یو وخت ؤ چې زمونږ شرق، غرب او جنوب ته انګریز او شمال ته تزاري روسیه په کمین کې پرته وه، خپلواکي ساتل مشکل خو خدای مو بسپنه وکړه.
بیا یو وخت راغی چې شرق، غرب او جنوب ته مو د سینټو غړي او شمال ته مو د شوروي اتحاد سره پوځونه پراته ؤ، افغانانو بیا هم د سرونو په بیه آزادي وګټله.
بیا داسې یوه مرحله راغله چې د نړۍ په ملاتړ ټولې ناټو تور اشغال راوړ، افغان ملت بیا هم سر ټیټ نه کړ.
نن که بیا د سړې جګړې خبرې دي، مونږ د وطن نظامي استقلال ګټلی خو دا چې څرنګه یې باید وساتو، ډېر لوی کار ته اړتیا لري.
مونږ به په خپل ابتکار او خپلې برنامه نړۍ سره د تعامل لار پیدا کوو. بل څوک مونږ لپاره دا کار نه کوي.
افغانستان ته دا مهال له ټولو لویه ننګونه اقتصاد نه بلکې د بهرني سیاست کرښې په نښه کول دي.
لوی کار ته اړتیا ده.
زمانیکه امریکاییها در سال ۱۹۵۴ در جنگ تایوان چیناییها را با سلاح اتمی تهدید کردند، رهبر چین به امریکاییها گفته بود:
«ملت چین هیچگاه ��یر تأثیر زورگویی اتمی ایالات متحده قرار نخواهد گرفت. ایالات متحده با چند بم اتمی محدود خود نمیتواند ملت چین را نابود کند. حتی اگر بمهای اتمی امریکا آنقدر نیرومند باشد که با افتادن بر خاک چین، زمین را تا سوی دیگر سوراخ کند، یا حتی این سیاره را منفجر سازد، این برای تمام کاینات هیچ معنایی نخواهد داشت، هرچند ممکن است برای منظومه شمسی یک رویداد بزرگ باشد.
اما اگر ایالات متحده با استفاده از طیارهها و بمهای اتمی خود جنگ تجاوزکارانهای را علیه چین آغاز کند، بدون شک چین با تکیه بر ملت غیرتمند و تفنگهایش پیروز خواهد شد.»
این یک پیام روشن برای رژیمهایی است که امروز به سلاحهای اتمی مغرور و مست شدهاند.
کله چې امریکایانو په ۱۹۵۴م کې د تایوان په جګړه کې چینایان له اټومي اسلحو وېرول، د چین رهبر امریکایانو ته ویلي وو؛
«د چین ولس به هېڅکله د متحده ایالاتو د اټومي زورونې تر اغېز لاندې رانشي. متحده ایالات د خپلو څو محدودو اټومي بمونو په وسیله د چین ملت له منځه نشي وړلی. حتّی که د امریکا اټومي بمونه دومره پیاوړي هم وي چې د چین پر خاورې له غورځېدو سره د ځمکې تر بله غاړه سوري جوړ کړي، یا آن دا سیاره والوځوي، دا به د ټول کاینات لپاره هېڅ مانا و نه لري، که څه هم ښايي د لمر د منظومې لپاره یوه ستره پېښه وي.
خو که متحده ایالات د خپلو الوتکو او اټومي بمونو په مټ د چین پر وړاندې د تېرۍ جګړه پیل کړي، نو بې له شکه چین به د خپل غیور ملت او ټوپکو په وسیله بریالی راووځي.»
دا د اوس وخت د اټومي اسلحو په ناز د مستو رژیمونو لپ��ره څرګند پیام دی.
کله چې امریکایانو په ۱۹۵۴م کې د تایوان په جګړه کې چینایان له اټومي اسلحو وېرول، د چین رهبر امریکایانو ته ویلي وو؛
«د چین ولس به هېڅکله د متحده ایالاتو د اټومي زورونې تر اغېز لاندې رانشي. متحده ایالات د خپلو څو محدودو اټومي بمونو په وسیله د چین ملت له منځه نشي وړلی. حتّی که د امریکا اټومي بمونه دومره پیاوړي هم وي چې د چین پر خاورې له غورځېدو سره د ځمکې تر بله غاړه سوري جوړ کړي، یا آن دا سیاره والوځوي، دا به د ټول کاینات لپاره هېڅ مانا و نه لري، که څه هم ښايي د لمر د منظومې لپاره یوه ستره پېښه وي.
خو که متحده ایالات د خپلو الوتکو او اټومي بمونو په مټ د چین پر وړاندې د تېرۍ جګړه پیل کړي، نو بې له شکه چین به د خپل غیور ملت او ټوپکو په وسیله بریالی راووځي.»
دا د اوس وخت د اټومي اسلحو په ناز د مستو رژیمونو لپاره څرګند پیام دی.
امارات متحده عربی و اسلامهراسی
امارات متحده عربی بر اساس یک استراتژی منظم، بهگونهی جدی از اسلامهراسی حمایت میکند و این کشور کوچک عربی بهصورت سیستماتیک در سراسر جهان سرگرم فعالیت علیه ارزشها و حرکتهای اسلامی است.
در داخل امارات، شمار زیادی از دعوتگران، فعالان حرکتهای اسلامی، محصلان و اعضای حلقات علمی بازداشت شدهاند؛ برخی از آنان به حبسهای دایمی محکوم گردیدهاند، اجازهی فعالیتهای دینی به آنان داده نمیشود و با سانسور شدید و نظارت دائمی روبهرو هستند.
این اقدامات صرفاً با هدف جلوگیری از گسترش تفکر اسلامی و کاهش تأثیر اندیشهها و ارزشهای اسلامی در این کشور انجام میگیرد.
جبههی ضداسلامی خان��ادهی آلزاید به خارج از امارات و به سایر کشورهای جهان اسلام نیز گسترش یافته است.
در سوریه، لیبیا و سودان، حمایت مالی، تسلیحاتی و استخباراتی امارات از ملیشههایی که علیه حرکتهای اسلامی میجنگند، یک شبکهی منطقهای ��لیه حرکتهای اسلامی ایجاد کرده است. در جنگ سوریه، ادامهی حمایت از ملیشهها در برابر حکومت اسلامگرایان با همین هدف صورت میگیرد تا حاکمیت اسلامگرایان در آن کشور ناکام گردد.
این کشور کوچک عربی در لیبیا نیز به حمایت از ملیشهها برای سرکوب حرکتهای اسلامی و تجزیهی این کشور اسلامی ادامه داده و همچنان مصروف این کار است.
در سودان نیز، امارات برای تجزیهی ملت مسلمان آن کشور تلاش میکند و ملیشههای مورد حمایت آن، گهگاهی حرکتهای وابسته به اسلامگرایان را هدف قرار میدهند.
پیش از این، همکاری امارات با اسرائیل نیز نمونهی آشکاری از فشار بر ضد ارزشهای اسلامی بوده است. اسامه حمدان، یکی از رهبران ارشد حماس، اعلام کرده است که امارات تحت عنوان کمکهای بشردوستانه، افراد هلال احمر را به اسرائیل فرستاده بود تا معلومات استخباراتی در مورد سلاحهای دوربرد حماس جمعآوری کنند. این موضوع نشان میدهد که نقش امارات در برابر مقاومت اسلامی تنها به حمایت مالی و سیاسی محدود نیست، بلکه شامل همکاری مستقیم استخباراتی نیز میباشد.
در سطح بینالمللی، اقدامات ��داسلامی این کشور در عرصههای مختلف آشکار است. در بریتانیا، برخی پروژهها و تحقیقات دانشگاهی از حمایت مالی امارات برخوردار اند که هدف آنها تضعیف تلاشهای مثبت تفکر و حرکتهای اسلامی است؛ تا از طریق تمویل مالی، مانع گسترش ارزشها و اندیشههای اسلامی شوند و میان برخی محصلان جوان و اسلام فاصله ایجاد کنند.
امارات در بخش رسانهها و مطبوعات نیز تلاشهای گستردهای انجام میدهد تا استراتژی ضداسلامی خود را عمومی سازد و تأثیر تفکر اسلامی را کاهش دهد. در این زمینه، تبلیغات منفی علیه حرکتهای اسلامی و علما، تحریف ارزشهای اسلامی، ارائهی تصویر منفی از حرکتهای مقاومت اسلامی و بیاحترامی به قهرمانان جهان اسلام شامل میگردد. این تلاشهای رسانهای تنها برای نفوذ داخلی نیست، بلکه به مخاطبان جهانی این پیام را میرساند که فعالیتهای حرکتهای اسلامی خطرناک، متعصبانه و مخالف ثبات است.
قضیهی اپستین نمونهی دیگری از بیاحترامی به مقدسات اسلامی بهشمار میرود. انتقال غلاف مقدس کعبه از سوی یکی از مقامات امارات به اپستین، نهتنها توهین به مقدسات است، بلکه نشانهی آشکار از استراتژی جاری ضداسلامی میباشد. افزون بر این، بازداشت پسر عالم برجستهی اسلامی، شیخ یوسف القرضاوی، از لبنان و انتقال او به امارات بهعنوان زندانی، بیانگر فشار دوامدار بر علما و فعالان اسلامی است و حملهی مستقیم بر تلاشها برای حفظ ارزشهای اسلامی محسوب میشود.
در مجموع، امارات از اسلامهراسی حمایت میکند و در جبهات گوناگون علیه تلاشهای اسلامی فعال است.
محدودیتهای داخلی، جنگهای منطقهای، همکاریهای استخباراتی، تمویل مالی، فشارها و تبلیغات رسانهای، و حتی توهین به مقدسات اسلامی؛ همهی این اقدامات شبکهای منظم از فشارهای نهتنها فزیکی و سیاسی، بلکه فرهنگی، مذهبی، روانی و رسان��ای بر امت اسلامی است که توسط حاکمان این کشور کوچک اما ثروتمند عربی علیه مسلمانان جهان اعمال میگردد.
د یوویشتمې پېړۍ امنیت به یوازې د توغندیو، نظامي قطعاتو او پوځي ائتلافونو له لارې نه بلکې د بندرونو، معلوماتي ډیټابېسونو او پر ټرانسپورتي لارو د نفوذ، له مصنوعي هوښیارتیا په استفادې او د یادو موضوعاتو په اړه د هوښیارو پالیسیو له لارې تضمینېږي.
کله چې امریکایانو په ۱۹۵۴م کې د تایوان په جګړه کې چینایان له اټومي اسلحو وېرول، د چ��ن رهبر امریکایانو ته ویلي وو؛
«د چین ولس به هېڅکله د متحده ایالاتو د اټومي زورونې تر اغېز لاندې رانشي. زموږ هېواد د ۶۰۰ میلیونه نفوس او ۹،۶۰۰،۰۰۰ مربع کیلومتره مساحت لري. متحده ایالات د خپلو څو محدودو اټومي بمونو په وسیله د چین ملت له منځه نشي وړلی. حتّی که د امریکا اټومي بمونه دومره پیاوړي هم وي چې د چین پر خاورې له غورځېدو سره د ځمکې تر بله غاړه سوري جوړ کړي، یا آن دا سیاره والوځوي، دا به د ټول کاینات لپاره هېڅ مانا و نه لري، که څه هم ښايي د لمر د منظومې لپاره یوه ستره پېښه وي.
خو که متحده ایالات د خپلو الوتکو او اټومي بمونو په مټ د چین پر وړاندې د تېرۍ جګړه پیل کړي، نو بې له شکه چین به د خپلې مېلېت او ټوپکو په وسیله بریالی راووځي. د نړۍ ټول ولسونه به زموږ ملاتړ وکړي»
دا د اوس وخت د اټومي اسلحو په ناز د مستو رژیمونو لپاره څرګند پیام دی.
دوی تحریک لبیک پاکستان (ټي اېل پي) حرکت لغوه اعلان کړ. دا هغه څه دي چې دوی څه موده مخکې له تحریک انصاف سره وکړ. همدا کار دوی له اکبر بګټي سره هم وکړ او د پښتنو په قبایلو کې هم عین وضعیت تکرار شو.
دوی همېش د مشکل د حل کولو پر ځای له زور استفاده کړې.
نن چې دوی په کوم رنځ اخته دي د همدې پالیسیو پیداوار دی.
ټي اېل پي به اسټبلېشمنټ ته په یو بل ناسور بدلېږي.
دا درسره ثبت کړئ.
Over the past forty years, the central theme in Pakistan - U.S. relations has been regional security.
In the early stages, their cooperation focused on containing Soviet expansion; later, it shifted to combating Al-Qaeda and, subsequently, ISIS.
Throughout these phases, Pakistan’s strategists understood that insecurity itself sustained common ground with the United States.
In international relations, partnerships thrive on shared interests and Pakistan carefully maintained that dynamic by keeping a degree of instability alive.
When the Islamic Emirate of Afghanistan came to power and the U.S. occupation ended, this shared interest between Washington and Islamabad weakened.
At that moment, Pakistan’s then Prime Minister Imran Khan announced that his government wished to cooperate with the U.S. not through war, but through peace.
That statement was effectively a challenge to Pakistan’s traditional establishment.
In many ways, Imran Khan became a victim of this long-standing strategic mindset toward both the East and Afghanistan, a mindset that continues to define Pakistan’s internal politics today.
After his removal, the military establishment began to consider how to revive the old common ground with Washington.
Their first move was to close the door to negotiations with the Tehrik-i-Taliban Pakistan (TTP), as genuine peace in the tribal areas would have reduced the leverage that instability provided.
Their broader goal was to keep insecurity alive along the Afghan border, and to create tensions with Kabul, in order to reestablish shared strategic value with the United States.
Hence, Pakistan’s approach in the recent Istanbul talks should be understood in this context.
Islamabad’s demands are not guided by goodwill or a genuine desire for stability; rather, they are driven by a calculated intent to maintain tensions with Afghanistan, from which Pakistan perceives strategic gain in this sensitive global environment.
Given the current international and regional transformations and the motives behind Pakistan’s strategy, the Islamic Emirate of Afghanistan needs to pursue its own smart and creative initiatives to safeguard national interests, maintain balance, and play its strategic cards wisely.
دوی تحریک لبیک پاکستان (ټي اېل پي) حرکت لغوه اعلان کړ. دا هغه څه دي چې دوی څه موده مخکې له تحریک انصاف سره وکړ. همدا کار دوی له اکبر بګټي سره هم وکړ او د پښتنو په قبایلو کې هم عین وضعیت تکرار شو.
دوی همېش د مشکل د حل کولو پر ځای له زور استفاده کړې.
نن چې دوی په کوم رنځ اخته دي د همدې پالیسیو پیداوار دی.
ټي اېل پي به اسټبلېشمنټ ته په یو بل ناسور بدلېږي.
دا درسره ثبت کړئ.
Pakistan has reportedly secured approximately six billion USD in external financing from the Kingdom of Saudi Arabia, which once again positions Riyadh as Islamabad’s principal foreign benefactor. The agreement includes the establishment of an Economic Cooperation Framework intended to provide structured support for Pakistan’s increasingly fragile economy.
This development follows a high-level bilateral engagement between Prime Minister Shehbaz Sharif and Saudi Crown Prince Mohammed bin Salman during the Future Investment Initiative Summit in Riyadh. It also builds upon the recently concluded security pact between the two states, signed shortly after renewed diplomatic overtures between Pakistan and the United States.
However, concerns persist regarding the long-term implications of this financial assistance. Analysts argue that Saudi financial support may come with implicit political or strategic conditions, reflecting asymmetric interdependence. Notably, the 2021 episode, when Riyadh retained the right to recall its three-billion-dollar deposit within seventy-two hours, illustrated the underlying mistrust in the relationship. Thus, while the new financial package may offer short-term economic relief, it also raises questions about Pakistan’s policy autonomy and the potential costs of its deepening reliance on external actors.
ټي ټي پي او له هغې سره تعامل د پاکستان داخلي موضوع ده. افغان حکومت د دوی د مهارولو او په پاکستان کې د امنیت د تضمین هېڅ مسؤلیت نه لري. د افغان حکومت مسؤلیت دا دی چې خپله خاوره به د چا پر ضد استفادې ته نه پرېږدي. له دې ور آخوا ټول مسؤلیت د پاکستاني حکومت دی چې خپل امنیت هم تأمین کړي او له ټي ټي پي سره هم خپل مشکل حل کړي.
له دې روڼ منطق آخوا نور هېڅ کیسه نشته.
ګمان دا دی چې د افغانستان او پاکستان ترمنځ د اساسي موضوعاتو په حل کې د دواړو لوریو تر منځ د نظر لوی تفاوت وجود لري، ممکن چې یواځې په دې سره توافق وشي چې پاکستان به د افغان تجارات پر مخ دروازه پرانیزي او افغان لوری به د دوی بندیان دوی ته سپاري.
دا توافق هم په هغه صورت کې کېدلای شي چې پاکستانی لوری یې سیاسي اراده ولري. له دې پرته په نورو لویو موضوعاتو په ځانګړې توګه د امنیت په موضوع کې تفاهم د لاندې وجوهاتو له امله ناممکن ښکاري.
دا ��رسره ثبت کړئ.