Borsuk Piwniczny 🇵🇱⚔️🇮🇷

Gromadzę wiedzę i zapasy. Patrzę krytycznie na rzeczywistość. Czytam książki w papierze i słucham muzyki z winyli.

[Borsuk Piwniczny 🇵🇱⚔️🇮🇷 @borsukRP]

Edukujemy Was i uczymy się od Was, gdy do nas przychodzicie pisać. Nie zarabiamy na Was, nie wymagamy Waszych danych, co więcej, staramy się, aby były anonimowe. Im jest Was więcej, tym bezpieczniejsze stają się kolejne rodziny.

https://t.co/7MA3kIud3i

[Borsuk Piwniczny 🇵🇱⚔️🇮🇷 @borsukRP]

@JackSpa99354920 @tu255 @rafalhubert @ZelenskyyUa Mocne zaburzenia wiedzy historycznej

[Borsuk Piwniczny 🇵🇱⚔️🇮🇷 @borsukRP]

@McGramat @MartaCienkowska @kultura_gov_pl Pan taki eknięty z życia, czy za pieniądze? Dla kolegi pytam

[Borsuk Piwniczny 🇵🇱⚔️🇮🇷 @borsukRP]

@imch777 @BartStaszewski Antypolskość bijąca z wypowiedzi tego Pana, mówi wszystko o jego zaćmieniu.

[Borsuk Piwniczny 🇵🇱⚔️🇮🇷 @borsukRP]

@NataWuWei Niestety, na pewno nie smaczna 🤭

[Borsuk Piwniczny 🇵🇱⚔️🇮🇷 @borsukRP]

Z życia ogrodu: przylepek księżycowiak. Taka ćma, skamuflowana na tynku, jak fiński żołnierz w zimie.

[Borsuk Piwniczny 🇵🇱⚔️🇮🇷 @borsukRP]

@rafalhubert

[Borsuk Piwniczny 🇵🇱⚔️🇮🇷 @borsukRP]

@olasempruch @MartaCienkowska @nielubiegazety2 Jeśli odbiorca nie odróżnia dzieła od g*wna, to znaczy że to nie jest sztuka. Mądrość nie moja, zasłyszana od wykładowcy sztuki.

[Borsuk Piwniczny 🇵🇱⚔️🇮🇷 @borsukRP]

@KrystianJachacy Straszne. Straszne, ile to infrastruktury wciąż tam mają, a u nas bez wojny takiej niet.

[Borsuk Piwniczny 🇵🇱⚔️🇮🇷 @borsukRP]

Z życia ogrodu: postawiłem koszyk na gniazdo i kopciuszek zwyczajny skorzystał.

[Borsuk Piwniczny 🇵🇱⚔️🇮🇷 @borsukRP]

@rafalhubert @MartaCienkowska Chce się rz...

[Borsuk Piwniczny 🇵🇱⚔️🇮🇷 @borsukRP]

Co ja pani poradzę że odnóże pomalowałem? Było nie wyskakiwać tak nagle pod pędzel...
Kołosz szczelinowy, jak mniemam.

[Borsuk Piwniczny 🇵🇱⚔️🇮🇷 @borsukRP]

@rafalhubert To proste, jesteśmy narodem wybranym. Wybranym do kasacji ma się rozumieć.

[Borsuk Piwniczny 🇵🇱⚔️🇮🇷 @borsukRP]

Na naszych oczach

[Leszek Sykulski @Leszek_Sykulski]

Ukraina buduje swój mit założycielski na tradycji antypolskiej od kilku dekad. W. Juszczenko (odznaczony orderem Orła Białego) nadał tytuł "bohatera Ukrainy" S. Banderze w 2010 r. P. Poroszenko, też odznaczony najwyższym polskim orderem, uznał bandy UPA za "bohaterów walki o niepodległość Ukrainy". Banderowskie flagi czerwono-czarne powiewają w tym państwie od początku jego istnienia. Dalsze wspieranie władz w Kijowie to szykowanie gruntu pod poważny konflikt polsko-ukraiński. Tak, jak mówiłem od początku: #ToNieNaszaWojna
Więcej mówię o tym w ostatnim odcinku Podkastu Geopolitycznego: https://t.co/BvR85PIHhs

[Borsuk Piwniczny 🇵🇱⚔️🇮🇷 @borsukRP]

@NataWuWei @gorgiasz17 @Naprawnik Na zlocie Borsuków 🤭

[Borsuk Piwniczny 🇵🇱⚔️🇮🇷 @borsukRP]

Drogomyśl, województwo śląskie. Firma obwieszcza wszystkim przejeżdżającym Wiślanką, jakie wartości się dla niej liczą. Oby więcej takich widoków.
#śląskie #bóg #honor #ojczyzna

[Borsuk Piwniczny 🇵🇱⚔️🇮🇷 @borsukRP]

@rafalhubert @SebastianPiton To było PituPitoń, zestaw ekslusiwe

[Borsuk Piwniczny 🇵🇱⚔️🇮🇷 @borsukRP]

@rafalhubert A zaorać to w pi... Chyba inaczej z tego nie wyjdziemy?

[Borsuk Piwniczny 🇵🇱⚔️🇮🇷 @borsukRP]

@rafalhubert @PolkoRoman Polko. Człowiek chorągiewka. W zależności od panującej miłościwie władzy, mówi to, co trzeba.

[Borsuk Piwniczny 🇵🇱⚔️🇮🇷 @borsukRP]

@alchemiczka73 To jest nużące. Choć mam świadomość, że spora część się da nabrać.

[Karim A Nesr @karimanesr]

23 cosas que los hijos hacen solo por un tiempo… y luego desaparecen para siempre.

Un día dejan de correr hacia ti en cuanto se despiertan.
Ese ruido de pasitos en el pasillo, el salto a tu cama, las manos frías buscando calor…, sin darte cuenta, se transforma en silencio… y en una puerta que ya no se abre.

Dejan de decir: “¡Mami, papi, mira!”
Ya no hay piedras mágicas ni dibujos urgentes que mostrar.
Su mundo se vuelve más grande… y tú, poco a poco, ya no eres el centro.

Un día dejan de tomar tu mano al caminar.
Primero la sueltan por segundos… luego para siempre.
Y aunque siguen a tu lado, algo invisible ya empezó a alejarse.

Dejan de dormirse en tus brazos.
Ese peso cálido, esa respiración que se acompasa con la tuya…
un día desaparece sin despedirse.

Dejan de creer que tu beso lo cura todo.
Las heridas ya no están en las rodillas…, y empiezan a doler en lugares donde no puedes soplar.

Dejan de traerte sus “tesoros”.
Hojas secas, palitos, papeles arrugados…, ya no necesitan compartir cada pequeño hallazgo contigo.

Un día dejan de pedirte que les leas un cuento.
Las voces, los personajes, las noches compartidas…,
son reemplazadas por pantallas y silencios propios.

Dejan de buscar tu cama en mitad de la noche.
Ya no hay pies fríos ni abrazos improvisados.
Solo el eco de lo que fue rutina.

Dejan de abrazarte sin motivo.
Antes lo hacían por impulso, sin pensar.
Luego, el abrazo se vuelve más escaso… y más medido.

Dejan de llamarte para todo.
Antes eras la respuesta a cada duda.
Ahora aprenden a resolver… sin mirarte primero.

Dejan de reírse a carcajadas contigo por cualquier tontería.
La risa cambia… se vuelve más contenida, más selectiva.

Dejan de necesitar que los ayudes a vestirse.
Tus manos dejan de abrochar botones…, y de ser imprescindibles.

Dejan de sentarse en tu regazo porque “ya no caben”.
Pero en realidad… lo que cambia no es el tamaño.

Dejan de despedirse con besos exagerados.
Los “mil besos” se convierten en un gesto rápido… o en un “luego nos vemos”.

Dejan de contarte todo lo que les pasa.
Sus pensamientos empiezan a tener puertas… y no siempre tienes la llave.

Dejan de buscar tu mirada para aprobar lo que hacen.
Y empiezan a buscarla… en otros.

Dejan de necesitar tu compañía constante.
Antes eras su refugio.
Después… solo una opción más.

Dejan de hacerte preguntas sin fin.
El “¿por qué?” se apaga… y con él, una parte de su asombro compartido contigo.

Dejan de creer que eres invencible.
Un día descubren que también dudas, también te cansas… y ya no te miran igual.

Dejan de pedirte que juegues con ellos.
Los juguetes cambian… y tú ya no estás en ese juego.

Dejan de buscar consuelo en tus brazos automáticamente.
Aprenden a sostenerse solos… aunque a veces aún lo necesiten.

Dejan de ser pequeños sin que te des cuenta.
No hay un día exacto.
Solo un cúmulo de momentos que ya no vuelven.

Y un día… dejan de vivir contigo.
La casa sigue en pie… pero ya no suena igual.
Y entonces entiendes que todo aquello… era irrepetible.

La infancia no avisa cuando se va.
No hace ruido al marcharse.
Se disuelve en los días cotidianos… mientras tú crees que aún hay tiempo.

Y por eso, mientras todavía corren hacia ti,
mientras aún buscan tu mano,
mientras todavía eres su mundo entero… míralos, escúchalos, abrázalos más de lo necesario.

Porque un día, sin darte cuenta…
será la última vez.