@AstroArwennn Ben de tam Plüton çizgimin geçtiği yerde çalışıyorum üç yıldır, çok ağır süreçlerdi psikolojik olarak. O şehrin sınırlarından çıkınca bile ferahlık geliyor.
Okudunuz mu bilmiyorum ama Gazap Üzümleri’nde şöyle bir cümle geçer: “Ancak yeni doğan bir bebek baştan başlayabilir. Sen, ben… Biz artık geçmiş zamanız.” Geçmişi silmeye çalışma; onu kabul et,anlamlandır ve ondan ders al. Gerçek başlangıç,unutmak değil; bilinçle devam etmektir.
@aysen_tok okudum. Kendimi geliştirdim, potansiyelimi keşfeden çok iyi akıl hocalarıyla tanıştım, sorumluluk aldım, şimdi yine bambaşka bir coğrafyada işimi yapıyorum. Herkesin yolu aynı değil 🙏🌸
@aysen_tok Bu dedikleriniz her öğrenci için aynı olmuyor maalesef. Ben Ankara’da okudum ailem Güneydoğuda, ailemin yanında okusaydım baskıdan burnumu dışarı çıkaramazdım. Çevremdeki yakın yerlere bile gelişim için gidemezdim ki lise hayatım öyle geçti. Ankara’ya gittim ve iyi ki orada++
@MeryemMetafizik O kadar güzel yazmışsınız ki… Yükselen yengeç olarak harfi harfine yaşadım son 1.5 yıldır eleye eleye etrafımda insan bırakmadım, çok net hayırlarım var ve kendi merkezime döndüm. Kim kalmış kim gitmiş bakmıyorum bile…
âsaf hâlet çelebi; ‘ya ben ne olacağım yarabbi? sıkışmış insanların içinde nereye koşuyorum? niçin vapurlar beni taşıyor ve gözlerim buğulu?’ diyor ya, insan; bazen bir yere geç kalmıyordur da aslında kendinden uzak düştüğünü fark ediyordur. o tarifsiz hüzün biraz da bundan.
@OnurluOgretmen Türkiye’nin en sıcak bölgesinde çalışıyorum, hava 36 derece ama hissedilen 40 küsür derece okullarda klima yok, çalıştığım köyde her gün elektrik gidiyor ve saatlerce gelmiyor, toz bulutları da cabası. Yani ne öğretmen ne öğrenci hazır bulunuşluğu yüksek. Haliyle ders olmuyor.