دارم یک فایلی رو گوش میدم که اسمش «تفسیر اودیپ شهریار»ه و گویندهش، کسی به اسم علی شاهی. تا دقیقهی ۴۰، چیزی که گفته، اینه که من علی شاهی هستم.
واقعاً هنریه که ۴۰ دقیقه بیوقفه حرف بزنی، اما هیچی نگی.
#سوفوکلس#اودیپ
2) چون نقاط محوری این نظم رو با دقت نشانهگذاری و هدفگیری کرده:
زن، علیه نظم اجتماعی مردسالار با ریشههای نیرومند تاریخی.
زندگی، علیه بنیادهای فلسفی اسلامی-شیعی مرگاندیش.
آزادی، علیه فرهنگ جمعگرا و سرکوبگر موجود.
1) پیشرو بودن جنبش، درست به همین معناست. چهار سال بعد، هنوز شعار این طور بدفهمیده شده.
#زن_زندگی_آزادی نقطهی مقابل کلیت نظم اجتماعی-فلسفی-فرهنگی ایرانه که خودش رو در جامهی جنبش سیاسی نمایش میده. چرا؟
@carlos_menger@xxE6S7owCrgv3xW احمق نصف جامعه مرد هستن
زن زندگی ازادی برای اون کارگر بدبخت نون و اب نمیشه
همه نمیتونن سرشونو بدن بالای دار که یه عده بخوان باد بخوره لای موهاشون
قتل حکومتی مهسا امینی جرقهای بود که خیزش بی سابقه ۱۴۰۱ را آغاز کرد. شعار پیشرو و همهگیر «زن، زندگی، آزادی» تبدیل به نقطه مشترکی در جهت همبستگی مخالفان جمهوری اسلامی شد و جنبشی انقلابی به وجود آورد که دستاوردهای آزادیخواهانه ایرانیان را به فرازهای جدید رساند. هر چند سرکوب بیرحمانه حکومت اسلامی از یک طرف�� و از همگسستگی و بیبرنامگی اپوزیسیون از طرفی دیگر، این خیزش را به سکون رساند اما دستاوردهای اجتماعی و سیاسی آن پابرجا خواهد ماند.
تاریخ مبارزات آزادیخواهانه کشورمان با افت و خیزهای بسیار همراه بوده. فرازهایش در سایه همبستگی، و نشیبهایش در نتیجه از همگسستگی بوده است. ما بیش از هر چیز نیاز به پذیرش یکدیگر، علیرغم تفاوتهایمان، داریم. به جای اقتدارگرایی برای پیشبرد تفکر و منافع انحصاری خود، آن هم در حالی که هنوز حکومت اسلامی پابرجاست، باید به تکثرگرایی و همبستگی در جهت منافع ملی ایران پایبند باشیم و با برنامهریزی پایهای و اصولی، خود را بر��ی استفاده از فرصتهای پیش رو برای سرنگونی حکومت اسلامی آماده کنیم.
این وظیفه ما در قبال کشتهشدگان و قربانیان جنبشهای آزادیخواهانه ایران در دهههای اخیر است. یادشان گرامی…
#همبستگی #نه_به_جمهوری_اسلامی #زن_زندگی_آزادی
پست بعدی اکانت حافظهی تاریخی:
مهرداد آسمانی: اونجا که داریوش میگه: «اون که رفته، دیگه هیچ وقت نمیاد / تا قیامت دل من گریه میخواد» منظورش به سقوط بالگرد رئیسیه.
#داریوش_اقبالی#مهرداد_آسمانی
فکر کن 60 سال سوپراستار باشی و در اوج محبوبیت و شهرت؛ بعد یک تیم بریزن کل اینترنت رو زیر و رو کنن که یک نقطهی منفی از کارنامهت بکشن بیرون، و نهایتاً این بشه که چرا این با آصف اجرای مشترک نگذاشت.
حقیقتاً بدین سان زیست باید پاک.
#داریوش_اقبالی
هویتهای جمعی، همیشه امکانهای خوبی برای سرکوب عمومی در اختیار نیروی سرکوب میگذارن. تأکید حاکمیت روی میهنپرستی، همزمان با تأکید بخشی از اپوزیسیون روی همین مفهوم، چندان تصادفی نیست.
اینها باید آینهای باش�� که منعکسکنندهی جنبههای معمولاً پنهانیتر یک جنبش هستن.
#میهن_پرستی
جک اگه اوایل دههی ۵۰ میگفتن مهمترین خوانندهی پاپ دههی ۱۴۰۰ ایران داریوش اقبالیه، ملت میخندیدن.
ولی واقعاً بیش از پنج دهه است که ترانههای داریوش، موضوع روزه.
و این واقعاً عجیبه.
#داریوش_اقبالی
آینه چون نقش تو بنمود راست
خود شکن، آینه شکستن خطاست
«توهم توطئه» نقد برخی الگوهای فرهنگی و اجتماعی است. نقد و آسیبشناسی یک جامعه، نه سرزنش آن جامعه است و نه انکار نقش حکومتها و قدرتهای خارجی در سرنوشت آن.
جامعه ما سالها در برابر سرکوب، جنایت و سیاست تفرقهافکنی جمهوری اسلامی مقاومت کرده و طبیعی است که از این تجربه طولانی آسیب دیده باشد. دشمنسازی، دوگانه «یا با م�� یا علیه من»، نپذیرفتن خطا، مسئولیتگریزی، تخریب صدای متفاوت، نفی موفقیت دیگران، بیاعتمادی و تضعیف همبستگی، ابزارهای شناختهشده این حکومت برای حفظ قدرت بودهاند. خطر از جایی آغاز میش��د که همین الگوها، ناخواسته، به رفتار سیاسی و اجتماعی ما نیز راه پیدا کنند.
دیدن این آسیبها نشانه ضعف نیست، نشانه بلوغ یک جامعه است. جامعهای که بتواند در کنار ایستادگی در برابر سرکوب، خودش را نیز بیهراس نقد کند، امکان بیشتری برای ساختن آیندهای آزاد دارد.
برای پایان دادن به جمهوری اسلامی و ایدئولوژی آن، تنها کنار رفتن ساختار قدرت کافی نیست؛ باید الگوهای فکری و رفتاریای که استبداد از آنها تغذیه میکند را نیز کنار گذاشت.
«توهم توطئه» تلاشی برای گرفتن همین آینه در برابر خودمان است؛ نه برای محکوم کردن جامعه، بلکه برای اینکه آنچه مانع اعتماد، همبستگی و ��زادی میشود دیده و اصلاح شود.
آینه چون نقش تو بنمود راست
خود شکن، آینه شکستن خطاست
«توهم توطئه» نقد برخی الگوهای فرهنگی و اجتماعی است. نقد و آسیبشناسی یک جامعه، نه سرزنش آن جامعه است و نه انکار نقش حکومتها و قدرتهای خارجی در سرنوشت آن.
جامعه ما سالها در برابر سرکوب، جنایت و سیاست تفرقهافکنی جمهوری اسلامی مقاومت کرده و طبیعی است که از این تجربه طولانی آسیب دیده باشد. دشمنسازی، دوگانه «یا با م�� یا علیه من»، نپذیرفتن خطا، مسئولیتگریزی، تخریب صدای متفاوت، نفی موفقیت دیگران، بیاعتمادی و تضعیف همبستگی، ابزارهای شناختهشده این حکومت برای حفظ قدرت بودهاند. خطر از جایی آغاز میش��د که همین الگوها، ناخواسته، به رفتار سیاسی و اجتماعی ما نیز راه پیدا کنند.
دیدن این آسیبها نشانه ضعف نیست، نشانه بلوغ یک جامعه است. جامعهای که بتواند در کنار ایستادگی در برابر سرکوب، خودش را نیز بیهراس نقد کند، امکان بیشتری برای ساختن آیندهای آزاد دارد.
برای پایان دادن به جمهوری اسلامی و ایدئولوژی آن، تنها کنار رفتن ساختار قدرت کافی نیست؛ باید الگوهای فکری و رفتاریای که استبداد از آنها تغذیه میکند را نیز کنار گذاشت.
«توهم توطئه» تلاشی برای گرفتن همین آینه در برابر خودمان است؛ نه برای محکوم کردن جامعه، بلکه برای اینکه آنچه مانع اعتماد، همبستگی و ��زادی میشود دیده و اصلاح شود.
به جای ناشناختهای خیره شده، و در حالی که چراغ مطالعه باسن مبارک رو نورانی میکنه، داره با خودکار روی لپتاپش یاد��اشت بر میداره.
#هوش_مصنوعی #هوشواره
یعنی کسی نبوده که به این توضیح بده #تورم به معنای نداشتن پول نیست؟ هزار تا نمودار دیگه هست که میتونه ضعیف شدن بنیهی یه اقتصاد رو نشون ب��ه، اما نه این یکی.
«سرمایهداری تنها از طریق تسری دادنِ آنچه در گذشته از امتیازات اقلیتی معدود بود به بدنهی بیشتری از جمعیت، کارآمدی خود را اثبات میکند و به پیش میرود.»
— مارگارت تاچر