“Gerçek yas cenazeye ayıcıklı pijama ile gelmeyi gerektirir.” diyor Gassal’da kahramanımız. Sarsıcı ve fazlasıyla gerçek bir tespit. Herkesin, ölüm sonrasında başlayan yas sürecini yaşayış biçimi farklıdır elbette ama camide, mezarlıkta, taziye evinde üstü başı dağınık, özensiz, takatsiz görünenler o ölünün gerçek sahibidir.
O ölünün sahiplerinin gözünden bazen ek bir damla bile yaş akmaz, bağırıp çağırmaz, kendini yere atmaz. Dik durmaya çalışır, kimseyi üzmemeye, düşmemeye, işleri toparlamaya gayret eder. Duygularını hiç anlatmaz, sadece uzaklara bakar, çok uzaklara.
O dönemde insanları ağlamıyor, görünür biçimde üzülmüyor, yaygara kopartmıyor diye eleştirmek, arkalarından konuşmak büyük bir hadsizlik. Yas bazen konuşmaz ve yaş bazen içe akar.
Ölüm ve Yas Terapisi eğitimi almış bir psikolog olarak şunu söyleyebilirim: Yas sürecinde duyguları ifade etmemek, başkalarına kol kanat germek için kendi hislerini bastırmak, kayıp hakkında konuşmamak, güçlü görünmeye çalışmak süreci patolojik bir hale dönüştürür. Ama dedik ya herkes aynı şekilde karşılayamaz bu büyük yıkımı ve doğrular her zaman işlemez. Bazen anlatmazsın, ağlamazsın, susarsın.
Gassal, ölüm ve yas sürecini anlatan muhteşem bir yapım olmuş. Ahmet Kural’ın yıllar evvel oynadığı Kardeş Payı dizisinin 14. bölümünde de uzun yıllar aklımdan çıkmayacak bir ölüm ve yas süreci vardı. Hatırladıkça içim ezilir.
Ruh sağlığı uzmanlarının Gassal’ı izlemesini ısrarla tavsiye ederim. Tebrikler @tabiiresmi
Söyleyecek ne sözüm ne de gücüm var. Kalmışım sanki kendi başıma içimde kocaman bir bilinmezlikle.
Bu yol nereye gidiyor.
Nasıl gidiyor.
Bilmeden.
Belki de bilmek ağır geldiğinden böyle. Ne çaresizlikmiş.
Hani dünya hüznün yurdudur diye boşuna dememişler
Bir şeyler yandı. Anlamını yitirdi. Çareler tükendi. Yollar kapandı. Kaldı geriye koca bir boşluk. Dolar mı? Dolmaz. Dünya da artık boşluk var. Kenarlarında yaşıyoruz sanki, düşeceğimiz güne kadar.