Hayatın tamamen mahvolmuşken üzülmenin hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini, her şeyin Allah’ın bir planı olduğunu fark ettiğin o anda, usulca olduğu gibi kabul ediyorsun.
“Hazanla sararan dallarıma rahmetinle can ver. Biliyorum, hiçbir kış baki değildir; gönlümdeki bu kışın sonu da, ancak senin “ol” demenle çiçeklenir. Gözümü senin vahyine, kalbimi senin rızana açtım; viranemi cennet bahçene çevir. Ya rabbi”