anlatalım:
• 2000 yılında Süper Lig’de yabancı sınırı 5’ti. Beşiktaş’la oynadığımız maçta oyuna 6. yabancı oyuncu sokuldu ve maçı 3-0 hükmen kaybettik.
• O gün yardımcı antrenör Oğuz Çetin’di.
👉🏻 Gelelim Aziz Yıldırım’ın “6-0’ı bu adam kazandı. Ben yaptım, ben!” diye övündüğü sezona.
• O sezon Galatasaray’a 10 kişiyle 6 atan Lorant, liderin 3 puan gerisindeyken KOVULUYOR.
• Teknik direktörlüğe kim getiriliyor? Oğuz Çetin. Ve 2 ayda puan kaybı rekoru kırıyor.
• Aziz Yıldırım, hoca yaparken “Efsanemiz” diye balladığı Oğuz Çetin’e tahammül edemeyip kovuyor.
• 15. haftada Lorant kovulana kadar liderin 3 puan gerisinde olan Fenerbahçe, ligi liderin tam 34 puan gerisinde tamamlıyor!
👉🏻 Biz bu rezilliklerin hepsine şahit olduk. Mücadelemiz bu rezillikler tekrar yaşanmasın diyeydi ama edit videolar üzerinden şaklabanlık yapanlar bize ‘Safi’nin trollü’ çekti.
Durum bu. İnşallah biz yanılırız ‘Futbol aklı’ Oğuz Çetin başarılı olur, Fenerbahçe şampiyon olur.
Ben bu konuda kendi, sosyal medyayla paralel olmayan görüşümü dile getireyim.
Olay kadro adaleti değil, planlama ve esneklik. Berke “ben birinci kaleci olacağım” resti çektiği için, her ne kadar performans olarak hak etmiş ise de alınmaması dünyanın sonu değil. 8 maçın var, kalende Uğurcan var. Anormal bir şey olmazsa Berke’yi aramazsın ihtiyaç da duymazsın.
Dünya kupası genç oyuncu yetiştirme yeri değil; en yetenekli oyuncuları götüren de kazanıyor diye bir kural yok. Herkes kadro adaleti yazıyor ama DK yolculuğunda takıma katkı vermiş isimlerin ilgili dünya kupasında oynamayı hak etmesi de mantıklı bir adalet senaryosu. Sonuçta sallıyorum, Yusuf veya Aral GS’ye geldi, aynı takımda Yunus’u kesti ama yine de Yunus gitti gibi bir durum yok.
Eğer generational bir yetenek yoktan var olmuyorsa, genellikle de işleyiş bu şekilde oluyor. Kimse alınmasın darılmasın ama gitmeyenler de generational yetenek değiller.
En tartışılabilir olanı Kaan olmakla beraber, giden oyuncuların, görebildiğim kadarıyla en önemli özelliği çok yönlü topçular olmaları. Oğuz 2 kanat + sağ bek oynayabilir 5’liye dönülmesi halinde. İrfan yine kanat veya merkezde playmaker olabilir 4-2-3-1’den 4-3-3’e dönmen gerekirse. Top tutacağını, duran topunu biliyorsun. Kaan hem takım abisi, hem Anchor olarak sahaya atarsın, saha içinde oyuncu değiştirmeden 5’liye dönebilirsin. Hocanın kafasında böyle bir kurgu varsa yanlış değil bu adamlar.
Samet. Hata yapıyor ve hataya inanılmaz müsait ama sağında solunda önünde oynayan herkes Samet’i biliyor iyi kötü. Futbol oynamış insanlar, daha küçük ölçek halı sahadan örnek vereyim, daha iyi bir sağ bek yerine daha kötü ama 50 maç yaptığı adamı tercih eder çünkü biraz kafanız çalışıyorsa o adamın daha topa girerken alıp alamayacağını bilip ona göre konumlandırıyorsunuz kendinizi. Muhtemelen ben de turnuvanın bir yerinde Samet’e söveceğim ama gerçekleri de göz ardı etmemek lazım.
Montella babamın oğlu değil, en büyük hayranı da değilim ama adamın da çöpten çıkarıp dünya kupasına götürdüğü milli takıma, kendisinin verim alabileceği adamları alacak kadar kredisi olduğunu düşünüyorum. Yanlış anlaşılmasın, bu takımda 2-3 isim dışında herkes Montella öncesinde daha genç ve daha dinamik iken de oynuyordu; sonuçlar da ortadaydı.
Bu adamdan homelander vibeını bir tek ben mi alıyorum 😃
Ronaldo's face when Bernardo Silva was announced as UEFA Nations League Player of the Tournament in 2019 , bro really thought he won it after playing 2 out of 6 games and ghosting in one of them. 😭😭😭
İnşallah sondakini almıştır ama tırmalama tahtası için pahalı bir seçim olmuş olur.
Evine yeni bir koltuk almayı planlayan kadın, kumaşı seçerken kedisi üzerinde test ederek seçimini yaptı.
Last Seen Users on Sotwe
Yuu Oll
Seen from Germany
SHEMALE JAKARTA
Seen from Indonesia
Heverton lima 🔱 SP 
Seen from Norway
يمني
Seen from United States
ต้าวหมาน้อย 🐶
อยากเยสสาวคาผ้าถุง
Seen from Thailand
ThC kingdom
Seen from Mexico
Terabox Viral
Seen from Indonesia
Anal Wife
Seen from Japan
Omar Sanseviero
Seen from Singapore
Most Popular Users
Elon Musk
@elonmusk
240.4M followers
Barack Obama
@barackobama
119.3M followers
Donald J. Trump
@realdonaldtrump
111.7M followers
Cristiano Ronaldo
@cristiano
110.2M followers
Narendra Modi
@narendramodi
107M followers
Rihanna
@rihanna
97.6M followers
NASA
@nasa
92.1M followers
Justin Bieber
@justinbieber
90.8M followers
KATY PERRY
@katyperry
87.4M followers
Taylor Swift
@taylorswift13
81.3M followers
Lady Gaga
@ladygaga
72.8M followers
Kim Kardashian
@kimkardashian
69.7M followers
Virat Kohli
@imvkohli
69.5M followers
YouTube
@youtube
68.7M followers
Bill Gates
@billgates
63.7M followers
The Ellen Show
@theellenshow
62.5M followers
Neymar Jr
@neymarjr
62.2M followers
CNN
@cnn
61.9M followers
X
@x
60.8M followers
Selena Gomez
@selenagomez
60.5M followers