Esra Çelik

Ve nefes bile imtihandır... Bursalılar ♥

[Esra Çelik @celikesra]

Ruh halim şu an cerrahın solak olması gibi bir şey😏

[Esra Çelik @celikesra]

Mod: Batık Maliyet Yanılgısı💀

[Kemal Sayar @mkemalsayar]

C.S. Lewis’in Dört Sevgi (The Four Loves) adlı kitabından:

Sevmek incinmeyi göze almaktır. 👇

[H. Melisa Acar @hmelisaacar]

İnsan ilişkilerinde aklınızda tutmanız gereken en önemli bilgeliklerden biri: bir kişi bir şeyi başkasına yapıyorsa, zamanı gelince size de yapar. Bu yasanın hiçbir acabası, hiçbir istisnası yoktur.

[Kemal Sayar @mkemalsayar]

“Kendimizi kıtlık fikrine kaptırmamızdan kıtlık alışkanlıkları doğar. Zamanın kıtlığından acele etme alışkanlığı doğar. Para kıtlığından açgözlülük alışkanlığ�� doğar. Dikkatin azlığından gösteriş yapma alışkanlığı doğar. Anlamlı emeğin azlığından tembellik alışkanlığı doğar. Koşulsuz kabulün azlığından manipülasyon alışkanlığı doğar."

[Esra Çelik @celikesra]

Bazı insanları nasıl hayatımıza aldık biz🙄 ya da biz almadıkta nasılda dahil oldular🤦🏻‍♀️

[Esra Çelik @celikesra]

İnsan davranışlarındaki tutarsızlığın günümüzde isimlendirilerek ne kadarda hafifletildiği gerçeği😒

[Kemal Sayar @mkemalsayar]

Bir uzmanlık öğrencisi bitirme tezliye ilgili ondan akıl alıyor, bir danışan çocukluğuyla ilgili zor meseleleri onun yardımıyla çözüyor. Karşımızda ‘her derde deva’ yapay zeka.

Mesele algoritmalar ya da yapay zekâdan ibaret değil. Asıl mesele, dünyanın artık canlı bir varlık olarak değil, ölçülebilir, yönetilebilir ve sömürülebilir bir kaynak olarak görülmesi. Ekonomik büyüme ve verimlilik takıntısı, sınırsız ilerleme inancı, ve insanın kendi köklerinden kopuşu asıl mesele.

İnsan artık göğe bakmıyor, toprağa dokunmuyor, sessizliğe katlanamıyor. Sürekli bağlı, sürekli meşgul, sürekli uyarılmış halde yaşıyor; ama bütün bu hareketin ortasında ruhu yavaş yavaş çürüyor. Modern çağ, insanı özgürleştirdiğini söylerken aslında onu görünmez ağlarla kuşattı. Eskiden zincirler demirdendi; şimdi ise ekranlardan, reklam dillerinden, veri akışlarından ve “ilerleme” denilen büyülü kelimeden yapılma prangalarımız var.

Her teknoloji, beraberinde bir dünya görüşü getirir. Örneğin sürekli hızlanan iletişim ara��ları, yalnızca haberleşme biçimimizi değiştirmez; dikkat süremizi, sabır kapasitemizi, hatta insan ilişkilerimizin ritmini de dönüştürür. İnsan giderek daha hızlı düşünmeye zorlanır, ama daha az derinleşir. Her şey erişilebilir hale gelirken hiçbir şey gerçekten içimize işlemez. Bilgi çoğalır, hikmet azalır.

Batı uygarlığı birkaç yüzyıldır insanlığa tek bir masal anlattı : Daha fazla üretim, daha fazla büyüme, daha fazla teknoloji bizi daha mutlu edecekti. Fakat bugün ortaya çıkan tablo bunun tam tersi : İnsanlık hiç olmadığı kadar bağlantılıdır ama hiç olmadığı kadar yalnızdır. Hiç olmadığı kadar zengindir ama hiç olmadığı kadar anlam kriziyle boğuşmaktadır.

Şehirler büyürken insanlar küçülmüştür. Sistem genişlerken ruh daralmıştır.

Modern çağ insanı toprağın ritminden kopardı. Mevsimleri unutan, geceyi ekran ışıklarıyla delen, sessizliği kayıp bir dil gibi yitiren bir uygarlık doğdu. Modern insan artık “ait olmak” istemiyor, yalnızca “kontrol etmek” istiyor. Nehirleri dizginlemek, genleri düzenlemek, bedenleri yeniden tasarlamak, ölümü geciktirmek, hatta insan doğasının sınırlarını aşmak…Bütün bunların altında aynı dürtü var: sınır tanımamak. Had bilmemek. Oysa insanı insan yapan şey biraz da sınırlı oluşudur. Ölümün bilgisi, kırılganlık, ihtiyaç duymak, acı çekmek, beklemek… Modern kültür bunları zayıflık olarak görüyor. Oysa tam tersine, insan ruhunun derinliği tam da bu kırılganlıktan doğuyor.

İnsanlar artık dünyayı “ev” gibi hissedemiyor. Geçmişlerinden utanmaya, geleneklerinden kopmaya, kendi kültürlerini bir yük gibi görmeye başlıyorlar. Her yer birbirine benziyor. Aynı kahve zincirleri, aynı ekranlar, aynı dil, aynı hız, aynı tüketim alışkanlıkları… Dünyanın çeşitliliği yerini küresel bir tekdüzeliğe bırakıyor. Bu bir medeniyet başarısı değil, büyük bir ruhsal çölleşme…

Eğer insan yalnızca optimize edilmesi gereken bir veri yığınına dönüşürse, sevgi, merhamet, dua, sadakat, yas, fedakârlık gibi şeyler nasıl ayakta kalacak? İnsanlığın yavaş yavaş “verimli ama ruhsuz” bir türe dönüşmesi an meselesi.

Ne yapmalı? Küçük direniş alanları mümkün. Toprakla bağ kurmak, sessizliğe zaman ayırmak, çocukları ekran kültüründen korumaya çalışmak, yerel topluluklar ve dost çevreleri oluşturmak, gelenekleri yaşatmak, ibadet etmek, yavaşlamak, dikkatini geri kazanmak…

Yaşadığımız kriz yalnızca ekonomik veya ekolojik kriz olarak görülemez, bu aynı zamanda metafizik bir krizdir. İnsan artık neden yaşadığını bilmiyor. Sırtını yasladığı bir ülkü, zorlukları karşılayacağı bir anlam dizgesi yok. Her şeyin fiyatı var ama hiçbir şeyin anlamı yok. İnsanlar sürekli konuşuyor ama pek azı dinliyor.

Bazen çağın ortasında yapılabilecek en büyük direniş, hâlâ sessizce dua edebilmek, bir ağaca dikkatle bakabilmek, bir dostla telefonsuz oturabilmek, toprağa çıplak elle dokunabilmektir.

İnsan ruhu derinlikten beslenir. Belki de bu çağda en devrimci şey, bizi aynılık girdabına çeken akıntıya direnmek ve yavaşlamayı öğrenmektir.

[Kemal Sayar @mkemalsayar]

Biten dostlukların ardından da yas tutar insan. Gençliğin o hesapsızca birlikte vakit geçirdiğimiz zamanlarının yerini, hayatın her dakikasını hesapladığımız daha aritmetik bir düzen almıştır.

Yetişkinlikte dostluklar, romantik ilişkiler gibi büyük dramalarla değil; yoğun iş temposu, mesafeler ve hayat koşturmacası arasında sessizce, kopuk kopuk ertelemelerle tükenir. Azar azar eksilir ilişkiler. Toplum aşk acısına büyük anlamlar yüklerken, bir zamanlar bizi en iyi tanıyan dostlarımızı kaybetmenin yarattığı bu sessiz hüznü görmezden gelir.

Bugün sosyal medya sayesinde birbirimizin hayatından haberdar olsak da, aslında duygusal olarak birbirimizden uzaklaşıyoruz; çünkü modern hayat bizi her anımızı verimli kılmaya zorluyor ve dostluğun temeli olan "birlikte plansızca vakit geçirme" özgürlüğünü elimizden alıyor. Bu yüzden, tüm bu koşturmacanın ve yorgunluğun arasında bir arkadaşın bizi çıkarsızca araması, yetişkinliğin maskelerinden sıyrılıp gerçek kendimizi hatırlamamızı sağlayan en değerli direniş.

Şairin dediği gibi : ‘ Karlı bir gece vakti bir dostu uyandırmak’.

[Esra Çelik @celikesra]

Haklı olmak acı çektiğin gerçeğini değiştirmiyor 😕

[Esra Çelik @celikesra]

"Şüpheleniyorsan doğrudur."
Ne kadarda gerçek bir cümle💯

[Esra Çelik @celikesra]

Söyleyen ne de güzel ifade etmiş zamanımızı, ilişkilerimizi;
"Sizin kalbiniz menfaati tatmış evladım, muhabbeti tatmamış. "

[Felsefe Parrhesia @Fparrhesia]

“İyilik benim kendime olan inancım. Ben de biliyorum kimsenin buna değmeyeceğini.”

—Jack London

[Esra Çelik @celikesra]

Memleketimden aşırı güzel kar fotoğrafları geliyorrr🫠

[Esra Çelik @celikesra]

Bazı durumların hatır/gönül/insanlık bilmesi, bazılarının da sadece çıkar içermesine kırgın😕;
Bunu hissedince de kendime aşırı kızgınım🤦🏻‍♀️

[M. Hakan Türkçapar @HTurkcapar]

Kişisel mutluluğu artırdığı bilinen öneriler:
Beklentileri azaltmak, yaşamdaki bütün seçeneklere açık olmak ve kabullenmek, sahip olmadıkların kadar sahip olduklarının da farkında olmak, kontrol edilemeyecek etkenleri kontrol etmeye çalışmamak ve bunlar üzerine daha az düşünmek.

[Esra Çelik @celikesra]

Bugünde yeni yapılmış riyakarlıkları öğrendik🤏🏻
(Buradaki riya dinden bağımsız)

[Esra Çelik @celikesra]

Yeşil gözlü adam seni çok özledim🥺💚

[Kemal Sayar @mkemalsayar]

Ama her şey affedilemez. Onarılamaz, telafi edilemez, anlaşılamaz kötülükler vardır. Affetmek kitle kıyımlarında, çocukları yakan bombalarda, ölüm kamplarında can vermiştir. İnsanlığa karşı işlenen bir suçu affetmek, yine insanlığa karşı başka bir suç işlemektir.

[Esra Çelik @celikesra]

Kuzenimin Cüceloğlu gibi bir değere ve yardımcıya sahipken biz insanlar nasıl böyle olduk dediği noktadayım🤕