Kimsenin masum olmadığı romanda, en önemli bir karakter var üstünde en az konuştuğumuz, Füsunun annesi. Füsun günümüzde yaşasaydı bir terapistle konuşsaydı ışığını esas söndürenin annesi olduğunu çok iyi anlardı. Çünkü en baştan kızının parlaması için en yanlış yolu seçmişti.
Çok kişi 20lerinde kitabı okurken Kemalın duygularını aşk sanıp, 40a yaklaşırken izlediğinde Kemala sinir olmuş. 20lerdeki cesaretimiz bugün var mı? 40larında kaç kişi mevcut konumunu, düzenini, oluşturduğu kişiliyi bırakıp sonu bilinmez bir aşk için kendini o hale sokar?!
Film Hamnet, dizi de son günler her yerde konuşulan Mahsumiyet müzesi. Üstünde bir sürü analizler edildi. Özellikle kadınların ışıklarının sönmesi, farkedilmemek, sınıfsal ayrım, toksik ve takıntılı aşk ve s. Ben psikolok değilim hiç oralara girmeyeceğim.
Bu hafta oğlum doğduktan sonra tam anlamıyla zaman ayırıp bitirdiyim ve üstünde düşünecek zamanım olan bir film ve bir dizi izledim. Çünkü artık oğlumun da kendi arkadaşları,okulu var. Ve tam anlamıyla kendim için bir şeyler yapınca içim eskisi gibi rahatsız olmuyor.
Bu arada neden türkçe yazıyorum, çünkü artık türkçe kendimi bazı konularda daha iyi anlatabildiğimi düşünüyorum. Belki yazım hatalarım daha çok olabilir bu dilde, ama benim olayım hep hayatda da anlatılacak konunun önemi.
Orhan Pamukdan çox kitab oxusam da Masumiyet müzesini oxumamışdım. Dizisinə baxıram. Nəticə olaraq 20li yaşlarda Kemal adama çox aşiq yaraşıqlı adam, 35dən sonra belə xarakteri tanımaq adama nə döyüləsidi təsiri bağışlayır.
İstanbula yeni taşınmıştık Bebekte kahve içeriz diye çıktık, arkadaşımız bir tur atalım zaten park etmeye yer bulamayız döneriz demişti. Kaç yıl oldu her arabayla çıkınca sadece tur atıp dönüyoruz.
Hiç İstanbul’a gelmemiş Türk dizisi izleyenlere şok edici bir bilgi: İstanbul’da yaşayan kimse konuşmak ya da tartışmak için boğaz kenarında bir yere gitmiyor. Trafikten dolayı gidemezsiniz zaten. Gitseniz de otopark yeri bulamazsınız. Ya da biriniz gelse diğeri gelemez falan.
Toyda ofisantın müəllim sözündən sonra ikinci travmam da “Lamiyə heç dəyişməmisən, amma əvvəl daha cool idin, indi hiss olunur evlənmisən” cümləsi idi.😃
O gün dostumun toyunda, ofisanta dedim mənə də süzə bilərsiniz, qayıtdı ki, xanım bir dəqiqə müəllimə süzüm gəlirəm. Ölkəyə ayaq basan kimi qadın olduğum üçün müəllimə uduzdum. Yaxşı ki, müəllim də özümüzdəndi yoxsa ofisantı əlimdən alabilməzdilər😂
Bəzi mahnılar, qarşınıza çıxan cümlələr çox sevdiyiniz, həyatınızın fərqli zamanlarında önəmli olan insanları xatırladır. Tam bunu fikirləşirdim gözümə masadakı Systane’ni gördüm, göz yaşı damlamı aldım, hamsını yenə rəfə qaldırdım.Qocalmıram, gözümə süni göz yaşı damlası qaçıb.
Yan masada bağıraraq söhbət edən birıi var. Hansısa ölkədə Çirkdə Fillərin etdiyi showdan danışır. O heyvanları necə öyrədiblər təəccüblənibmiş. Görəsən dönüb desəm ki, o heyvan öyrənib sən amma toplu yerlərdə bağırmadan danışmaq lazım olduğunu öyrənməmisən. Xətrinə dəyər?🤦🏻♀️
Beni “hayatta her şey önüme altım tepsiyle sunulmuş” diye linçlemişler :)
-Hiç bir kolaje gitmedim, paramız yoktu.
-Liseye başladığım yıl annemi lösemiden kaybettim ve hayatımın en zor yıllarını geçirdim.
-Lise için dershaneye başarı sınavı sonucunda bedava gittim, paramız yoktu.
-Hayatta çalışmaktan başka bir seçeneğim olmadığını anladım, Ankara Tıpı kazandım.
-TUS (Tıpta uzmanlık sınavı) için dershanelere verecek paramız yoktu, ona da başarım nedeniyle ücretsiz gittim.
-TUS’ta Türkiye ikincisi oldum.
-2015 yılında Türkiye’de ilk kez kimerik antijen modifiye t hücre çalışmasını yaptım.
-Yandal sınavında yine derece yaparak hematolojiye girdim ve hematoloji uzmanı oldum.
Bunların hiçbiri bana altın tepside sunulmadı. Ben hepsini tırnaklarımla kazıyarak elde ettim.
Alın bu da mutlu başka bir fotoğrafım :)