ایمان بیاوریم به تنهایی خویش
که ظاهری ترسناک و باطنی مهربان دارد
و آنکه از خویش نهراسد از هیچ چیز جهان نترسد!
چرا که پذیرش بیپناهی انسان و سازگاری با رنج آن از تمامی اندوههای جهان سخت تر است ، پس چون بر آن فائق آمدی، زمان آرامتر و رامتر میگذرد.
گم شدهایم و راه میپوییم، فراموش شدهایم و یاد میجوییم !
انگاری هر کس مأوایی میجوید که روزی مأوای دیگری بوده
و اما هرگز هیچ گمشدهای جز در جانپناه خود آرام نمیگیرد و هیچ تهیجانی به حجم تودهی انسانی احیاء نمیگردد!
و این است سرگذشت گمشدگان فراموش شده
به مورچهای میمانم ، بارکش دانهی احساسی
که نمیدانم در کدام پیچ زندگی بر دوشم نهادند!
راه طولانی ، مقصد نامعلوم و
این سوال که اصلاً چرا ؟؟
#سوالهایبیجواب
مامان داره برگه تصحیح میکنه میگه: بچهها یا کاملا درسخونند و بالای ۱۸ میگیرند یا زیر ده هستند، دیگه متوسط نداریم
میگم: خوبه که! تکلیفشون با خودشون معلومه، یا میخواند از راه درس آیندهشون را بسازند یا هم یه دیپلم زورکی بگیرند و برند سراغ روشهای دیگه برای تأمین آینده
@Hamdam813 عربی دبیرستان
بچهها هم اصلا این درس را دوست ندارند
در حالیکه من هنوز از دوران دبیرستان همه را یادمه همین الان امتحان بدم از اینا بالاتر میگیرم