یه سوالی که سر صبحی برام پیش اومد اینه که چرا بعضی از خوانندههایی که اینستا فعالیت میکنن سعی میکنن با یه لهجهای بخونن
انگار مثلا از بچگی تو یه کشور انگلیسی زبان بزرگ شدن و الان تهلهجشون رو نمیتونن کنترل کنن
نمیدونم میتونم منظورم رو برسونم یا نه😐
پستی که امروز الیاس از دوران کارشناسی منتشر کرد یکبار دیگه من رو برد به اون روزهای جادویی که حالا نزدیک به ۱۰ ساله ازش میگذره
هربار یادآوری اون سالها قلب من رو از حسرت گذشتن بهترین روزهای زندگیم فشرده میکنه
واقعا آدم دیگهای هم هست که از دوران دانشگاهش انقدر لذت برده باشه؟!
@hamedbuthammed به یکیشون گفتم پوستیژ فلانی مثل سپهر خلسهست و گفت نمیشناسم
منم در حالی که برگام ریخته بود از بقیه پرسیدم و در کمال تعجب همه نمیدونستن!
در نهایت ونگوک تا پایان عمر کوتاهش اونقدر رنج کشیده بوده که در آخرین لحظات زندگیش گمان میکرده این همه غم حتی با مرگ هم پایان پیدا نمیکنه و آخرین جملهای که پیش از مرگ به تئو، برادر و یاور همیشگیش میگه اینه:
«غم و اندوه تا ابد باقی خواهد ماند!»
یکی از تفریحات موردعلاقه من خوندن زندگینامه افراد مشهور یا گوش کردن به پادکستهای مربوط به اوناست
امروز هم تصمیم گرفتم پادکست زندگی داستایوفسکی رو گوش کنم؛ مرور یک زندگی سراسر از محنت و سختی
اما به جرات میتونم بگم هیچکدوم از این آدما نتونستن اندازه ونگوک منو تحت تاثیر قرار بدن
داستان زندگی ونگوک داستان زندگی آدماییه که با بیماریهای روحی و روانی به دنیا میان و هر چقدر دست و پا میزنن تا خودشون رو نجات بدن بیشتر غرق میشن
منجلابی که هیچ دستی توش ندارن و کاری هم برای نجاتشون نمیشه انجام داد