Shet torn ako kung maglalast minute ticket buying ako sa concert ni ilhoon bukas dahil sabay sa annual payment ng st peter plan ko, sino ba kasi may sabing annual ang kunin ๐คฆ sina ilhoon at sungjae nalang di ko pa nakikita ๐ฅบ
Yesterday, I dreamt of someone passing again. This time, it was a relative. I don't know what to do or if I should take my dream seriously. I haven't fully healed, and my heart is in deep grief again.
Two years ago, I dreamt of someone passing (February). I kept it to myself for months, even when Dad had an emergency in March. He even visited different hospitals for check-ups and confinements -- three different hospitals right after the ER visit. (1)
It wasn't until his third hospital confinement (June) that I told my aunt and siblings about my dream. That was when I knew my dream was likely to become real, allowing us to prepare and be more proactive with his medical care, In August, Dad passed away from cancer. (2)
Sabi kanina sa homily "trust the Lord" pero pano? Di pa ko okay sa pagkawala ng Daddy, yung pusang inampon, inalagaan at minahal ko in the midst of pandemic who made me sane, died yesterday. Yung tulo ng luha ko kanina tuloy-tuloy. Ang bigat bigat.
Alam mo yun, halos lahat ng nakakakilala kay Daddy thought na ang lakas nya pa for his age & physique kasi nakakapag-alaga ng apo & such pero in a snap gumuho ang lahat. Ang bilis, di ko naprocess agad, til now. In a year di ako makabawi sa lahat ng pagod, sakit at sa sarili ko.
Ngayong simbang gabi na naman at nakakakita ako ng frail seniors na nakakasimba pa, lagi kong naiisip ang Daddy, kasi gusto ko silang umabot sa ganoon na even if the body's weak they can show up in a church service or any event, kaso trinaydor kami ng cancer eh.
Sorry kung kj na kapitbahay, may curfew sa vid ng 10pm, hapon pa kayo nag-start buti sana kung ganda ng mga boses nyo mapapalagpas pa e inabot na kayo ng dis oras ๐ฅด report kayo sa brgy ngayon. Happy birthday nalang kung sino man kayo ๐ฅด
My main oppa Yoo Seung Ho on running man next week! Jusko dati hirap mag-appear sa variety show, ngayon nakaka-ilan na sa RM ๐ pogi pa rin talaga eh ๐ฅฐ
Grabe last year gulat nalang ako sa flooded congratulatory message habang bantay ako kay daddy sa hospital, now pasado ako ng CS Pro pero wala na si daddy. Bilis ng panahon pero yung pain nandito pa rin.
Di ako nagpost ng mga ganap namin ni daddy last year kasi ayokong lumabas as memories or more likely ayokong kaawaan kami that time, pero yung utak ko naghahaunt saken ng mga pinagdaanan namin. I'm so emotional these past few days kasi miss na miss ko na sya.
Di ko na alam kung kanino isishare yung pain kasi lagi naman sagot na "makakaya mo yan" e hindi nga, para ma-lessen dalawin nalang kita always. It's been 8 months pero di ka pa rin nagpaparamdam saken.
Grabe bilis ng panahon, last year pabalik balik kami sa check-ups and lab tests ni daddy, holy week sa hosp and such, pero hina-haunt pa rin ako ng pain na nakita ko kay daddy. Ang bilis ng cancer, ang sakit sakit pa rin ng pagkawala mo. Miss na miss na kita daddy.
I overheard you talking to tita (weeks before the checkup) na ready ka na, basta mawala ka lang dahil sa sakit at maayos ang katawan at itsura. And yep, cancer stage 3 agad agad! Sobrang lakas mo pa tapos isang iglap, gumuho mundo ng pamilya natin.