Asıl "sihirli değnek" sihirli değnek
olmadığını fark etmendir.
~
İnsan hayaller kurar,
çoğunun bir gerçekliği yoktur;
çünkü
kendi-(n)'de değildir.
Degiştirmek ister; yapamaz,
yapmaya başlar; vazgeçer...
Bekler...
Bekler durur 'sihirli değneği'...
@buketatli
Asıl "sihirli değnek" sihirli değnek
olmadığını fark etmendir.
~
İnsan hayaller kurar,
çoğunun bir gerçekliği yoktur;
çünkü
kendi-(n)'de değildir.
Degiştirmek ister; yapamaz,
yapmaya başlar; vazgeçer...
Bekler...
Bekler durur 'sihirli değneği'...
@buketatli
İnsan bazen; bir şeyleri bilmediği için değil; taşıyamadığı için göremez.
İki kişi aynı cümleyi okur.
Biri sadece bilgi edinir.
Diğeri ise sarsılır.
Çünkü ikinci kişinin varlığı o
bilgiyi alabilecek bir yere gelmiştir.
Belki de bu yüzden yıllar önce
okuduğumuz bir kitabı tekrar
açtığımızda bazen şaşırırız:
"Bu cümle burada mıydı?"
Evet, oradaydı.
Bu durumda değişen bilgi değildir.
Değişen, onu okuyan varlıktır.
~
"Ben hangi bilgileri biliyorum?"
demeden önce,
sor kendine:
"Şu anki varlığım hangi bilgileri
gerçekten duyabiliyor?"
@buketatli
İnsan bazen; bir şeyleri bilmediği için değil; taşıyamadığı için göremez.
İki kişi aynı cümleyi okur.
Biri sadece bilgi edinir.
Diğeri ise sarsılır.
Çünkü ikinci kişinin varlığı o
bilgiyi alabilecek bir yere gelmiştir.
Belki de bu yüzden yıllar önce
okuduğumuz bir kitabı tekrar
açtığımızda bazen şaşırırız:
"Bu cümle burada mıydı?"
Evet, oradaydı.
Bu durumda değişen bilgi değildir.
Değişen, onu okuyan varlıktır.
~
"Ben hangi bilgileri biliyorum?"
demeden önce,
sor kendine:
"Şu anki varlığım hangi bilgileri
gerçekten duyabiliyor?"
@buketatli
Bazı güzellikler
görüntüye sığmıyor.
Bazı hisler kelimeye dönüşmüyor.
Belki de bu yüzden; hayatın en değerli şeyleri; bazen görebildiklerimiz değil, hissedebildiklerimiz.
@buketatli
«KÜÇÜK DÜŞÜNCELERİMDEN»
Sinemde hülyamın loş gölgesine
Ezeli geceler arşı dolaştım
Uyup ilhamımın ölgün sesine
Sonsuzluğa giden yolları aştım
Yarılınca birden ebedin gülü
Dedim ki bir sırla varlık örtülü
Çekince gözümden bu siyah tülü
Yine bir hiçliği gördüm de şaştım
1335 - 1919 - Ilkbahar - Kadıköy
#nazımhikmetran
"Nedir insan dediğin
Ömründen bütün biçtiği uyku
ve yeme içme ise
En fazla bir hayvan, değil daha ötesi.
Bizi böylesine özene bezene
yaratan
Bu yeti ve tanrılara yaraşır
muhakeme gücünü
Vermemiştir hiç kuşkusuz
Durduğu yerde küflensin diye."
#Shakespeare
İnsan,
“kurban” edeceği şeyi hala dışarıda arıyor…
Oysa belki de mesele;
insanın içeride büyüttüğü
kibrini,
haklılığını,
kendine tapınmasını
bırakabilmesiydi.
Çünkü insanın vazgeçemediği asıl şey;
“kendisi” sandığı yapı.
İnsan,
sadece ‘et’ vermeyi fedakarlık sanıyor…
Ama hala
öfkesini,
üstünlük hissini,
haklı çıkma ihtiyacını,
egoistliğini koruyor.
Oysa bazı şeyler;
alıp vererek değil,
fark edilip kesildiğinde dönüşür.
Ve belki de gerçek kurban;
insanın içindeki sahte merkezi görebilmesidir.
Belki de Yaradan’ın insandan istediği şey;
dışarıdaki maddesel bir kurban değil…
İçeride,
onu hakikatten uzaklaştıran şeyi bırakmasıdır.
Çünkü insan bazen ibadet ediyor…
ama hala kendi nefsine hizmet ediyor.
Kurban Bayramı’nın;
insanın yalnızca dışarıda ne alıp verdiğini değil,
içeride neyi hala koruduğunu da görebildiği bir farkındalığa dönüşmesi dileğiyle…
~
İyi bayramlar.
@buketatli
Ne zamandır kendin sandığın şeyi taşıyorsun?
O güçlü görünmeye çalışan yüzü…
Her şeyi anladığını sanan sesi…
Kırılmamak için sertleşen tarafını…
Sevilmek için şekilden şekle giren hallerini…
Hangisi gerçekten sen?
İnsan bazen bir maskeyi,
yüzünü korumak için değil;
kendisini görmemek için takıyor.
Sonra o maske büyüyor.
Sesine karışıyor.
Bakışına yerleşiyor.
Hatta bir noktadan sonra,
onu çıkarırsa ortada kim kalacağını bile bilemiyor.
Belki de bu yüzden insan,
en çok yalnız kaldığında huzursuz oluyor.
Çünkü sessizlikte;
başkalarına gösterdiği kişi değil,
sakladığı taraf konuşmaya başlıyor.
Ve insanın en büyük yorgunluğu;
hayata değil…
taşıdığı role ait oluyor.
Kaç kez “ben buyum” dedin…
sadece korkularını koruyabilmek için?
Kaç kez,
alıştığın kimliğe tutunmayı;
kendin olmak sandın?
Belki de mesele,
yeni birine dönüşmek değildir.
Belki mesele;
üstüne yapışan şeyler düştüğünde,
geriye gerçekten ne kaldığını görebilmektir.
Peki…
yüzünden maskeyi çıkarsan,
kendine hala aynı gözlerle bakabilir miydin?
@buketatli
•
•
#farkındalık
#maske
#insan
#kendinihatırla
#kendinibil
“Bir an gelir,
ben bana gelirim…
Bir an geçer,
ben benden giderim.”
~
İnsan,
her halini “kendisi” sanıyor.
Ama bir an sevgiyle konuşurken,
bir sonraki an
öfkesinin içine giriyor.
Bir an anlayışlıyken,
bir an sonra
kendini bile tanımıyor.
Belki de insan,
hep aynı “ben” olduğunu sanıyor.
Oysa bazı anlarda
kendine geliyor…
Bazı anlarda ise
içindeki başka şeyler
onu ele geçiriyor.
Bugün içinde konuşan gerçekten kim?
Ve…
bugün kaç “ben”,
kendinden geçecek?
@buketatli