Brianfeelfine | HP

My Potter Art

[Brianfeelfine | HP @brianfeelfinehp]

ฝากฝังเอาไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยครับบ
#สักวันนึงจะเป็นสายผลิตที่โคตรเก่งไม่สนใจมาเมนเราตั้งแต่ตอนนี้หน่อยหรอ

[Brianfeelfine | HP @brianfeelfinehp]

"ที่เราต้องการ" ดัมเบิลดอร์พูดช้าๆ ดวงตาสีฟ้าใสของเขาเลื่อนจากแฮร์รี่ไปยังเฮอร์ไมโอนี่

"ก็คือให้มีเวลามากขึ้นกว่านี้"

"แต่ว่า - " เฮอร์ไมโอนี่เริ่มต้นพูด และแล้วดวงตาของเด็กหญิงก็เบิกกว้างขึ้น "ใช่แล้ว!"

[Brianfeelfine | HP @brianfeelfinehp]

"แล้วหลักฐานของผมไม่มีความหมายอะไรเลยหรือไงครับ" สเนปทำเสียงเข้ม "ปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์ไม่ได้อยู่ในเพิงโหยหวน แล้วผมก็ไม่เห็นวี่แววของเขาสักนิดแถวสนาม"

"เป็นเพราะว่าอาจารย์สลบไปน่ะสิคะ!" เฮอร์ไมโอนี่พูดอย่างเอาจริงเอาจัง "อาจารย์มาไม่ทันฟัง -- "

"เกรนเจอร์ หุบปากของเธอซะ!"

[Brianfeelfine | HP @brianfeelfinehp]

"ท่านจับผิดคน!"

"ท่านรัฐมนตรีคะ กรุณาฟังก่อน หนูก็เห็นเขาค่ะเขาคือหนูของรอน เขาเป็นพ่อมดแอนนิเมจัส เพ็ตติกรูว์น่ะค่ะ แล้ว--"

"เห็นไหมครับ ท่านรัฐมนตรี" สเนปส่งเสียง "ถูกหลอกให้เชื่อทั้งคู่เลย...แบล็กเสกคาถาใส่เด็กสองคนนี้ได้ดีมาก.... "

"พวกเราไม่ได้ถูกคาถา!" แฮร์รี่คำราม

[Brianfeelfine | HP @brianfeelfinehp]

แฮร์รี่พลิกศีรษะที่วางอยู่บนหมอน เฮอร์ไมโอนี่นอนอยู่บนเตียงทางขวาของเขา แสงจันทร์สาดสองไปทั่วเตียงของเด็กหญิง เธอลืมตาอยู่เช่นกัน เฮอร์ไมโอนี่มีท่าทางกลัวจนตัวแข็ง และเมื่อเห็นว่าแฮร์รี่รู้สึกตัวแล้ว เธอก็ยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากแล้วชี้ไปที่ประตูห้องพยาบาล มันเปิดกว้างทิ้งไว้

[Brianfeelfine | HP @brianfeelfinehp]

"คิดดูสิครับท่านรัฐมนตรี -- ฝ่าฝืนกฎระเบียบโรงเรียนทุกข้อ -- ทั้งๆที่มาตรการทั้งหมดนี้ก็เพื่อปกป้องเขา --ออกนอกเขตในยามวิกาล สมคบกับมนุษย์หมาป่าและฆาตกร--และผมยังมีเหตุผลที่เชื่อได้ว่าเขาแอบไปเที่ยวฮอกส์มี้ดโดยไม่ได้รับอนุญาตด้วยนะครับ--"

"เอาล่ะ เอาล่ะ... แล้วเราจะคิดดูนะ สเนป"

[Brianfeelfine | HP @brianfeelfinehp]

แฮร์รี่พยายามฝืนสติเอาไว้ เขาจ้องดูมันชะลอฝีเท้าหยุดลงเมื่อถึงฝั่งตรงกันข้าม แวบหนึ่งอาศัยความสว่างเจิดจ้าของสัตว์ตัวนั้น ใครคนหนึ่งกำลังตอบรับการกลับมาของมัน... ด้วยการยกมือขึ้นเพื่อตบมันเบาๆ...

ใครคนนั้นดูคุ้นตาอย่างประหลาด... แต่ไม่น่าจะเป็นไปได้..

[Brianfeelfine | HP @brianfeelfinehp]

ทว่า ทันใดนั้นมือเปียก ๆ แข็งแรงคู่หนึ่งก็รวบเข้าที่ลำคอของแฮร์รี่ มันกำลังบีบให้เขาแหงนหน้าขึ้น... เด็กชายรู้สึกถึงลมหายใจของมัน...
มันจะกำจัดเขาก่อน... แฮร์รี่ได้กลิ่นลมหายใจบูดเน่า... เสียงแม่ของเขาหวีดร้องอยู่ในหู... เสียงแม่จะเป็นเสียงสุดท้ายที่เขาได้ยินในชีวิตนี้ --

[Brianfeelfine | HP @brianfeelfinehp]

"เอกซ์เปกโต พาโตรนุม!"แฮรรี่ร้องตะโกน พยายามลบเสียงหวีดร้องออกไปจากหู"เอกซ์เปกโต พาโตรนุม!"

ประกายสีเงินบางๆพุ่งออกมาจากปลายไม้กายสิทธิ์แล้วลอยวนเวียนเหมือนหมอกจางๆอยู่เบื้องหน้า นาทีเดียวกันนั้น แฮร์รี่รู้สึกว่าเฮอร์ไมโอนี่ล้มลงข้างตัวเขา เขาเหลืออยู่ตัวคนเดียว...คนเดียวจริงๆ..

[Brianfeelfine | HP @brianfeelfinehp]

ซิเรียสตัวแข็งที่อ เขายื่นแขนออกมากันแฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่ให้หยุดเดิน

แฮร์รี่แลเห็นเงาร่างของลูปิน ร่างของเขาเขม็งเกร็ง จากนั้นแขนขาก็เริ่มสั่นเทิ้ม

"ตายล่ะ -- "

เฮอร์ไมโอนี่อุทาน "คืนนี้อาจารย์ไม่ได้กินยา ไม่ปลอดภัยแล้ว!"

"หนีไป" ซิเรียสกระซิบ "หนีไป เดี๋ยวนี้"

[Brianfeelfine | HP @brianfeelfinehp]

"แน่นอนสิฮะว่าผมอยากไปจากพวกเดอร์สลีย์! คุณมีบ้านด้วยหรือฮะ ผมจะย้ายไปได้เมื่อไรฮะ"

ซิเรียสหันขวับมามองเขา
ศีรีษะของสเนปครูดไปกับเพดานถ้ำ แต่ดู
เหมือนว่าซิเรียสจะไม่สนใจ

"เธออยากไปหรือ" เขาถาม "เธอหมายความอย่างนั้นจริงๆ หรือ"

"ฮะ ผมหมายความอย่างนั้นจริงๆ!" แฮร์รี่ตอบ

[Brianfeelfine | HP @brianfeelfinehp]

ใบหน้าซูบตอบของซิเรียสเผยรอยยิ้มอันแท้จริงเป็นครั้งแรกให้แฮร์รี่เห็น และก่อให้เกิดความแตกต่างที่น่าทึ่ง ราวกับชายอายุน้อยกว่านี้สิบปีกำลังปรากฏให้เห็นหลังหน้ากากอันผอมโซนั้น ชั่วขณะนั้น แบล็กกลับไปดูเหมือนชายหนุ่มคนที่หัวเราะอยู่ในงานแต่งงานของพ่อกับแม่ของแฮร์รี่

[Brianfeelfine | HP @brianfeelfinehp]

พวกเขาก้มเป็นแถวเรียงเดี่ยวเดินไปตามอุโมงค์อย่างทุลักทุเล ครุกแชงก์ยังคงเดินนำอยู่ แฮร์รีตามซิเรียสไปติดๆ ซิเรียสยังคงเสกให้ร่างของสเนปลอยนำหน้าไป ศีรษะตกห้อยของสเนปชนระกับเพดานต่ำของอุโมงค์ไปตลอดทาง แฮร์รีรู้สึกว่าซิเรียสไม่สนใจที่จะช่วยจัดการไม่ให้ศีรษะของสเนปโขกกับเพดานแบบนั้น

[Brianfeelfine | HP @brianfeelfinehp]

"รอน.... ฉันเคยเป็นเพื่อนที่ดี... เป็นสัตว์เลี้ยงแสนดีของเธอไม่ใช่หรือ เธอคงไม่ปล่อยให้พวกเขาฆ่าฉันหรอกนะ รอน เธอจะ...จะอยู่ข้าง
ฉันใช่ไหม"

ทว่า รอนกำลังจ้องมองเพ็ดติกรูว์ด้วยความขยะแขยงสุดขีด

"ฉันยอมให้แกนอนบนเตียง ของฉันเชียวนะ!" เขาพูด"

[Brianfeelfine | HP @brianfeelfinehp]

"เป็นไง สวัสดี ปีเตอร์"

ลูปินทักอย่างสุภาพ ราวกับหนูกลายร่าง
เป็นเพื่อนเก่าให้เขาเห็นอยู่บ่อยๆ
"ไม่ได้เจอกันนานนะ"

"ซะ-ซิเรียส... ระ-รีมัส..."

[Brianfeelfine | HP @brianfeelfinehp]

"ตอนที่เขามาตรวจคุกอัซคาบันปีก่อน เขายกหนังสือพิมพ์ให้ฉัน และมันมีรูปปีเตอร์อยู่บนหน้าหนึ่ง... เกาะไหล่เด็กคนนี้... ฉันจำมันได้ทันที... ฉันเห็นมันแปลงร่างมากี่ครั้งแล้วล่ะ และคำบรรยายใต้รูปก็บอกว่าเด็กนั่นจะกลับมาที่ฮอกวอตส์... ที่แฮร์รี่อยู่..."

"พระเจ้าช่วย ตีนหน้าของมัน...."

[Brianfeelfine | HP @brianfeelfinehp]

แฮร์รี่ตัดสินใจในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่สเนปจะทันก้าวมาหาเขาอีกเพียงก้าวเดียว เด็กชายก็ยกไม้กายสิทธิ์ขึ้น

"เอกซ์เปลลิอาร์มัส!" แฮร์รี่ตะโกน -- แต่คราวนี้ไม่ใช่มีแต่เสียงของเขาคนเดียว เกิดเสียงระเบิดที่ทำเอาบานประตูเขย่า ร่างของสเนปลอยขึ้นจากพื้นและกระแทกเข้ากับผนังห้อง

[Brianfeelfine | HP @brianfeelfinehp]

"พ่อยังไงลูกก็ยังงั้น พอตเตอร์ ฉันเพิ่งช่วยเธอไว้หยกๆ เธอควรจะต้องคุกเข่าขอบคุณฉันถึงจะถูก! เธอน่ะมันสมควรถูกเขาฆ่าตายแล้ว! เธอน่าจะตายไปเหมือนพ่อของเธอ เธอน่ะหลงตัวเองจนไม่ยอมรับว่าอาจจะดูแบล็กผิด -- หลีกทางไปได้แล้วทีนี้ ไม่งั้นฉันจะเล่นงานเธอ หลีกไป พอตเตอร์!"

[Brianfeelfine | HP @brianfeelfinehp]

"อย่าพูดสิ่งที่เธอไม่เข้าใจ!" แสงวูบวาบพุ่งออกมาจากปลายไม้กายสิทธิ์ของเขาที่ยังคงชี้ไปที่หน้าแบล็ก เฮอร์ไมโอนี่นิ่งเงียบ

"การแก้แค้นมันหอมหวานนัก" สเนปพ่นใส่แบล็ก "ฉันเฝ้าแต่หวังเหลือเกินว่าฉันจะได้เป็นคนจับนาย..."

"นายกำลังทำเรื่องตลกอีกแล้ว เซเวอร์รัส" แบล็กคำรามใส่

[Brianfeelfine | HP @brianfeelfinehp]

"เกรนเจอร์ เธอกำลังจะถูกไล่ออกจากโรงเรียนนี้แล้ว" สเนปตวาด "เธอ พอตเตอร์ แล้วก็วีสลีย์ ออกมานอกเขตโรงเรียน คลุกคลีกับฆาตกรใจโหดและมนุษย์หมาป่า ขอสักครั้งเถอะ เก็บปากเก็บคำเอาไว้ซะ"

"แต่ถ้า-- ถ้าเกิดเป็นความผิดพลาด --"

"เงียบนะ นังเด็กโง่!"สเนปตะโกน ท่าทางคลุ้มคลั่งขึ้นมาในทันใด

[Brianfeelfine | HP @brianfeelfinehp]

ถ้าเขาเข้ามาได้ถึงบ้านหลังนี้เขาก็จะเจอครูตอนที่เป็นมนุษย์หมาป่าเต็มตัว -- แต่พอพ่อของเธอรู้ว่าซิเรียสทำอะไรลงไป เจมส์ยอมเสี่ยงชีวิตตามหลังสเนปมาและลากตัวออกไป.... สเนปทันได้เห็นครูตรงปลายอุโมงค์แวบหนึ่ง ดัมเบิลดอร์ห้ามเขาบอกคนอื่นๆ แต่ตั้งแต่นั้นมาสเนปก็รู้ว่าครูเป็นอะไร..."