از رهبری نه جلوتر برویم نه عقبتر؛ در متن، اشارهای به«شعام» یا نهاد دیگری نشده بود، بلکه صرفاً بر این نکته تأکید شد که در هر نوع توافقی، با توجه به سوابق تلخ گذشته، گامبهگام بودن تعهدات میتواند تضمینی برای حفظ منافع ملی باشد.
دوم:
نگذاشتیم دشمن به اهدافش برسد/اپوزوسیون مدیریت شده اما فشار اقتصادی هنوز چالشزاست/محاصره دریایی با افزایش تاب آوری قابل مدیریت است/ایران وارد دوران جدیدی شده است/افزایش تصعید به نفع تل آویو است نه تهران و واشنگتن/باید پس از جنگ منافع مشترک با همسایگان رو بیایبیم.
دو نگاه در ایران وجود دارد:
اول:
جنگ را پیروز شدیم/امت مبعوث توانسته شکافهای اجتماعی را التیام دهد/حصر دریایی را میتوانیم بشکنیم/ظرفیتهایی داریم که رو نکردهایم/میتوانیم تصعید را یک لایه بالاتر ببریم/نظم منطقه ای را دیکته میکنیم.
۵
عدهای از فعالان رسانهای حوزه قدرت نرم ایران از همان پنجره کوتاه استفاده کردند و قدر لحظه نقشآفرینی را دانستند. اما حل مسئله دیپلماسی عمومی نیازمند تصمیمگیری در سطوح بالاتر حاکمیتی است. ما نباید گوهر گرانبهای تصویر ملی را به انتظار جنگی دیگر یا تقابلی تازه با آمریکا بسپاریم.
۱
چرا ایران در جنگ اخیر «دیده» شد؟
در شرایط عادی، پنجره دیپلماسی عمومی ایران بسته میماند. تحریمها و قرائت نادرست از مؤلفههای هویت ملی این انسداد را ایجاد کردهاند. اما این پرسش مطرح میشود: چه عواملی در میانه جنگ این پنجره را ناگهان گشودند؟
ب-تحریم و نظام رسانه ای بینالمللی:
تحریم در دیپلماسی عمومی به معنای بایکوت کردن معنا میشود. همانطور که نفت شما را نمیخرند؛ تصویر شما را نیز نمی خرند.
در نتیجه اکانتهای مجازی ایران در چین میلیونی دیده می شوند ولی در اروپا چند صد نفر هم فالو نمیکنند!
۴
اکانتهای سفارتخانهها، تولیدات لگویی، سخنگوی قرارگاه خاتمالانبیا و پدیده موشکنوشتهها در سطح جهانی دیده شدند. اما همگی، فقط از یک پنجره «لحظهای» بهره بردند، نه از یک روند نهادی و پایدار. پس از آتشبس، نرخ بازدید و تعامل با تولیدات رسانهای ایران به طرز محسوسی کاهش یافت.
کشورهای دسته A از نظر «ما» مناسب نیستند.
کشورهای دسته B از نظر «آنها»، ما مناسب نیستیم.
کشورهای دسته C از نظر «ما» و هم از نظر «آنها» مناسب یکدیگر نیستیم.
عمان هم فقط از نظر آمریکا مناسب نیست.
تهران و واشنگتن هم ��دنی نیست.
کجا برویم؟
پاکستان دوست و همسایه خوب ماست اما واسطه مناسبی جهت مذاکرات نیست و اعتبار لازم را برای واسطهگری ندارد. آنها همیشه مصلحت ترامپ را در نظر میگیرند و برخلاف میل آمریکاییها حرفی نمیزنند بطور مثال حاضر نیستند به دنیا بگویند که آمریکا ابتدا پیشنهاد پاکستان را پذیرفت اما بعد زیر حرفش زد. نمیگویند که آمریکاییها در موضوع لبنان یا اموال بلوکهشده تعهداتی داشتند اما به آن عمل نکردند. میانجی باید بیطرف باشد نه اینکه همیشه به یک سمت غش کند.
۶
جمعبندی حتی اگر ایران از همه داشتههای خود چشم بپوشد (که نزدیک به محال است)، باز هم دینامیسمهای داخلی آمریکا، رویکرد هژمونیک، و مناسبات منطقهای و چندجانبه، مانع از هرگونه توافق جامع و پایدار خواهد بود.
۱
چرا توافق جامع با آمریکا ممکن نیست؟ «توافق جامع» چیست؟آتشبس پایدار، بدهبستان طرفین برای ثبات نظم منطقهای با حفظ ایران قوی. اما آمریکا سابقهای ندارد که پای چنین توافقی بماند.
Foreign Affairs Article: The Long Road to Peace Between the U.S. and Iran
A Grand Bargain Is Unlikely, but a Comprehensive Agreement Is Possible
By Seyed Hossein Mousavian — April 17, 2026
Summary of the 20-Point Proposal for a Comprehensive U.S.–Iran Agreement:
1. Use current direct talks as an opportunity to launch a path toward a comprehensive agreement and establish a sustainable mechanism for ongoing dialogue.
2. Move beyond deep-rooted mistrust by acknowledging historical realities on both sides.
3. End U.S. policies aimed at regime change or the use of force against Iran.
4. Shift the paradigm from confrontation to managing differences as a foundation for lasting peace.
5. Define a comprehensive framework addressing nuclear issues, the Strait of Hormuz, and other major concerns simultaneously.
6. Correct mutual misperceptions about the balance of power as a prerequisite for agreement.
7. Consolidate a ceasefire as an initial confidence-building measure.
8. Establish a shared objective: stable, non-confrontational relations.
9. Accept that neither side can defeat the other, making compromise essential.
10. Leverage mutual bargaining tools to achieve a balanced agreement.
11. Ensure mutual respect for each other’s regional interests and end regional confrontations.
12. Design a nuclear solution based on:
•U.S. recognition of Iran’s right to enrich uranium, with time-bound limitations (e.g., no enrichment for 10 years, followed by enrichment below 5%).
•Dilution of 60% enriched uranium, sealed and storage inside Iran under IAEA supervision.
•Creation of a regional joint enrichment consortium to ensure non-proliferation.
•A bilateral nuclear agreement ensuring Iran remains non-nuclear-weapon state while its rights are recognized without discrimination.
13. Expand cooperation to non-nuclear areas, especially security in the Strait of Hormuz.
14. Avoid escalatory policies like naval blockades and move toward maritime cooperation.
15. Establish a collective security mechanism among Persian Gulf states via a regional dialogue forum endorsed by the UN Security Council and managed by the UN Secretary-General.
16. Encourage a U.S. role in de-escalating Iran–Israel tensions and ending mutual military and existential threats.
17. Accept gradual normalization of U.S.–Iran relations instead of expecting a rapid, full agreement.
18. Initiate practical cooperation in areas of shared interest.
19. Restore relations to a status similar to the post-revolution period before the U.S. Embassy crisis.
20. Emphasize mutual flexibility as the key condition for achieving a comprehensive agreement.
https://t.co/0epeuyzcpG
۵
برای توافق احتمالی ایران و آمریکا سه احتمال وجود دارد:
۱. آغاز مجدد عملیات نظامی(شکست توافق)
۲. امتداد آتشبس بدون توافق
۳. توافق در کلیت، شکست در جزئیات و نقض تعهدات
هیچکدام به «توافق جامع» منجر نمیشود.