Az önce podcastte çok güzel bir söze denk geldim. Diyordu ki: Aslında seni arasa ömrü yetmez bulmaya; ama tesadüfen bulduğu için sıradan sanıyor. Anlam yüklediğimiz onlarca şeyin özetidir.
artık bana kendimi değersiz hissettiren hiçbir yerde duramıyorum. insan yıkıla yıkıla kendini inşa eder. kimse beni sevmek zorunda değil. ve ben de kimseyi tolere etmek zorunda değilim.
zamanla anlayacaksın ki hayatında karşılaşacağın en büyük sınav devam edebilmektir.iyilik yapmaya devam edebilmek,sevmeye devam edebilmek kalbini temiz tutmaya devam edebilmektir
Doğuştan gelen özgüvenle, sonradan inşa edilmiş özgüvenin arasında o kadar fark var ki.. Birinin kibre çok yakın, diğerinin ise merhamet ve gözyaşıyla yoğrulmuş bir mütevazılığı var sanki.
ne zaman incinsem degismeye ve sogukkanli olmaya karar veriyorum ama kirginligim gecince yine eski konusan, herkese inanan ve cana yakin, neseli halime dönüyorum bu da kendime en büyük kirginligim