เคยมีแฟนที่โอนให้เดือนละ 150k บาท ไม่รวมค่ากินที่เขาเลี้ยงตลอด ซื้อรถ bmw ซื้อเพนเฮาส์ริมน้ำเจ้าพระยาให้อยู่ด้วยกัน ขอชั้นแต่งงานด้วยแหวน Cartier ฟังดูชีวิตดีใช่ไหม แต่ผชเป็นประสาทมากกก หึงหวงตลอดเวลาอย่างกับนี่สวยมากเป็นเจโลอะไรเบอร์นั้น ไปทำงานก็ล็อกห้องจากข้างนอก ไม่ให้เราไปไหน ส่องกล้องดูเราจากที่ทำงานทั้งวันจนเรารู้สึกเป็น zoo human และทำตัวเป็นเจ้าของชีวิตเบอร์สุด อึดอัดมากสุดท้ายจบที่ดิชั้นเก็บข้าวของออกมา เลิก ฮีร้องไห้มากราบเท้าแม่นี่ บอกว่าเขารักเรามากเขาจะตาย โอยไม่ไหวไม่กลับไปอีกแล้วจ้า เข็ดมาก กว่าจะเลิกได้เจอเรื่องสารพัด หลังจากนั้นก็มีแฟนใหม่อีก 2-3 คนก็ยังไม่เจอใครรวยหรือเปย์หนักเท่าเขา แต่ยืนยันว่าแฮปปี้กว่าทุกคน by the way, i am a rich man, i can take care of myself.
สุดท้ายแล้วในวันนึงเราก็จะเป็นแค่ “น้อง/พี่คนนั้นอ่ะ ที่ลาออกไป ชื่อไรนะ”
ไม่มีใครจำว่าสุดท้ายเราเก่งแค่ไหน เราทิ้งงานไว้ยังไง เราสร้างอะไรไว้ให้องค์กร เราจะเป็นแค่อดีตพนง.คนนึงที่ผ่านไป
senior, team lead, manager, director = All of us are ลูกจ้าง อย่าอินเกิน อย่าเชื่อใคร อย่าทุ่มเทเกินไป ทุกคนแค่มาทำงานหาเงินเพื่อใ้ช้ชีวิต