“Dışardan bakınca belli olmayan zor şeyler yaşadım. Kendime bile açıklayamadığım şeyleri kimseye hissettirmedim. Zaten pek hâlimden anlayan da yoktu. İçimde yaşayıp bitirmeye o kadar alıştım ki gece yanlışlarımla astığım kendimi sabah umutlarımla sarılmaktan hiç çekinmedim.”
Bence herkesin hayatında acımasız olmayı öğrendiği bir yer var. Bir şey oluyor ve sen bir daha eski sen olamıyorsun. Herkes sana bencil diyecek ama kimse sana seni bu hale getirdi diye sormayacak. acı bir tecrübe.
hiçbir şeyi eskisi kadar hissetmiyorum. bir şeye eskisi kadar bağlanmıyorum. bir şeyin varlığı ya da yokluğunu eskisi kadar düşünemiyorum. bunun bi yıkım olduğuna da eskisi kadar inancım yok. ya eskiyorum ya da yenileniyorum. bunların benim için hiçbir önemi yok.