Cemile🪭

Social Worker 🔔👩🏻‍🏫
Espoir, toujours!🤍🍀✨

[Cemile🪭 @cemile___18]

İnan sana değil kastım.
Cahille muhabbeti kestim. 📌

[Cemile🪭 @cemile___18]

Kendine yer bulamadığın gün, O'nun katında yerinin hiç eksilmediğini hatırla.

[Cemile🪭 @cemile___18]

Bu halin de geçecek ama senden ne götürdüğünü değil, sende ne bıraktığını hatırla.

[Cemile🪭 @cemile___18]

İbadetinle safını düzelttin de gönlündeki eğriliği unuttun

[Cemile🪭 @cemile___18]

Ruhunu esir alan sarmaşığım!
Titreşirken kalplerimiz Ankara soğuğunda
nice umut yeşerir gecenin soluğunda.
Biz o bankta oturmuşuz
Kalu Belâ’dan beri.
Kaç bahar görmüşüz kim bilir,
kaç zemheri...
İlk kez ayın hâlesine sırılsıklam;
yaşım yirmi altı.
Sana kırk senedir âşığım.

[Kitap Alıntıları @Binbirkitaap]

Kim öğretti sana
her şeyi tek başına taşımayı?
Çocukluğundan mı kaldı,
kimseye yük olmama telaşı?

Mestûr

[Cemile🪭 @cemile___18]

Suyumun çoğu senden yana akacak, bütün sözcüklere adını ekleyeceğim; güldeniz, gülekmek, gülyağmur, gülşarap, gülaşk, gülşiir, gülahmet, gülerhan...

[Cemile🪭 @cemile___18]

düşünüyor. Ve bütün o imgelerden sonra şiirin en büyük cümlesinin yalnızca “İçimi açtım sana” olması, metnin en güçlü poetik tercihi.✨

[Cemile🪭 @cemile___18]

Ben sana kırmızı kiremitli bir çatı,
Begonviller ve bir mavi kapı
Ve illa amansız bir avlu getirsem.

Dünya soğur, akşam serinlerken,
Benim sensiz sevinecek bir şeyim yok.
Kılı kırk yardım, altını üstüne getirdim,
Ve işte en gümüş cümlem:

İçimi açtım sana.
İçini açmak için.+

[Cemile🪭 @cemile___18]

duygusu yaratıyor. Şair, bütün kelimeleri eleyip geriye en kıymetli olanı bırakıyor: içini açmak.
Bence metnin temel meselesi aşkın kendisinden ziyade yakınlık kurma cesareti. Bir insana ev, avlu, kapı vaat etmekten önce kendi içinin kapısını açmak gerektiğini söylüyor.+

[Cemile🪭 @cemile___18]

Bu nedenle şiirin romantizmi çiçeklerde ya da mavi kapıda değil; “Ben önce kendimi sana gösteriyorum, sen de kendini bana gösterebilirsin” diyen o kırılganlıkta. Kısacası şiir, aşkı birini sevmekten çok, iki insanın birbirinin içine girebileceği güvenli bir alan kurması olarak+

[Cemile🪭 @cemile___18]

zeminidir.Fakat şiirin en incelikli tarafı son iki dizede ortaya çıkar:
“İçimi açtım sana.
İçini açmak için.”
Burada sevgi, karşılıklı bir açıklık hâline gelir. Şair kendi iç dünyasını açmayı bir sonuç olarak değil, karşısındakinin de kendisini açabilmesi için bir davetiye+

[Cemile🪭 @cemile___18]

Buradaki “sevinmek”, basit bir mutluluk hâlinden çok, mutluluğun ancak paylaşılınca tamamlanabileceği düşüncesini taşır. Dünya soğurken akşamın serinlemesi de bu yüzden yalnızca fiziksel bir atmosfer değildir; dış dünyanın soğumasına karşı içeride kurulmak istenen bir yakınlığın+

[Cemile🪭 @cemile___18]

güvenli, sıcak ve yaşanabilir bir dünya fikrini temsil eder. Şair burada “seni seviyorum” demek yerine, sevginin içinde kurulabileceği bir mekân tasarlar.
Özellikle “Benim sensiz sevinecek bir şeyim yok.” dizesi, şiirin duygusal merkezidir.+

[İbrahim @Benibrahimmm]

şunu fark ettim ki kimse, ne annem ne de en yakın arkadaşlarım, kafamın içindeki gerçek beni bilmiyor beni gerçekten tanıyan tek kişi yine benim

[Cemile🪭 @cemile___18]

insanın yüzüne tutulmuş en sahici aynalardan biridir. Bu yüzden iyi bir metin yalnızca okunmaz; insanın kendisine, hayata ve başkalarına bakışında bir şeyleri yerinden oynatır.

[Cemile🪭 @cemile___18]

"Edebiyat, çıldıran insanlığın yüzüne tutulabilecek tek aynadır.”

Edebiyatın gücü, yalnızca insanı anlatmasında değil, insanı kendisiyle karşılaştırmasında yatar. İnsanın zaaflarını, çelişkilerini, karanlık yanlarını ve umudunu aynı anda görünür kılabildiği için edebiyat, +

[Cemile🪭 @cemile___18]

İri, ekşi bir vişne tanesi imgesi ise sevgi ile yasın, doğum ile ölümün aynı anda var olduğu bu duygusal karşıtlığı somutlaştırır. Madak, anne kaybını yalnızca bir yas deneyimi olarak değil, benliğin kuruluşunu ve parçalanışını belirleyen temel bir varoluş meselesi olarak işler

[Cemile🪭 @cemile___18]

"Vişne bahçeleriyle dolu, neşeli bir şehre benzerdi senin sesin. Bazen ölmek istiyorum. Beni yeniden doğurman için. İri, ekşi bir vişne tanesi gibi."

Didem Madak’ın bu dizelerinde ölüm, yok oluştan ziyade anneye ve kaybedilmiş benliğe yeniden kavuşmanın metaforudur. Anne sesi,+

[Cemile🪭 @cemile___18]

çocukluğun ve aidiyetin mekânına dönüşür; “yeniden doğmak” ise kayıpla parçalanan benliğin anne üzerinden yeniden kurulma arzusunu taşır.