Hz. Musa, Tur Dağı’na çağrıldığında Allah Teâlâ ona kavminden seçilmiş kişilerle gelmesini emretmişti.
Fakat Musa Aleyhisselâm dayanamadı; kavminden önce yürüdü, Tur’a erkenden vardı.
Bunun üzerine Allah Teâlâ ona:
“Ey Musa! Kavminden önce seni acele ettiren nedir?”
diye buyurdu.
Hz. Musa’nın verdiği cevap ise bir peygamber kalbinin en güzel cümlelerinden biri oldu:
“Onlar da benim izimden geliyorlar.
Ben ise Rabbim, Sen razı olasın diye Sana aceleyle geldim.”
(Tâhâ Suresi, 83-84)
Ve o muhteşem ifade:
وَعَجِلْتُ إِلَيْكَ رَبِّ لِتَرْضَىٰ
“Rabbim! Sen razı olasın diye Sana koştum.”
İşte bu, kulluğun özüydü… Sadece görev değil, muhabbet…
Sadece itaat değil, iştiyak…
Âlimler der ki:
“Musa’yı Tur’a çıkaran şey yalnızca vahiy değil; Allah’a duyduğu özlemdi.”
Çünkü seven bekleyemez… Âşık gecikmez…
Gönlü Allah’a yürüyenler, O’na kavuşmayı ağırdan alamaz.
Ne güzel bir edep vardır burada:
Kavmi için:
“Onlar geliyor.” diyor.
Kendisi için ise:
“Ben Sana geldim ya Rabbi…” diyor.
Çünkü bazı yolculuklar bir mekâna değil, Allah’a varmak içindir…