بوی سیچوئیشنشیپ که به مشامم میرسه دلم میخواد نعره بزنم، جامه بدرم، به سمت بیابان بتازم و بعد سریع همون مسیر رو برگردم و بپرم وسطش چون راستش کون خودم هم میخاره.
زادهی این خرابشده بودن حتی نمیذاره با خیال راحت کسدغدغه باشی. حتی داشتن یه دغدغهی معمولی هم بهم عذاب وجدان میده و نفس سرزنشگرم هی تکرار میکنه "دغدغهت رو گاییدم." انگار وسط این همه بحران و فاجعه، دغدغهی شخصی تو هیچ حقی برای وجود داشتن نداره.
در روزهای جنگ، فرزندان ما در ارتباطات و فناوری اطلاعات، شبانهروز ایستادند تا ارتباطات و خدمات حیاتی کشور پایدار بماند. دسترسی باکیفیت و پایدار مردم به خدمات دیجیتال، بخشی از آرامش، پیشرفت و حق زندگی شایسته مردم عزیز ایران است.
روز جهانی ارتباطات را تبریک میگویم.