Steven Van Zandt (Little Steven lub Miami Steve) - gitarzysta South Side Johnny,
E Street Band Bruce'a Springsteena i Little Steven and The Disciples of Soul - kończy 74 lata.
W The Sopranos - Silvio Dante, właściciel klubu ze striptizem, wybrany do tej roli na podstawie zdjęć z płyty Springsteena. Na scenie zawsze w chuście na głowie, a w serialu w charakterystycznej peruce. Gra tam z własną żoną, na ich ślubie drużbą był Bruce Springsteen, a piosenkarze Percy Sledge i Little Richard w duecie zaśpiewali im piosenkę When a Man Loves a Woman.
Zagrał też w serialu Lilyhammer- gangster Frank Tagliano po zeznawaniu przeciwko mafii, zostaje wysłany przez FBI do Norwegii w ramach programu ochrony świadka. Przybiera nowe nazwisko
i próbuje zasymilować się z lokalną społecznością.
Dziś mija 26 lat od samobójstwa Michaela Hutchence. Miał 37 lat. Prowadził bujne życie towarzyskie, miał romanse https://t.co/xIjnhISxNX. z Elle Macpherson, Charlotte Lewis, Belindą Carlisle, Kylie Minogue, Helen Christensen i Paulą Gates, żoną Boba Geldofa
(z którą miał dziecko). Przyjaźnił się z Bono, Naomi Campbell, Johnny Deppem i Kate Moss. Po awanturze z duńskim taksówkarzem i solidnym urazie głowy stracił węch i częściowo smak. Agresja, depresja, środki uspokajające i w końcu samobójstwo w 1997. Bono poświęcił mu utwór „Stuck in a Moment You Can't Get Out Of” na płycie All That You Can’t Leave Behind.
Dziś o wnuczkach Hemingwaya, w 65. rocznicę jednej z nich - Mariel, aktorki i pisarki.
Debiut na ekranie w 1976 w filmie „Lipstick”, w którym wystąpiła razem ze swoją starszą siostrą Margaux. Prawdziwy przełom - w „Manhattanie” Woody’ego Allena gdy kreacja nastoletniej Tracy przyniosła jej nominację do Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Miała 17 lat.
Dorastała w trudnym domu. Jej rodzice byli alkoholikami, a relacje rodzinne były dalekie od normalności. W 2013 zdecydowała się opowiedzieć o jeszcze bardziej bolesnym rozdziale. Ujawniła swoje podejrzenia, że ich ojciec Jack (też pisarz, wojskowy i weteran 2wś) wykorzystywał seksualnie jej dwie starsze siostry - Margaux i Joan.
Najbardziej tragiczne były losy Margaux. Jej imię Margot zmieniono by odpowiadało nazwie wina Château Margaux, które jej rodzice pili w nocy jej poczęcia. W latach 70. zrobiła oszałamiającą karierę modelki. Podpisała kontrakt z marką Fabergé wart milion dolarów, pojawiała się na okładkach największych magazynów i próbowała swoich sił w aktorstwie. Za kulisami zmagała się z alkoholizmem, bulimią, epilepsją i problemami psychicznymi.
1 lipca 1996 znaleziono ją martwą w mieszkaniu w Santa Monica. Zmarła wskutek przedawkowania leków uspokajających. Miała 41 lat.
W dokumencie „Running from Crazy” Mariel opowiedziała o rodzinnej historii chorób psychicznych, uzależnień, przemocy i samobójstw. Jej dziadek Ernest odebrał sobie życie w 1961, podobnie jak kilku innych członków rodziny. Była jeszcze jej autobiografia „Out Came the Sun”.
Brzdąc czyli John Leslie Coogan urodził się 109 lat temu. Jego rola w filmie Chaplina „The Kid”(1921) uczyniła go jedną z pierwszych dziecięcych gwiazd w historii Hollywood. Później pozwał swoją matkę i ojczyma za roztrwonione zarobki filmowe i sprowokował Kalifornię do uchwalenia pierwszej ochrony prawnej zarobków dziecięcych wykonawców, powszechnie znanej jako "Coogan Act". Kontynuował karierę aktorską przez całe życie, a ponowną sławę zyskał wcielając się w postać wujka Festera w Rodzinie Addamsów.
Niedźwiedź pana Adamsa (The Life and Times of Grizzly Adams). Emitowany w Polsce chyba w drugiej połowie lat 80, w niedzielne popołudnia na dwójce. Piosenka z czołówki i końca odcinków, Maybe Toma Pace’a, stała się wielkim przebojem. Dan Haggerty miałby dziś 82 lata.
Tak więc: nasz nadwiślański Metternich, minister spraw zagranicznych, kolejny raz okazał się zwykłym, i to marnym, felietonistą. Szef MSZ, szef polskiej dyplomacji i służby zagranicznej, za której wiarygodność odpowiada, zamiast jej strzec, powtarza publicznie, w propagandowym programie propagandowej telewizji, plotkę („ponoć”, „jakąś bójkę”) o człowieku, który w aktualnym sporze z Jakubem Kumochem w ogóle nie bierze udziału, przy okazji atakując publicznie samego Kumocha.
To raz. Dwa: ocena byłego podwładnego, nawet najsurowsza, to sprawa wewnętrzna resortu i jej szefa. Wynoszona na zewnątrz, i to w takim "stylu", świadczy nie o ambasadorze Kumochu, ale mówi nam najwięcej o tym, że na czele MSZ stoi plotkarz z Twittera.
Rzecz trzecia, kto wie, czy nie najważniejsza. W Pekinie, a i w każdej innej stolicy, odnotowano właśnie, że polski ambasador nie miał zaufania polskiego ministra. Odnotowano także, że polski minister, łechtając swoje upośledzone ego, jest w stanie wynieść wszystko o wszystkich. Jak ma się zatem tratować takiego ministra i ambasadorów, którzy - jak można zakładać - nie mają jego zaufania, są narażeni na jego publiczną krytykę, ich polityka w innych stolicach również?
I puenta: "zainstalowany". Rząd, który zapowiadał odbudowę zawodowej dyplomacji, sam przedstawia nominacje ambasadorskie jako polityczny łup. Przy okazji dolewa też oliwy do sporu z Pałacem Prezydenckim, bez którego – przypomnijmy – żadnego ambasadora powołać się nie da.
Brawo Metternich!