yaş aldıkça en tahammül edemediğim insan tipi, her şeyi yarışa çeviren insan oldu. yorgunum dersin o üç gündür uyumamıştır, başım ağrıyor dersin onun yıllardır migreni vardır, güzel bir şey anlatırsın daha iyisini mutlaka yaşamıştır. eskiden ayıp olmasın diye dinler++
People who reach a high level of awareness become unsociable. Crowds drain them. Noise overwhelms them. Small talk feels like work. They chill different. A cozy room. Two people they trust. Good food. Music. Conversations that actually mean something. That’s where they feel alive. Depth over noise. Because for them... peace feels like home.
Az önce podcastte çok güzel bir söze denk geldim. Diyordu ki: Aslında seni arasa ömrü yetmez bulmaya; ama tesadüfen bulduğu için sıradan sanıyor. Anlam yüklediğimiz onlarca şeyin özetidir.
Düşünsene, iletişimi yüksek bir adama denk gelmişsin. Sen daha leb demeden leblebiyi anlıyor. Ne yaparsan yap seni kınamıyor ve sınanmamışlığın kibri ona hiç uğramamış. Sürekli kendini açıklamak zorunda kalmıyorsun, yanlış anlaşılmaktan korkmuyorsun. Ne büyük lüks.