Column: De ware decadentie van een samenleving.
Ik geloof niet dat Nederland failliet gaat.
Ik geloof iets veel ergers.
Ik geloof dat Nederland vergeet waar een land eigenlijk voor bedoeld is.
Een beschaving begint niet met een klimaatconferentie.
Ze begint met een brug die niet instort.
Een sluis die open en dicht gaat.
Een gemaal dat blijft pompen.
Met een dijk die het water buiten houdt.
Pas daarna krijg je de luxe om over de rest na te denken.
Politici hebben die volgorde omgedraaid.
Waterschappen spreken liever over nieuwe natuur dan over baggeren. Provincies openen conferenties over biodiversiteit terwijl bruggen worden afgesloten wegens achterstallig onderhoud. Rioolstelsels verdwijnen naar de achtergrond, maar iedere beleidsnota bevat inmiddels hoofdstukken over duurzaamheid, inclusie en participatie.
Het is alsof een huiseigenaar trots een verticale tuin aanlegt terwijl de fundering langzaam wegrot.
Dat patroon zie je overal.
Pensioenfondsen werden opgericht om mensen na veertig jaar werken een fatsoenlijk pensioen te bezorgen. Tegenwoordig lijken ze op maatschappelijke investeringsfondsen waar toevallig ook nog gepensioneerden aan vastzitten.
De energievoorziening moest betaalbaar en betrouwbaar zijn. Nu adviseert dezelfde overheid burgers een noodpakket in huis te halen voor 72 uur zonder stroom.
Dat is een bijzondere vorm van vooruitgang.
Eerst investeer je honderden miljarden in een nieuw energiesysteem.
Daarna leg je uit hoe je drie dagen zonder dat systeem kunt overleven.
In de zorg floreert de bureaucratie. De patiënt wat minder. De arts kijkt naar het scherm, de bestuurder naar een dashboard en de zorgverzekeraar naar een spreadsheet.
Alleen de zieke kijkt nog naar de dokter.
En bij stikstof heeft het computermodel meer gezag gekregen dan de boer die al veertig jaar hetzelfde land bewerkt.
Misschien is dát de ziekte van onze tijd.
Niet links!
Niet rechts!
Maar de aanbidding van de bijzaak.
Alles moet een transitie zijn, een visie hebben.
Alles moet moreel deugen.
Ondertussen sterft het gewone onderhoud een stille dood, omdat niemand een lintje doorknipt voor een riool dat gewoon werkt.
Dat is de ware decadentie van een samenleving.
Niet dat zij arm wordt.
Maar dat zij vergeet wat haar rijk heeft gemaakt.
Een brug vraagt geen diversiteitsbeleid.
Een dijk kent geen inclusieagenda.
Een gemaal leest geen beleidsnota.
Ze vragen slechts één ding.
Onderhoud.
En misschien is dat precies waarom bestuurders er zo weinig belangstelling voor hebben.
Aan een brug die gewoon blijft staan, valt nu eenmaal geen politieke eer te behalen.
📌
Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY
📌
Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1
Voor iedereen die onder die tweet van Lidewij de Vos loopt te mekkeren over de spreidingswet:
1) De spreidingswet heeft alleen maar zin als er ook actief iets tegen de instroom wordt gedaan. Dat werd ook beloofd. Door het vorige kabinet én door het huidige kabinet Jetten. En het beloofde effect van het EU asiel- en migratiepact is nog lang niet aan de orde, dus waarom zouden gemeentes en politici dan vóór die tijd de spreidingswet moeten naleven? Dat is dweilen met de kraan open, en daar zijn mensen klaar mee. Beloftes en plichten zijn wederzijds, en niet éénrichtingsverkeer.
2) 'Steekincidenten' en ander strafbaar gedrag door 'crapuul' (ben opgegroeid in België, ga de betekenis maar googelen) vermindert niet door de spreidingswet. Dan krijg je alleen maar gespreide criminaliteit. Dus meer ellende op meer plekken.
Kortom: stop met dit kulargument.
#Asielbeleid #Spreidingswet
Linkse verontwaardiging: Musk lost wereldhonger niet op
Elon Musk, de man die SpaceX heeft uitgebouwd tot het meest succesvolle commerciële ruimtevaartbedrijf in de geschiedenis, die elektrische auto’s mainstream maakte met Tesla en die met Starlink over de hele wereld zorgt voor internetconnectiviteit. Die @elonmusk wordt weer eens aan de schandpaal genageld. Waarom? Omdat hij de wereldhonger niet oplost met zijn miljarden. Schande!
Het is het bekende refrein: rijkdom is verdacht, succes is nog verdachter en ondernemers die een idee met keihard werken uitbouwen tot een zeer succesvolle onderneming zijn per definitie niet te vertrouwen. Dit terwijl NGO’s al decennia honderden miljarden spenderen aan goede doelen en ideologische voornemens die nog nooit het gewenste resultaat hebben opgeleverd en waarvan niemand precies weet hoe en waaraan het geld precies is besteed.
Herinnert u zich 2021 nog? Toen David Beasley van het World Food Programme (WFP) van de Verenigde Naties triomfantelijk verkondigde dat een luttele 6-miljard dollar, zo’n 2% van Musk’s vermogen destijds, wereldhonger kon oplossen? Musk hapte toe: mits de WFP een open boekhouding zou voeren waarmee duidelijk zou zijn hoe het geld besteed zou worden.
Het WFP kwam met een plan voor 6.6-miljard om 42-miljoen mensen in 43 landen één jaar lang één maaltijd per dag te geven. Dat klinkt nobel op papier, maar is een herhaling van zetten, een pijnlijke, kansloze, voortzetting van decennia aan 'ontwikkelingshulp'. Want het oplossen van wereldhonger is geen kwestie van één jaar lang één maaltijd per dag.
Wereldhonger is een structureel probleem. Factoren die daarbij een leidende rol spelen zijn corruptie, oorlogen en het gebrek aan echte economische groei en innovatie. Die 6.6-miljard zou een druppel op een gloeiende plaat geweest zijn, niet in de laatste plaats omdat het jaar erop de nood net zo hoog, zo niet hoger, zou zijn. Musk weet dondersgoed dat echte vooruitgang niet komt van dit soort symboolpolitiek. Het komt van technologie, innovatie en het creëren van systemen die mensen zelf in staat stellen te produceren en daarmee zelfredzaam te worden.
Met Tesla reduceert Musk globaal emissies op een schaal die geen enkele NGO of bevlogen klimaatactivist ooit heeft geëvenaard. Miljoenen Tesla’s op de weg hebben een reductie van tientallen miljoenen tonnen CO₂ opgeleverd. Tesla’s rol is hier visionair geweest omdat door Tesla elektrisch rijden mainstream is gemaakt. Andere autofabrikanten werden gedwongen mee te doen. Dat is écht een industrie transformeren en daarmee de planeet ontlasten.
Met SpaceX geeft hij overheden en bedrijven toegang tot de ruimte voor een fractie van de prijs van een decennium geleden. Waar traditionele lanceringen honderden miljoenen of miljarden kostten, brengt SpaceX het naar een niveau dat tientallen miljarden bespaart voor overheden en bedrijven. Betaalbare ruimtevaart die deuren opent voor wetenschap, communicatie en toekomstige groei. SpaceX ontketende een revolutie die de kosten voor toegang tot de ruimte met een factor tien of meer drukt.
En met Starlink brengt hij high-speed internet naar de meest afgelegen gebieden ter wereld, plekken waar traditionele infrastructuur nooit zal komen: afgelegen dorpen, eilanden, ramp- en oorlogsgebieden. Kinderen die ineens kunnen leren via online onderwijs, artsen die internet kunnen raadplegen en gemeenschappen die uit hun isolement komen. Deze connectiviteit zorgt ervoor dat hele gemeenschappen onderdeel zijn gaan uitmaken van de 21e eeuw.
Gemeenschappelijk geeft dit een multiplier-effect: Musk’s investeringen zorgen voor economische activiteit en innovatie die hulp, onderwijs en een betere economische positie opleveren voor plekken waar NGO’s alleen komen om foto’s te maken voor tranentrekkende brochures.
De linkse verontwaardiging over Musk’s rijkdom is daarmee niets anders dan jaloezie vermomd als moraal en aangekleed met rancune. Musks fortuin zit niet in een kluis, maar in bedrijven die banen creëren, waarde genereren en de mensheid vooruithelpen.
Daarmee is deze hetze tegen Musk symptomatisch voor de linkse denkfout: denken dat problemen op te lossen zijn door succesvolle individuen moreel te chanteren in plaats van de echte oorzaken aan te pakken. Musk bouwt ondertussen aan een toekomst waarin minder mensen afhankelijk zijn van voedselhulp, omdat ze zelf kunnen innoveren en produceren.
Uiteindelijk bewijst het verhaal van Elon Musk dat echte, duurzame vooruitgang niet komt van herverdeling van bestaande rijkdom, maar van het creëren van nieuwe waarde. Terwijl critici blijven roepen om symboolacties en morele schuld, en een herverdeling van Musk's miljarden, geeft hij leiding aan een reeks bedrijven die de wereld daadwerkelijk veranderen.
Daarmee is Musk een schoolvoorbeeld van productief ondernemerschap en echte, structurele vooruitgang, die rijkdom creëert in plaats van alleen te herverdelen. Hij laat zien dat hard werken, visie en innovatie de mensheid verder brengt, veel meer dan met miljarden aan directe hulp ooit mogelijk zou zijn. Maar belangrijker nog, dat echte verandering bottom-up komt, vanuit ondernemerschap, en niet top-down vanuit morele chantage of socialistische herverdeling van rijkdom.
Elke allochtoon die ik ken of ooit gesproken heb in mijn leven vindt zijn of haar identiteit, afkomst, cultuur, geschiedenis ed belangrijk en draagt dit over op hun kinderen en kleinkinderen.
Molukkers, Marokkanen,Turken, Koerden, Chinezen, Surinamers, Bosniërs, Antilianen, Columbianen, Syriers, Nigerianen, Ghanezen, Egyptenaren, Koreanen, Amerikanen etc een ieder die in Nederland woont met roots elders op de wereld zorgen ervoor dat hun identiteit niet verloren gaat.
Maar oh wee als de autochtone Nederlander waarvan al decennia lang hun wortels in Nederland liggen zich net zo opstelt en hun identiteit in stand wil houden.
Dan ineens zijn de autochtone fout, mogen ze niet bestaan en zich vooral geen oorspronkelijke Nederlander noemen.
Ben zo ontzettend klaar met deze manier van denken en onderdrukken van de autochtone Nederlanders.
Onze voorouders hebben dit land gebouwt. Daar mogen we trots op zijn.
Niemand heeft een hekel aan buitenlanders. Niemand heeft een hekel aan mensen die vluchten voor oorlog en veiligheid zoeken.
Waar mensen klaar mee zijn, is dat je niet eerlijk mag praten over de ellende die óók door een deel van het asielbeleid wordt veroorzaakt. Zodra je dat benoemt, ben je zogenaamd racist of “tegen buitenlanders”. Dat is geen debat, dat is gaslighting. En dát zorgt juist voor polarisatie.
Hetzelfde geldt voor het milieu. Niemand is tegen schone lucht, schoon water en zorg voor de natuur. Natuurlijk snappen mensen dat dit belangrijk is.
Maar mensen zijn niet gek. Ze prikken door angstpolitiek, dwang en ideologie heen. Ze zien dat problemen worden opgeblazen of verplaatst naar “klimaat” om absurde maatregelen door te drukken. Boeren die op basis van modellen en papieren werkelijkheid worden weggejaagd. Vlees eten dat ineens moreel verdacht wordt gemaakt. Koeien die worden neergezet alsof ze eigenhandig de planeet kapot maken.
Hou op.
Zet niet je ideologie op één, maar de Nederlandse samenleving. Zoek elkaar op. Wees eerlijk. Praat normaal. Bouw aan een land waar iedereen thuis mag zijn die liefde heeft voor Nederland, onze vrijheid, onze cultuur en onze manier van samenleven.
Meer vragen mensen niet.
Stop de leugens.
Stop de haat.
Stop de dwang.
En ga bouwen!
TER APEL WAS DE WAARSCHUWING
Nederland werd het vervolg
Soms zegt één man meer dan duizend beleidsnota’s ooit zullen doen.
Een buschauffeur. Geen politicus. Geen opiniemaker. Geen activist. Gewoon iemand die jarenlang zijn route reed, mensen vervoerde, zijn werk deed, en met eigen ogen zag hoe de omgeving rond Ter Apel langzaam maar genadeloos veranderde van normaal naar ontwrichtend. Wat ooit een gewone buslijn was, werd volgens zijn relaas steeds vaker een traject van dreiging, agressie en onveiligheid. “Ik maak je dood” is geen maatschappelijk detail meer, het is voor veel mensen het alarmsignaal dat jarenlang is genegeerd. (NieuwRechts)
Ter Apel staat al jaren symbool voor een systeem dat structureel piept, kraakt en overloopt. Incidenten rond busvervoer en veiligheid zijn niet uit de lucht komen vallen; ook andere berichtgeving beschrijft al langer ernstige zorgen over chauffeurs, reizigers en handhaving in de regio. (GeenStijl)
En precies daar wringt het.
Want Ter Apel is allang niet meer alleen Ter Apel.
Ter Apel is het voorspel van wat heel Nederland dreigt te worden wanneer een overheid te lang weigert grenzen, draagkracht en veiligheid centraal te stellen. Wanneer waarschuwingen structureel worden weggewuifd. Wanneer gewone burgers, werknemers en omwonenden de prijs betalen voor bestuurlijke besluiteloosheid.
De buschauffeur beschrijft niet alleen een route.
Hij beschrijft een patroon. Een patroon waarin:
🔸overlast normaliseert
🔸agressie wordt ingecalculeerd
🔸handhaving achter de feiten aanloopt
🔸burgers zich aanpassen aan ontsporing
🔸en de overheid vooral reageert wanneer de maatschappelijke rek eruit is
Hoe vaak moet een land nog horen dat mensen zich onveiliger voelen voordat bestuurders erkennen dat het geen incidenten meer zijn, maar symptomen?
Laat ik kraakhelder zijn: dit gaat niet over haat. Dit gaat niet over afkomst als zodanig. Dit gaat over de keiharde realiteit dat beleid zonder grenzen, zonder handhaving en zonder consequenties uiteindelijk altijd terechtkomt bij de gewone Nederlander, de chauffeur, de wijkbewoner, de woningzoekende, de belastingbetaler.
Het meest pijnlijke is misschien nog wel dat veel Nederlanders zich allang niet meer afvragen óf hun land verandert, maar hoeveel verder die verandering nog doorgaat voordat de grens eindelijk wordt getrokken.
Hoeveel Ter Apels zijn er nog nodig? Hoeveel signalen?Hoeveel intimidatie? Hoeveel ontwrichting?
Een samenleving die haar eigen burgers vraagt eindeloos begrip te tonen, maar ondertussen hun zorgen structureel marginaliseert, kweekt geen solidariteit, maar vervreemding.
Het Nederlandse volk mag dit niet langer accepteren als “het nieuwe normaal.” Niet door geweld. Niet door haat. Maar door glasheldere grenzen te eisen. Door veiligheid terug te eisen. Door bestuurders verantwoordelijk te houden. Door beleid dat faalt eindelijk te benoemen als wat het is: falend. Ter Apel was geen uitzondering. Ter Apel was een waarschuwing.
De vraag is nu niet meer of Nederland luistert. De vraag is: durft Nederland eindelijk in te grijpen voordat heel het land dezelfde prijs betaalt.
Nieuw 'Briefje van Jan' - aan Dilan Yesilgöz
"Beste Dilan,
We kunnen niet zeggen dat het VVD-smaldeel in het kabinet Jetten er geen vaart achter zet.
Waar die D66’ers dat 'Het kan wél' alleen met de mond belijden, tonen jullie van de VVD pas echt daadkracht..."
https://t.co/xIggH4ZBuN
#energiecrisis #hetkanwel #briefjevanjan
Ik ben een Nederlander die best wil uitleggen wat het betekent wanneer het land waarin je geboren en opgegroeid bent om je heen verandert in een volstrekt onbekend gebied en wanneer het land waar jouw voorouders aan hebben bijgedragen stukje bij beetje wordt weggegeven door bestuurders die ieder besef van historische continuïteit kwijt zijn.
Wie niet snapt wat er precies behouden moet worden aan Nederland, moet een paar dagen doorbrengen in een wijk waar alle oorspronkelijke omgangsvormen, vanzelfsprekendheden en verhoudingen zijn verdrongen door tribaal gedrag, middeleeuwse opvattingen en waarden die met Nederland niets meer te maken hebben.
Precies hier raakt Wierd Duk in zijn podcast de kern. We moeten het eerst hebben over de elementaire vraag of Nederlanders überhaupt nog mogen benoemen dat hun land een eigen cultuur heeft, een eigen publieke moraal, een eigen manier van samenleven, en of die unieke eigenschappen bescherming verdienen. De werkelijkheid: alleen al het uitspreken van woorden als inheems, geworteld of cultuur is inmiddels voldoende om door talkshowtafels, beroepsverontwaardigden en moraalridders te worden weggezet als ‘verdacht’. Dit is bijzonder veelzeggend: een samenleving die het eigen karakter niet meer onder woorden mag brengen, heeft de capitulatie feitelijk al voltooid.
Het optreden van Gouke Moes toonde maar weer eens aan hoe dit mechanisme werkt. Moes probeerde een vraag op tafel te leggen die in een gezond land volkomen legitiem zou zijn: wat betekent het nog om Nederlander te zijn wanneer de staat decennialang beleid voert dat ontworteling, massale asielinstroom en culturele vervaging normaliseert? Meteen schoot de hele tafel in de deugstuip, waarna het bekende ritueel volgde waarbij de vraagsteller zelf tot probleem wordt verklaard. Wat we zagen was triest poortwachtersgedrag, waarbij het debat niet gevoerd wordt om feiten boven tafel te krijgen, maar om de grenzen van het zegbare te bepalen.
Wat het betekent als Nederland verdwijnt, voel je in de omgedemografiseerde delen van de grote stad. Je voelt het in de manier waarop groepen jongens de openbare ruimte claimen. Je merkt het aan het permanente, onaangepaste en respectloze gedrag. Je ziet het in de agressieve vanzelfsprekendheid waarmee jouw aanwezigheid, jouw gewoonten, jouw vrijmoedigheid en jouw manier van leven als hinderlijk of aanstootgevend worden behandeld. Je merkt het aan de sfeer van intimidatie, aan vervuiling, lawaai, normloosheid en sociale druk die zich meester maakt van straten waar vroeger wederkerigheid bestond. Dan zie je ineens haarscherp wat Nederlandse cultuur óók is: afstand kunnen houden, anderen met rust laten, publieke ruimte delen zonder die te domineren, vrouwen vrij laten bewegen, kinderen leren zich te gedragen, gezag erkennen, de taal spreken, tradities erkennen en de omgeving netjes houden.
Een land leer je vaak pas echt kennen zodra je ziet hoe het wordt afgebroken. Pas wanneer jouw buurt verandert in een plek waar jij jezelf moet inhouden en aanpassen, besef je hoe kostbaar een beschaving is waarin vrijheid, rust, veiligheid en onderlinge herkenning vanzelfsprekend waren.
Link: https://t.co/CaeAXTL5Ba
Fragment:
Nee, Keti Koti hoort historisch niet bij de oorspronkelijke Nederlandse cultuur. Het ontstond in Suriname na de afschaffing van de slavernij en is pas de laatste decennia zichtbaarder geworden in Nederland door migratie uit Suriname.
Het is dus geen historische traditie van de inheemse Nederlandse bevolking, maar mensen in Nederland kunnen het natuurlijk wel vieren of herdenken 👍
De Nederlandse cultuur draait historisch om openheid, handel en samenleven met verschillen. We zijn eeuwenlang een handelsnatie geweest waar mensen van buiten kwamen wonen en werken. Daardoor ontstond onze cultuur van pragmatisme, tolerantie en gastvrijheid. Dat betekent dat nieuwe gebruiken een plek kunnen krijgen, minderheden hun tradities mogen vieren en verschillende culturen NAAST elkaar kunnen bestaan
Vanuit die houding is het ook logisch dat mensen in Nederland ruimte maken voor herdenkingen zoals Keti Koti. Veel Nederlanders omarmen dat juist omdat openheid en empathie onderdeel zijn van de eigen cultuur.
Maar tolerantie werkt alleen als die wederkerig is. Het probleem dat nu ontstaat is dat die openheid en tolerantie eenrichtingsverkeer wordt. Dus wanneer van de oorspronkelijke cultuur verwacht wordt dat zij steeds moet wijken, zich moet aanpassen of haar eigen tradities moet relativeren.
Een gezonde samenleving werkt namelijk anders: Nieuwe tradities mogen erbij komen, maar bestaande tradities hoeven niet te verdwijnen. Gastvrijheid betekent ruimte maken, niet jezelf opheffen
Het is JUIST typisch Nederlands om open te staan voor andere gebruiken. Maar die openheid kan alleen blijven bestaan als ook de bestaande cultuur, tradities en gewoonten gerespecteerd blijven. Zodra tolerantie verandert in het idee dat de oorspronkelijke cultuur moet verdwijnen, ontstaat er spanning. U bevindt zich hier. 🔴
Nederland is geen cultureel niemandsland
Er is iets vreemds aan de hand in het Nederlandse debat.
Overal ter wereld vinden we het volstrekt normaal dat landen hun eigen cultuur beschermen. Dat inheemse volkeren opkomen voor hun tradities. Dat een land zijn geschiedenis zichtbaar houdt. Dat de dominante cultuur simpelweg… de cultuur van dat land is.
Daar klapt men voor.
Maar zodra het over Nederland gaat, lijkt dat principe ineens verdacht.
Dan moet alles gerelativeerd worden. Dan wordt trots al snel nationalisme genoemd. Dan moeten we vooral voorzichtig zijn met woorden als traditie, geschiedenis of nationale cultuur. Alsof Nederland een soort administratief gebied is waar toevallig mensen wonen, maar zonder eigen fundament.
Alsof alleen anderen cultuur hebben.
Dat is natuurlijk onzin.
Nederland heeft een cultuur. Die is gevormd door eeuwen geschiedenis, strijd, handel, ideeën, religie en conflict. Door mensen die hier leefden, werkten en soms stierven voor vrijheden die wij nu normaal vinden. Gelijkheid tussen man en vrouw. Directheid. Vrijheid van meningsuiting. De verwachting dat iedereen meedoet en verantwoordelijkheid neemt.
Dat is geen abstracte set regels uit een beleidsnota. Dat is cultuur.
En overal ter wereld is het volstrekt logisch dat die cultuur in het eigen land de dominante plek inneemt. In Turkije staat de Turkse cultuur centraal. In Spanje de Spaanse. Niemand verwacht daar dat Nederlandse tradities de toon gaan zetten. Niemand klaagt erover dat er zo weinig haringkarren staan in Ankara of dat men in Madrid geen Koningsdag viert.
Dat is simpelweg hoe landen werken.
Dus waarom zouden wij in Nederland doen alsof dat hier anders moet zijn?
We leven niet in nieuw Turkije. We leven niet in nieuw Spanje. We leven in Nederland. En daar hoort een cultuur bij die zichtbaar, herkenbaar en leidend is in het openbare leven.
Dat betekent niet dat andere culturen verboden zijn. Nederland is altijd beïnvloed door buitenaf. Handel, migratie, ideeën. Dat zit in onze geschiedenis.
Maar openheid is iets anders dan zelfverloochening.
Op een gegeven moment moet je ook gewoon zeggen: dit is ons land, dit is onze geschiedenis en ja, daar mogen we best een beetje trots op zijn. Zonder schaamte. Zonder excuses.
En laten we ook ophouden met doen alsof mensen hier vastzitten.
Nederland is geen gevangenis. Niemand wordt hier tegen zijn wil vastgehouden. Wie zich structureel niet thuis voelt in deze cultuur, wie zich beter herkent in een andere manier van leven, heeft een vrijheid die in veel delen van de wereld niet eens bestaat: je kunt vertrekken. De wereld telt bijna tweehonderd landen.
Dat is geen dreigement. Dat is gewoon realiteit.
Het vreemde is dat we dit principe overal begrijpen, behalve wanneer het over onszelf gaat. Dan moeten we ineens bescheiden zijn over onze eigen cultuur, alsof die minder waard is dan die van anderen.
Maar een land dat zijn eigen cultuur niet meer durft te benoemen, zal merken dat anderen dat vacuüm vanzelf gaan vullen.
De echte vraag is dus niet of Nederland een cultuur heeft.
De vraag is of wij nog de ruggengraat hebben om die ook gewoon te verdedigen.
#Nederland #Cultuur
https://t.co/FycXlVf2U2
DÉ OORLOGSTOERIST UIT DEN HAAG
Terwijl Nederlandse ondernemers zuchten onder belastingen, energierekeningen en een overheid die overal geld voor lijkt te hebben behalve voor haar eigen burgers, stapt premier Rob Jetten doodleuk op de trein naar Kyiv. Niet om vrede te brengen. Niet om een diplomatieke doorbraak te forceren. Nee, om nog eens te bevestigen dat de geldkraan richting Oekraïne wijd open blijft staan.
Een symbolisch bezoek, noemen ze dat. Symbolisch is het zeker. Symbolisch voor een politieke klasse die zich liever profileert op het wereldtoneel dan dat zij verantwoordelijkheid neemt voor het land dat haar heeft gekozen.
In Kyiv verklaarde Jetten dat Nederland “onverminderd achter Oekraïne staat” en dat de steun moet doorgaan. Ondertussen heeft Nederland al miljarden euro’s overgemaakt en staat er nog eens € 3.000.000.000. 3 MILJARD PER JAAR gereserveerd voor militaire steun. Laat dat even bezinken. Miljarden.
In een land waar ondernemers failliet gaan omdat de belastingdienst hen wurgt. Waar gezinnen hun energierekening niet meer kunnen betalen. Waar de zorg, het onderwijs en de woningmarkt piepen en kraken heeft Den Haag blijkbaar wél geld voor buitenlandse oorlogen.
De nieuwe export: oorlog
Het meest cynische moment van dit bezoek kwam toen gesproken werd over gezamenlijke wapen- en droneproductie met Oekraïne.
Met andere woorden: Nederland schuift steeds verder op van bondgenoot naar investeerder in een oorlogseconomie.
De vraag die geen journalist in Den Haag durft te stellen is simpel: Wanneer zijn wij van steunverlener veranderd in mede-partij in dit conflict? En belangrijker nog: wie heeft daar ooit voor gekozen?
De geopolitieke toneelvoorstelling
Dit bezoek is geen diplomatie. Het is een foto-moment.
Kransje leggen. Een kapotgeschoten flat bekijken.
Een ferme uitspraak voor de camera. En daarna weer terug naar Den Haag om de volgende miljarden over te maken.
Intussen spelen Europese leiders geopolitiek schaak met andermans levens, terwijl landen als Hongarije vraagtekens zetten bij de eindeloze geldstroom richting Kyiv.
Maar in Nederland lijkt het debat dood. Wie vragen stelt, is “pro-Russisch”. Wie kritiek heeft, wordt weggezet als extremist. Dat is geen democratie meer, dat is groepsdenken.
De echte vraag
Niemand ontkent dat de oorlog in Oekraïne tragisch is.
Niemand ontkent dat Rusland agressie heeft gepleegd. Maar leiderschap betekent meer dan geld en wapens sturen. Leiderschap betekent ook:
🔹diplomatie afdwingen
🔹onderhandelingen stimuleren
🔹escalatie voorkomen
In plaats daarvan zien we een premier die nog geen twee weken in functie is en zijn tweede buitenlandse reis al gebruikt om te beloven dat Nederland nog dieper in deze oorlog investeert.
Nederland eerst
Misschien wordt het tijd dat Den Haag weer doet wat een regering hoort te doen: Zorgen voor haar eigen land. Voor haar eigen ondernemers. Voor haar eigen burgers. Voor haar eigen toekomst.
Want een land dat overal ter wereld oorlogen wil financieren, maar thuis zijn eigen fundament laat afbrokkelen, is geen grootmacht. Het is een land dat zijn prioriteiten volledig kwijt is.
https://t.co/EG8lpRreR3
Iran hangt homo’s op, stenigt vrouwen, schiet demonstranten dood en executeert kinderen. En eindelijk grijpt Trump in 🙏🏻🇺🇸
Ons kabinet? “Dialoog.” Links? 🦗🦗🦗 De Rode Lijn-types en Palliewappies liepen elke week de straat op voor Gaza, maar over een islamitisch regime dat zijn eigen volk afslacht? Geen spandoek, geen sit-in, geen traan. Waar zijn de universiteitsbezettingen? Waar zijn de tentenkampen? Waar is de woede? Nergens. Want de dader past niet in het narratief. Dezelfde mensen die bij elk vermeend microracisme de barricaden opgaan, kijken de andere kant op als vrouwen worden doodgeslagen omdat hun hoofddoek afzakt. Dit is geen diplomatie. Dit is medeplichtigheid door stilzwijgen. Selectieve verontwaardiging is geen moraal. Het is lafheid. En die lafheid kost mensenlevens. Maar goed, zolang je de juiste vlaggen zwaait en de juiste hashtags deelt, ben je natuurlijk een goed mens. Toch? 🪞
Over dertig jaar, als die windturbines al lang zijn afgeschreven en de wieken, geërodeerd door wind en zout hun miljarden scherpe vezels over de zee verspreiden. Dan reiken de palen als roestige iconen van vernietiging naar de hemel, terwijl de zee, het ecosysteem en de zeezoogdieren nog eeuwen zullen lijden onder de gevolgen. Want wie ruimt straks die duizenden palen op? Wie slijpt onder water de tienduizenden bouten op de bodem door? De technische mensen zijn er niet en het kost miljarden.
Het geeft te denken over de eindafrekening. De bouw kost minstens zoveel, de aanleg van de netaansluiting en infrastructuur idem, en dan gaat er nog 4 miljard aan exploitatiesubsidie bij voor notabene een half windpark. Er staan nog tientallen parken op de planning. Inmiddels heeft de overheid 100 miljard ‘geïnvesteerd’ in deze heilloze onderneming.
‘De Noordzee wordt de grootste energiecentrale van Europa’ riep energieminister Jetten (Rutte 4) vier jaar geleden trots in Brussel en Den Haag. Het is grootschalige geldvernietiging en waanzin. Wanneer breekt dat inzicht door bij onze beleidsmakers op de betrokken ministeries? Zomaar een rare gedachte: misschien blijft er dan nog wat over voor de AOW en de ouderenzorg of zo.
Een herhaling van zetten: partijen — de @VVD voorop — zijn migratie-kritisch in campagnetijd, maar leveren niet of nauwelijks.
De kiezer lijkt dit steeds te vergeten of te vergeven ...
Bibberend van woede en ongeloof typ ik dit verhaal.
Zoals jullie al eerder hebben gelezen is vrijdag Nick zijn jas gestolen uit onze zaak. Deze lag goed verstopt. Er is geloerd door 2 mannen eerder op de foto te zien. In een split second waren ze binnen en weer buiten. Dit is ons eerder overkomen toen 2 heren uit het azc een telefoon hebben kunnen stelen waar we bij stonden. Zo snel gaat het.
Vrijdag is Nick zijn jas gestolen met onze huissleutels, autosleutels en zakensleutels en pasjes. We hebben natuurlijk alle sloten vervangen en zijn de hele rompslomp aan blokkeren aangegaan. We hebben de politie ingeschakeld. Helaas is er aanstaande dinsdag (2 weken later!!!!) pas tijd om onze aangifte op te nemen.
Ik heb het Azc gebeld om te vragen of ze de camera beelden eens wilde bekijken. Ik heb aangegeven dat de dader onze huis sleutel heeft en ik met 2 kleine kinderen thuis ben. Ook dat is geen reden om een blik te werpen, de receptionist wilde niets voor me doen.
Na 3 keer bellen met de politie en mochten we eindelijk onze beelden doorsturen.
Vanochtend stond de dief nota bene aan de deur van onze zaak!! Hij was waarschijnlijk zo blij met de buit dat hij net nog eens kwam proberen.
Nick herkende hem gelijk van de beelden en heeft de politie ingeschakeld. Het liefst zou hem natuurlijk gelijk zijn tanden uit zijn mond slaan, maar dat heeft voor ons natuurlijk wel gevolgen dus na alle afwijzingen hebben we het toch weer op de nette manier geprobeerd te doen.
De politie kwam ter plaatse en deed….. NIETS! Ze vroegen naar Nick zijn legitimatie waarop Nick antwoorde, waarschijnlijk in de binnenzak van deze man. Maar de agente gaf aan niet te mogen fouilleren. Toen vroeg ze om Nick zijn adres. Super dom natuurlijk, gezien de dief onze huissleutels op zak heeft!!!
Einde van dit verhaal, de man is niet gefouilleerd, weer op vrije voeten en loopt weer lekker door de stad te roven. We weten inmiddels wel dat hij zich begeeft op het AZC.
Ik hoop dat het verhaal veel wordt gedeeld. Misschien dat de politie dan toch kijkje in zijn kamer wil nemen zodat deze man zijn verdiende loon krijgt en andere hard werkende ondernemers niet meer kan beroven!
Ons nieuwe kabinet is zo bezorgd om onze jeugd en toekomst. Hoe gaan we onze kinderen uitleggen dat sommige mensen wel mogen roven zonder gevolgen?
Hallo lieve X kinders 😉, we zijn er weer met episode twee van #WaaromDitArtikelFramingIs met vandaag in de hoofdrol: de #NOS.
Je hoeft in de journalistiek nml bijna nooit glashard te liegen om een verhaal te sturen. Je hoeft alleen maar te bepalen welk detail je in de kop zet.
Neem dit NOS-artikel: https://t.co/iftuE02qO4
Kop: politiechef zegt dat agent fout zat met schop bij arrestatie.
Wat zie jij, de lezer, meteen? Een ontspoorde agent die iemand staat te schoppen. Wat zie je niet? Dat de arrestatie zelf rechtmatig was. Dat er beledigd werd. Dat er verzet was. En dat de politie dus, tadaa, moest ingrijpen.
Die informatie staat er overigens wel, ergens verderop in de tekst gefrommeld. Maar ja, de morele film in je hoofd is dan al begonnen. En daarin is de agent de bad cop! De agressor! Gewoon, door volgorde en nadruk.
Heel simpel: De kop bepaalt het morele vertrekpunt. Alles wat daarna komt, wordt gelezen door die bril. Als je eerst leest dat een agent fout zat, ga je de rest van het artikel lezen als bevestiging daarvan.
En dan dat woord: “schop”.
Je ziet het meteen voor je, en dat is precies de bedoeling. Wat ook slim is: de politiechef wordt opgevoerd als eerste stem. Joehoe: Autoriteit. En die zegt dus dat het fout was. Dan is het morele oordeel al geveld voordat je als lezer één feit hebt gewogen. Je hoeft nergens meer over na te denken, want dat is al voor je gedaan. He, lekker. 🤡
Pas daarna komt de nuance. Iets met een aanhouding die terecht was, een situatie die escaleerde. En oh ja, het oordeel: “gedeeltelijk”, wat overigens heel begrijpelijk is wanneer een agent wordt getreiterd, in een split second moet beslissen en geen hand meer vrij had.
Maar ja….tegen die tijd is het frame al dichtgetimmerd.
Dit is hoe moderne nieuwsselectie werkt. Niet door feiten te verdraaien, maar door te kiezen welke je vooraan zet en welke je onderaan parkeert. De meeste mensen lezen alleen de kop en misschien de eerste alinea. Take it from me: Redacties weten dat.
Een neutrale kop had natuurlijk ook gekund: Aanhouding #Utrecht terecht, geweld agent deels onjuist volgens politie.
Maar: dat verkoopt minder lekker. Er is geen instant verontwaardiging en geen moreel hapklaar brokje voor de timeline.
Dus krijg je dit:
Feitelijk juist.
En toch precies zo gerangschikt dat je al weet wat je ervan moet vinden, voordat je halverwege bent. #030 #Bolledak
If you believe dogs are dirty, don’t move to a country or a community where the culture includes keeping dogs as pets, and expect them to stop walking their dogs.
If you require quiet time for prayers, don’t go to places that aren’t quiet, and expect them to be quiet for you.
If you believe alcohol should be forbidden, don’t move to a society that allows alcohol, and expect them to stop drinking for you.
If you believe women should dress a certain way, don’t move to a country and expect women to change the way they dress, just for you.
If you believe music is evil, don’t move to a country that enjoys music as part of their culture, and expect them to stop just for you.
Moving to a new country, and learning to live amongst people who keep dogs as pets, and listen to music and dance, and have loud amusement parks and beer and wine, and women who choose for themselves how they dress - or who have any other parts of their culture that differ from yours - that’s immigration.
Expecting them to change, and trying to force them to change to accommodate you? That’s invasion.
D66 in 2022: er kan niet gebouwd worden in Nederland, want we hebben een gigantische stikstofcrisis. De natuur staat op omvallen!
D66 in 2025: we gaan 10 nieuwe steden bouwen, zelfs in natura2000-gebieden.
#verkiezingen2025