Herkesin bir “s*kerim böyle işi” noktası vardır. O noktaya gelince insan, tüm korkularının üzerini bir kalemde çizer atar. Sevdiklerinizi o noktaya getirmeyin. Gitmez, gidemez sanmayın. Anladığınızda geç kalmış olursunuz.
Dirisini mutlu etmediğiniz şu hayatta kimsenin ölüsüne ağlamayın.
Yani hayatta kıymet bilin.
Vicdan rahatlatmak için gittiğiniz mezarlıklar zannetmiyorum ki getirdiğiniz çiçeklere sevinsin.
taksim’i korumaya gösterdiğiniz hassasiyeti;
eğitime, sanata, sağlığa, emeğe ve “insana” da gösterseydiniz keşke..
1 Mayıs diye yazılır;
“insan, onur ve şeref diye okunur.”
.
Hayatı halen seviyorum, sadece insana meylim yok. Yaş aldıkça inancım sarsıldı, güvenim kayboldu ve tahammül seviyem inanılmaz düştü. Mutluluğu kendimde aradıkça, başkalarına bağladığım dönemleri hatırlayıp gülümsedim, saflığımla yüzleştim. Artık iç aleminde bir münzeviyim.